Ανοιχτό κάλεσμα στις ανένταχτες αγωνίστριες και αγωνιστές της ριζοσπαστικής Αριστεράς

Η εξέγερση του Δεκέμβρη ενάντια στη δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, η ολοένα βαθύτερη οικονομική κρίση και οι επιπτώσεις της στις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά και η νέα εκδήλωση της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας – αυτή τη φορά στη Γάζα -, κάνουν πιο επιτακτική την αναγκαιότητα μιας ισχυρής πολιτικής Αριστεράς και πιο επίκαιρη τη συζήτηση για το ποιά πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά της ώστε τα μαζικά κινήματα που ξεσπούν να είναι νικηφόρα. Αυτό το ανοιχτό κάλεσμα έχει σαν στόχο να επιχειρηματολογήσει υπέρ της συγκρότησης της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς σε ένα διακριτό μπλοκ, διεργασία που επιταχύνεται με την καταρχήν συμπόρευση των οργανωμένων φορέων της, κυρίως με την αναβαθμισμένη συνεργασία των μετωπικών σχημάτων της Ενωτικής Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς (ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α.) και του Μετώπου Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΜΕ.Ρ.Α.).

Η διεργασία αυτή αφορά όλους όσους συμμετείχαν στα κινήματα των τελευταίων χρόνων ενάντια στις νεοφιλελεύθερες και ιμπεριαλιστικές πολιτικές των κυρίαρχων τάξεων. Ειδικότερα στην Ελλάδα, η συζήτηση για μια ισχυρή και χρήσιμη στα κινήματα Αριστερά αφορά όσους αντιστάθηκαν στις πολιτικές που πρώτα οι εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ και έπειτα η Νέα Δημοκρατία εφάρμοσαν, με κυριότερες κινηματικές εκρήξεις αυτές του άρθρου 16 και της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, των απεργιών ενάντια στην κατεδάφιση του ασφαλιστικού, των αντιπολεμικών διαδηλώσεων και των κινημάτων κατά των ρατσιστικών και κατασταλτικών πογκρόμ σε βάρος των δημοκρατικών δικαιωμάτων των εργαζόμενων, των μεταναστών και της νεολαίας.

Η διεργασία αυτή είναι όμως ακόμα πιο σημαντική και αναμενόμενη από τις γενιές εκείνες των αγωνιστριών και αγωνιστών που τα τελευταία τριανταπέντε χρόνια πύκνωσαν τις γραμμές της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Αριστεράς δηλαδή που στην μεταπολιτευτική Ελλάδα υπάρχει στα αριστερά των δύο θεσμικών της εκφράσεων, του ΚΚΕ και του Συνασπισμού (προγενέστερα του ΚΚΕ εσωτερικού). Η αυτόνομη ύπαρξη του τρίτου αυτού ρεύματος εξηγείται από τις βαθιές ρίζες που κατόρθωσαν να οικοδομήσουν οι αγωνιστές της επαναστατικής Αριστεράς με το αντιδικτατορικό και μεταπολιτευτικό κίνημα, πρώτα και κύρια στην ίδια την εξέγερση του Πολυτεχνείου στην οποία διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Η διαρκής και αδιάλειπτη παρουσία του ρεύματος αυτού (ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές της δεκαετίας του ’80) σήμανε την παρουσία στις μάχες αγωνιστών που δεν δεσμευόντουσαν από τα πολιτικά όρια της κοινοβουλευτικής γραμμής της κυρίαρχης Αριστεράς. Τα πολιτικά αποτελέσματα της παρέμβασης αυτής ήταν δυσανάλογα του μεγέθους του συγκεκριμένου ρεύματος και, παρ’ όλες τις υπαρκτές του αδυναμίες, ήταν ορατά: μια πολύ σημαντική συνέπεια ήταν πως οι διασπάσεις των ρεφορμιστικών κομμάτων τα τελευταία 35 χρόνια δεν κινήθηκαν μονομερώς προς τα δεξιά (όπως συνέβη στην πλειοψηφία των ευρωπαϊκών χωρών και στη χώρα μας με την ΕΑΡ και τον Συνασπισμό), αλλά κινήθηκαν και προς τα αριστερά (όπως συνέβη με τις διασπάσεις των νεολαιών του ΚΚΕ εσ. και του ΚΚΕ στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και του ’80 αντίστοιχα).

Αυτή η πλούσια σπορά οργανωμένων φορέων της επαναστατικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στέγασε στην τριανταπεντάχρονη πορεία της χιλιάδες αγωνιστές, αθροιστικά πολλαπλάσιους από την τωρινή οργανωτική της δύναμη, ιδιαίτερα αν συνυπολογίσει κανείς το εύρος και την απήχηση που είχαν πρωτοβουλίες, κινήματα, συσπειρώσεις στις οποίες αυτή πρωταγωνίστησε. Πολλοί από αυτούς τους αγωνιστές πέρασαν τα πάνω και τα κάτω που το ίδιο το κίνημα γνώρισε, χωρίς αυτό να σήμανε για την πλειοψηφία τους κάποια πολιτική υποχώρηση από το όραμα ενός βαθύτερου ριζοσπαστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, σαφώς βαθύτερου από αυτόν που πρέσβευαν τα αριστερά κόμματα στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Η κινηματική έκφραση αυτού του στρώματος απεικονίζεται σίγουρα στο πλήθος των ανεξάρτητων αριστερών συσπειρώσεων που υπάρχουν σε πολλούς κοινωνικούς χώρους – είτε σε σωματεία, είτε σε επαγγελματικούς συλλόγους είτε σε γειτονιές – και που ουσιαστικά γειώνουν την πολιτική γραμμή της επαναστατικής αριστεράς στο χώρο τους. Σημαντικό ρόλο στη συνέχεια αυτής της παρέμβασης παίζει η αξιοθαύμαστη αντοχή – και σε ορισμένες περιπτώσεις ανάπτυξη - που έχουν επιδείξει οργανώσεις της επαναστατικής Αριστεράς. Ωστόσο, στο πολιτικό πεδίο, οι επιλογές όλου αυτού του κόσμου μέχρι σήμερα – μπροστά στην απουσία μιας ικανοποιητικής απάντησης από πλευράς των οργανωμένων φορέων της επαναστατικής Αριστεράς - μπορούν να περιγραφούν ως «λεηλασία μέσω διλημμάτων».

Η σεχταριστική και φοβική απέναντι στα κινήματα στάση του ΚΚΕ, διανθισμένη με κομμουνιστικά τσιτάτα, αλλά και περιορισμένη στον ορίζοντα της «λαϊκής εξουσίας», και η δεξιόστροφη μεταρρυθμιστική πολιτική του Συνασπισμού, με πολυλογία για τα κινήματα, αλλά και κρίσιμες υποκλίσεις στους «θεσμούς» και την αστική νομιμότητα, δίνουν επιχειρήματα η μία ενάντια στην άλλη και παγιδεύουν κάποιες από τις ευαισθησίες των αγωνιστών της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Το σπάσιμο του δίπολου «σεχταρισμός-οπορτουνισμός», όπως το έχει περιγράψει ο Ευτύχης Μπιτσάκης, δεν θα απαντήσει μόνο στα δυσάρεστα πολιτικά διλήμματα που καλούνται συχνά να απαντήσουν οι υποστηρικτές του τρίτου ρεύματος της Αριστεράς που περιγράψαμε. Θα βοηθήσει, ακόμα, και στην ορθή αντιμετώπιση ανάλογων διλημμάτων που ανακύπτουν στην καθημερινή δράση στα κινήματα, αντιμετώπιση που σε ορισμένες στιγμές κάνει και τη διαφορά ανάμεσα στη νικηφόρα ή μη κατάληξή τους.

Το κομμάτι των αγωνιστών που κάνει διά της εις άτοπον απαγωγής την επιλογή να στηρίξει το ΚΚΕ στον ενδοαριστερό ανταγωνισμό δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί. Το όραμα του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού εξακολουθεί να εμπνέει χιλιάδες αγωνιστές που δεν είναι πρόθυμοι να το εγκαταλείψουν ως μια δήθεν «Δευτέρα Παρουσία», όπως το χαρακτηρίζει ο νέος πρόεδρος του Συνασπισμού, προς όφελος μια μεταρρυθμιστικής στρατηγικής κάποιας αριστερής κυβέρνησης. Όμως, όπως έδειξε και η πρόσφατη εξέγερση του Δεκέμβρη, οι τιράντες για τον Λένιν και τον κομμουνισμό που αφθονούν στον Ριζοσπάστη και στους λόγους της Παπαρήγα είναι το προκάλυμμα για μια κατ’ ουσία φιλοκυβερνητική στάση, αποκούμπι για τις δυνάμεις του συστήματος στις στιγμές της μεγαλύτερης κοινωνικής κρίσης. Το ΚΚΕ μοιάζει έτσι όλο και περισσότερο – όσο και αν το ξορκίζει – με τα κόμματα της προπολεμικής Δεύτερης Διεθνούς, που κατάντησαν να υπογράφουν τους μεγαλύτερους συμβιβασμούς κάτω από τα κάδρα του Μαρξ και του Ένγκελς. Η πολιτική αυτή, σε συνδυασμό με τον απομονωτισμό και τη διάσπαση κάθε μαζικού κινήματος, το αποξενώνουν από τις ριζοσπαστικές δυνάμεις που γεννούν τα κινήματα, πολλές φορές ακόμα και από τους τελευταίους συμμάχους του.

Ο Συνασπισμός, με την πιο αδύναμη οργανωτική του δομή και την πολυσυλλεκτική αντιμετώπιση των κινημάτων, ειδικά μετά την επιλογή της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ, μοιάζει ως η λογικότερη επιλογή για πολλούς από τους ανένταχτους αγωνιστές της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Η απόπειρα να αντιμετωπιστεί το ακανθώδες ζήτημα της ενότητας, μαζί με μια πιο θετική στάση στα κινήματα, σε συνδυασμό με την επικράτηση της αριστερής πτέρυγας στην ηγεσία του ΣΥΝ, προσέλκυσαν ακτιβιστές των κινημάτων, παλιούς και νέους, στη στρατηγική του (περισσότερο, είναι αλήθεια, ως συμπαθούντες και λιγότερο με τη μορφή οργανωμένης σχέσης). Ωστόσο, ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε λύνει τα χρόνια στρατηγικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Αριστερά ούτε απαντάει στις ανάγκες των ίδιων των κινημάτων να ξεδιπλωθούν και να νικήσουν.

Αν το ερώτημα ήταν απλώς η στρατηγική, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ήταν σίγουρα η απάντηση. Ο Συνασπισμός, η κύρια συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, και πριν από αυτόν το ΚΚΕ εσωτερικού, εξέφρασαν ιστορικά τη σοσιαλδημοκρατική στροφή που πρότειναν πτέρυγες του ορθόδοξου κομμουνιστικού κινήματος μπροστά στην κρίση και τα αδιέξοδα των σταλινικών καθεστώτων και των λαϊκομετωπικών πολιτικών. Αυτό ισχύει όχι μόνο για το ΚΚΕ εσωτερικού, που εγκατέλειψε και προγραμματικά από τη συγκρότησή του την επαναστατική πολιτική προς όφελος μια σταδιακής κατάληψης της αστικής εξουσίας μέσω του κοινοβουλίου, αλλά και για το μισό στελεχιακό δυναμικό του ΚΚΕ που στις αρχές της δεκαετίας του ’90 συγκρότησε τον Συνασπισμό. Ο αποχαιρετισμός στην εργατική τάξη, η αποδοχή της αγοράς ως απαράγραπτου νόμου οργάνωσης των ανθρώπινων κοινωνιών, η εγκατάλειψη των μαχητικών μορφών δράσης όπως οι καταλήψεις και οι απεργίες και η αντικατάστασή τους με την προσήλωση στους θεσμούς ως το νέο πεδίο πάλης, η κριτική στήριξη των ιμπεριαλιστικών ολοκληρώσεων ήταν κάποια από τα επιχειρήματα που μεσουράνησαν στη δεκαετία του ’90. Πολλές φορές μάλιστα συνοδεύονταν από τη συλλήβδην απόρριψη όσων δεν δέχονταν το πιο τελευταίο ιδεολόγημα του συρμού (όπως η αείμνηστη «κοινωνία των δύο τρίτων») ως απολιθωμένων και συντηρητικών. Η αντικαπιταλιστική Αριστερά χρειάστηκε να αντέξει αυτή την ιδεολογική παλίρροια, τότε που ο «αντικαπιταλισμός» δεν είχε ακόμα την κινηματική και νεολαιίστικη φρεσκάδα του Σηάτλ και της Γένοβας. Κοιτώντας ωστόσο προς τα πίσω, όλοι μπορούν σήμερα να διακρίνουν πως τα κινήματα των τελευταίων χρόνων προέκυψαν όχι εξαιτίας αλλά σε πείσμα των ιδεών και της πολιτικής που με επίμονη πρέσβευσε ο Συνασπισμός.

Η αποδοχή κρίσιμων όψεων της αστικής ιδεολογίας είχε ακόμα ως συνέπεια την αναθεώρηση τού τι σημαίνει ένα αριστερό κόμμα σήμερα. Η συνειδητή και επίπονη προσπάθεια χάραξης αριστερής πολιτικής που να συνδέει το επίπεδο της μαζικής συνείδησης με τον στρατηγικό στόχο του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού αντικαταστάθηκε από την πολιτική ενότητα των διαφορετικών τάσεων στον δεξιότερο κοινό παρονομαστή. Αυτός ο «πλουραλισμός» σήμαινε πάντοτε τη δυνατότητα της πιο «εκσυγχρονιστικής» τάσης του Συνασπισμού να αξιοποιεί τις προσβάσεις της στα κυρίαρχα ΜΜΕ και να ακυρώνει κάθε συλλογική πολιτική απόφαση των αγωνιστών της βάσης. Ακόμα και σήμερα, οι αντιπρόσωποι της Ανανεωτικής Συσπείρωσης απολαμβάνουν αυτών των προνομίων που συνεπάγεται η «πολιτική ενότητα». Έτσι, η στρατηγική του Συνασπισμού δεν είναι τίποτε άλλο από ένα παρακολούθημα της κοινής γνώμης, ο μέσος όρος του πολιτικού κλίματος, της δύναμης των κινημάτων αλλά και των θεσμικών πιέσεων. Γι’ αυτό και στις αρχές της δεκαετίας του ’90 η στρατηγική ήταν στροφή δεξιά, στα μέσα ήταν η κεντροαριστερά και οι κυβερνήσεις τύπου Ζοσπέν, στα τέλη της δεκαετίας η αφωνία, ενώ πλέον, με τα κινήματα στο δρόμο και την κεντροαριστερά χρεωκοπημένη, η νέα στρατηγική είναι η κυβέρνηση της Αριστεράς.

Αλλά η ανεπάρκεια του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο στρατηγική. Η εμφάνιση μαζικών κινημάτων σε αντιπαράθεση με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές σημαίνει πως οι δυνάμεις της Αριστεράς έχουν να μετρηθούν με την αποτελεσματικότητά τους στο ξεδίπλωμα της κινηματικής δυναμικής και στην εξασφάλιση της νικηφόρας τους κατάληξης. Οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες αυτών των κινημάτων νομιμοποιούνται να ρωτούν κάθε πτέρυγα της Αριστεράς τι συμβολή έχει στην ανάπτυξη του κινήματος. Και είναι σ’ αυτό το ερώτημα στο οποίο πατάει η αναγκαιότητα συγκρότησης μιας αυτόνομης και ενωτικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς και παρουσιάζεται ανάγλυφα η ανεπάρκεια της υφιστάμενης, όπως είναι το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ας θυμηθούμε κάποιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Τον Φλεβάρη του 2008 κορυφώθηκε το κύμα αντίστασης στην αντι-ασφαλιστική μεταρρύθμιση της Πετραλιά και του Καραμανλή. Στο ζήτημα τι θα ακολουθούσε μετά τις μεγάλες γενικές απεργίες, το ΚΚΕ προανήγγειλε το μάταιο των αγώνων που γίνονται με τους σημερινούς πολιτικούς συσχετισμούς και κάλεσε σε δράση με το πλαίσιο του ΠΑΜΕ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ υπεξέφυγε το ζήτημα κήρυξης νέας γενικής απεργίας με το κάλεσμα του για δημοψήφισμα. Έτσι, όμως, το κέντρο βάρους της αντικυβερνητικής μάχης μεταφέρθηκε στις κοινοβουλευτικές κορώνες και όχι στην (δύσκολη αλλά αναγκαία) μάχη μέσα στους χώρους δουλειάς, ώστε να συνεχιστεί η απεργιακή σύγκρουση με την κυβέρνηση και τα αφεντικά. Μάλιστα, αντί για κλιμάκωση, οι κοινοβουλευτικές ηγεσίες της Αριστεράς προσέφεραν στην κυβέρνηση ένα απροσδόκητο σωσίβιο: συναίνεσαν στη «σκληρή γραμμή» του Καραμανλή και της Μπακογιάννη στην αντιπαράθεση για το όνομα της Μακεδονίας, υιοθετώντας μαζί με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ τη θέση περί «σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό». Δεκαπέντε χρόνια μετά τον καθοδηγούμενο εθνικιστικό παροξυσμό για το «σκοπιανό» και με τις θλιβερές συγκεντρώσεις των μακεδονομάχων του ΛΑΟΣ να γίνονται πλέον σε κλειστό χώρο, η «εθνική συστράτευση» με την κυβερνητική γραμμή δεν είχε να κάνει παρά με τον φόβο πως τα ψηλά ποσοστά που χάριζαν οι δημοσκοπήσεις στα κόμματα της Αριστεράς (ιδίως στον ΣΥΝ που άλλαζε τότε την ηγεσία του) θα εξατμίζονταν. Όμως, η συναίνεση αυτή πληρώθηκε ακριβά με την κυβέρνηση να την αξιοποιεί για να ξεπεράσει τον σκόπελο της εργατικής ανταρσίας και με την κοινοβουλευτική Αριστερά να στέκει διπλά αδειασμένη.

Την άνοιξη του ίδιου χρόνου, η κυβέρνηση επιχείρησε να εφαρμόσει για πρώτη φορά τον νόμο-πλαίσιο στις εκλογές των πρυτανικών αρχών στα ΑΕΙ με καθολική ψηφοφορία. Αντί για επέκταση της δημοκρατίας, όπως τη διαφήμιζε, η καθολική ψηφοφορία ήταν η απόπειρα της κυβέρνησης να προσπεράσει ένα ζωντανό και μαζικό κίνημα που με συνελεύσεις βάσης τόσο στους φοιτητές όσο και στους πανεπιστημιακούς κατόρθωσε να αποτρέψει τη συνταγματική αναθεώρηση του άρθρου 16. Όταν ωστόσο, με πρωτοβουλία του χώρου της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, οι φοιτητές επιχείρησαν να υλοποιήσουν τις από κοινού ψηφισμένες διακηρύξεις όλων των κινηματικών παρατάξεων για τη μη εφαρμογή του νόμου-πλαισίου, το κίνημα ήρθε αντιμέτωπο με μια δυσφημιστική εκστρατεία περί «βίαιων μειοψηφιών». Δυστυχώς, τόσο η ΚΝΕ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ πήραν αποστάσεις ή ακόμη και αντιτάχτηκαν στην προσπάθεια ματαίωσης των πρυτανικών εκλογών, αποδεχόμενες ουσιαστικά το επιχείρημα πως ο ψηφισμένος νόμος πρέπει να γίνει αποδεκτός και υιοθετώντας τις καταγγελίες και τους θεατρινισμούς δεξιών πρυτάνεων για άσκηση βίας. Έτσι, τα μέλη του ΣΥΝ που εκπροσωπούσαν τους «χίλιους» πανεπιστημιακούς και που το 2006-2007 βρίσκονταν σε θέση μειοψηφίας, έφτασαν την άνοιξη του 2008 να εκφράσουν την ενιαία θέση του Συνασπισμού περί «καταδίκης της βίας».

Το φθινόπωρο του 2008 είδαμε την ρατσιστική πολιτική της κυβέρνησης, των φασιστών και των αφεντικών να παίρνει δολοφονικές διαστάσεις: απανωτές δολοφονίες μεταναστών στην Πέτρου Ράλλη, ρατσιστικοί εξευτελισμοί στην Ομόνοια από την ΕΛ.ΑΣ. που θυμίζανε Αμπου-Γκράιμπ και συγκεντρώσεις από επιτροπές «αγανακτισμένων κατοίκων» στον Άγιο Παντελεήμονα. Ο αντιρατσισμός βρίσκεται σε σταυροδρόμι, έχοντας να επιλέξει ανάμεσα στις πολυπολιτισμικές φιέστες στις οποίες πλέον χωράει το Υπουργείο Εξωτερικών και η Ντόρα Μπακογιάννη (όπως το είδαμε στον Βύρωνα) ή σε ένα μαχητικό αντιρατσιστικό κίνημα που θα στοχοποιεί την κυβέρνηση, τους εργοδότες και την ευρωπαϊκή κατασταλτική πολιτική (όπως αυτή εκφράζεται πλέον από το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση που προωθεί η Ε.Ε.). Στον Άγιο Παντελεήμονα, στις 24 Νοέμβρη, στην αντισυγκέντρωση που κάλεσαν κινήσεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς κόντρα στη ρατσιστική προβοκάτσια του ΛΑΟΣ, οι διαφορετικές τακτικές ήταν ευκρινέστατες. Για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ είναι γνωστό πως οι πιέσεις για ματαίωση της αντιρατσιστικής συγκέντρωσης προέρχονταν από τα ψηλά πατώματα της Κουμουνδούρου. Την απάντηση την έδωσαν δυστυχώς οι φασίστες της Χρυσής Αυγής που μετέτρεψαν τους δρόμους γύρω από τον Άγιο Παντελεήμονα σε πεδίο φασιστικών προκλήσεων και χτυπημάτων, με τη βοήθεια της ΕΛ.ΑΣ.. Για να ηττηθεί το ρατσιστικό δηλητήριο που θέλει τους μετανάστες να φέρνουν υποβάθμιση στις γειτονιές της Αθήνας θα χρειαστεί μια διαρκής και στοχευμένη τοπική καμπάνια που θα αντιμετωπίζει τα πραγματικά προβλήματα των τοπικών κοινωνιών, αποκαλύπτοντας τους ρατσιστές δημαγωγούς. Δεν υπάρχει ωστόσο καμιά αμφιβολία πως, εκείνο το βράδυ, η αντιρατσιστική συγκέντρωση λειτούργησε σαν προστατευτική ασπίδα για εκατοντάδες μετανάστες και ντόπιους συμπαραστάτες. Και υπενθύμισε ακόμα πόσο καταστροφική είναι η πρόσδεση του αντιρατσιστικού κινήματος στις εκλογικίστικες ισορροπίες του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη απέδειξε πόσο απαραίτητη είναι η ύπαρξη ενός οργανωμένου δικτύου αγωνιστών και αγωνιστριών μέσα στους χώρους των εργαζόμενων και της νεολαίας, ώστε κανένα κίνημα – ειδικά το τόσο ριζοσπαστικό κίνημα που είδαμε να βγαίνει στους δρόμους τις μέρες του Δεκέμβρη – να μην μένει απομονωμένο. Η συνέχεια από τις αλύγιστες διαδηλώσεις των πρώτων εβδομάδων που άντεξαν την πρωτοφανή αστυνομική καταστολή δεν μπορεί παρά να είναι ένα κίνημα καταλήψεων, απεργιών και διαδηλώσεων ενάντια στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και στις αντεργατικές πολιτικές που χρειάζονται τη βία και την αστυνομοκρατία. Η απεργία της 10 του Δεκέμβρη έδειξε και πιο συγκεκριμένα το διακύβευμα: ενώ η ΓΣΕΕ υπό την πίεση της κυβέρνησης αποπειράθηκε να ματαιώσει την εργατική πορεία στη Βουλή, αλλάζοντας τον τόπο συγκέντρωσης από το Πεδίο του Άρεως στο Σύνταγμα, η αντικαπιταλιστική Αριστερά κατόρθωσε να πραγματοποιήσει την πορεία, μαζί με πλήθος φοιτητικών συλλόγων, πρωτοβάθμιων σωματείων και Ομοσπονδιών και χιλιάδων αγωνιστών. Οι διεργασίες ζύμωσης και συμπόρευσης ανάμεσα στις οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς είχαν έτσι το πρώτο μεγάλο θετικό αντίκτυπο, ώστε η χωριστή διαδήλωση του ΠΑΜΕ και η υποχώρηση της Αυτόνομης Παρέμβασης από την πραγματοποίηση της πορείας να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, το ζητούμενο δεν ήταν ποιός είχε την «καθαρότερη» αριστερή γραμμή. Αυτός ο διαγκωνισμός υπάρχει καθημερινά στις στήλες της Αυγής και του Ριζοσπάστη και τα επιχειρήματα είναι γνωστά στους αγωνιστές της Αριστεράς. Με λίγα λόγια, αν δεν θέλει κανείς να είναι με το απολογητικό ψυχογράφημα του μπάτσου που δολοφόνησε τον μαθητή (σε μορφή «διηγήματος»), θα πρέπει να είναι με την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος που διχάστηκε στην καταψήφιση του Ευρωσυντάγματος (τη μέρα που το Ιρλανδικό «όχι» το έστελνε στα σκουπίδια). Όποιος δεν θέλει να είναι με την Κανέλλη πρέπει να είναι με τον Κουβέλη, και το ανάποδο. Το ζητούμενο ωστόσο είναι πολύ πέρα από αυτό. Είναι πως σε όλες τις περιπτώσεις που περιγράφτηκαν, η ύπαρξη μιας άλλης αριστερής γραμμής και ενός οργανωμένου δικτύου που θα την κάνει κτήμα των πρωτοπόρων αγωνιστών ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για το ξεδίπλωμα και την ευόδωση μιας εργατικής ανταρσίας, ενός φοιτητικού ξεσηκωμού, μιας κρίσιμης ιδεολογικής μάχης με τον εθνικισμό, μιας αντιρατσιστικής συγκέντρωσης ή μιας αντικυβερνητικής διαδήλωσης.
Σ’ αυτή την ανάγκη απαντάει η συγκρότηση ενός διακριτού μπλοκ της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς.
Ανάλογες συζητήσεις και απόπειρες με τον ίδιο σκοπό είχαν γίνει και παλιότερα. Η διαφορά σήμερα είναι πως το τωρινό εγχείρημα πατάει πάνω σε μια πραγματική άνοδο των διεκδικητικών κινημάτων, είτε πρόκειται για την εργατική μαχητικότητα παλιότερων και νεότερων κομματιών της εργατικής τάξης είτε για το νέο φοιτητικό κίνημα από το 2006 και μετά είτε για τα αντικαπιταλιστικά και αντιπολεμικά κινήματα των τελευταίων χρόνων. Η πιο πρόσφατη ανακίνηση της συζήτησης ήρθε με την πρωτοβουλία για τη συγκρότηση της Ενωτικής Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς το καλοκαίρι του 2007, στην οποία συναντήθηκαν ανένταχτοι αγωνιστές και αγωνίστριες μαζί με οργανώσεις της ριζοσπαστικής αριστεράς από αρκετά διαφορετικές αφετηρίες, όπως είναι το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, η Αριστερή Ανασύνθεση, η Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση και η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος. Η συζήτηση προσέλκυσε χιλιάδες αγωνιστές σε μια πρωτοφανή διαδικασία ανοιχτών αντικαπιταλιστικών συνελεύσεων σε γειτονιές και πόλεις όλης της Ελλάδας. Η αδυναμία ωστόσο πολιτικής συνεννόησης με τις δυνάμεις που στηρίζουν το Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς (δηλαδή το Νέο Αριστερό Ρεύμα, το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα, το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας, τους Οικολόγους Εναλλακτικούς), καθώς και η προκήρυξη πρόωρων εκλογών τον Σεπτέμβρη του 2007, έβαλαν προσωρινό τέλος σε αυτόν τον κύκλο της συζήτησης.

Ωστόσο, με την συνέχεια της δράσης της ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. και μετά τις εκλογές, οι επιφυλάξεις για την πολιτική ειλικρίνεια των συμμέτοχων στη νέα προσπάθεια ήταν δύσκολο να διατηρηθούν. Η δραστηριότητα αυτή απέδωσε και σημαντικές πρωτοβουλίες (για παράδειγμα την καμπάνια για το Ευρωσύνταγμα) αλλά και εμβάθυνε την ενότητα δράσης στα κινήματα (χαρακτηριστικό παράδειγμα η συνεργασία της Πρωτοβουλίας Γένοβα με την ΕΑΑΚ στους χώρους σπουδών). Το σημαντικότερο είναι πως η συνεχιζόμενη δράση της ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. εξακολούθησε να θέτει εμφατικά την αναγκαιότητα της ενωτικής παρέμβασης των αντικαπιταλιστών, κόντρα στις σειρήνες της στρατηγικής τύπου ΣΥΡΙΖΑ και στον σεχταρισμό που ταλάνισε για χρόνια τον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Η απόφαση του πρόσφατου Πανελλαδικού Σώματος του ΝΑΡ για μια τολμηρότερη πολιτική στο πεδίο των συμμαχιών ανοίγει τον δρόμο για βαθύτερες διεργασίες. Η συμπόρευση των οργανώσεων και των μετωπικών σχημάτων της άλλης Αριστεράς μετράει ήδη πετυχημένες παρεμβάσεις στην πορεία του Πολυτεχνείου, στην εξέγερση του Δεκέμβρη, στα αντιπολεμικά συλλαλητήρια για τη Γάζα. Σταθμός στις διεργασίες μπορεί να αποτελέσει η κοινή συγκέντρωση της 31ης Γενάρη στο γήπεδο του Σπόρτιγκ στην Αθήνα.

Τρεις είναι οι κυριότεροι λόγοι γιατί οι ανένταχτες αγωνίστριες και αγωνιστές της Αριστεράς πρέπει να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτές τις διεργασίες. Ο πρώτος είναι πως είναι η πιο ενωτική εξέλιξη που έχει συμβεί στο χώρο της Αριστεράς εδώ και πολλά χρόνια. Από τις τρεις πρωτοβουλίες – πέραν του ΠΑΜΕ – που οργάνωναν τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια το 2003 (τη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο, το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ και την Πρωτοβουλία Αγώνα), η σύμπραξη της ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. με το ΜΕ.Ρ.Α. είναι η μόνη που αντλεί εμπειρίες και αγωνιστές από όλες. Ο δεύτερος λόγος είναι πως στη νέα πρωτοβουλία ενώνονται δυνάμεις που έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό στις κεντρικότερες μάχες με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και τους καπιταλιστές: φοιτητικές καταλήψεις 2006-7, απεργία των δασκάλων, αποκάλυψη των απαγωγών των Πακιστανών και αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις, σκάνδαλο των υποκλοπών και αντιπολεμικά συλλαλητήρια, κίνημα των συμβασιούχων, για να θυμηθούμε κάποιες από αυτές. Ο τρίτος λόγος είναι το μέγεθος της νέας πρωτοβουλίας. Η κινηματική συμπόρευση των δυνάμεων του ΜΕ.Ρ.Α. και της ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. θα σημάνει πως καμιά ενωτική πρωτοβουλία αυτού του χώρου δεν θα είναι πλέον εύκολο να αγνοηθεί από την κοινοβουλευτική Αριστερά, όσα εμπόδια κι αν βάζει στο ξεκίνημά της.

Έχοντας πει αυτά, δεν σημαίνει πως υποτιμάει κανείς τις δυσκολίες του νέου εγχειρήματος. Οι ιδεολογικές και πολιτικές διαφοροποιήσεις στους κόλπους του είναι υπαρκτές και δεν πρέπει να κρυφτούν κάτω από το χαλί. Μια καλόπιστη και διαρκής συνεργασία μπορεί να οικοδομηθεί μόνο με την παραδοχή των διαφορών και την επίπονη προσπάθεια να βρεθούν οι προωθητικές πολιτικές συγκλίσεις. Και σ’ αυτό το πεδίο υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος να περπατηθεί. Επιπλέον, η αντικαπιταλιστική Αριστερά πρέπει να αντισταθεί στη συνήθεια σωστές ιδεολογικές αναλύσεις να μετατρέπονται σε λαθεμένες πολιτικές πρακτικές. Για παράδειγμα, η σωστή άποψη που διατύπωσε η μειοψηφία του Πανελλαδικού Σώματος του ΝΑΡ για τον χαρακτήρα της κρίσης – κρίσης καπιταλιστικής και όχι νεοφιλελεύθερης – την οδηγεί στο λαθεμένο συμπέρασμα πως στη νέα περίοδο θολώνουν τα όρια ανάμεσα στη στρατηγική και την τακτική. Η σύγχυση του τι είναι κατανοητό από τους επαναστάτες και τι είναι κατανοητό από τις μάζες είναι ένα αρχαίο αμάρτημα όσων θέλουν να αλλάξουν επαναστατικά τον κόσμο και, φυσικά, δεν είναι προνόμιο καμίας οργάνωσης. Τέλος, η ενότητα των αντικαπιταλιστών, ακόμα και στη διευρυμένη της μορφή, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ενιαιομετωπική δουλειά που έχουμε να κάνουμε με τις υπόλοιπες πτέρυγες της Αριστεράς για την απαιτούμενη αντίσταση στις καπιταλιστικές επιθέσεις. Αντί για ζεστασιά και αυταρέσκεια, η ενότητα στους κόλπους της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς πρέπει να γίνει ο βατήρας για εκείνες τις μεγάλες πρωτοβουλίες που απαιτούν η νέα περίοδος καπιταλιστικής κρίσης και η αυξημένη διάθεση των εργατών και της νεολαίας να την αντιπαλέψουν.

Είναι γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους που οι ανένταχτες αγωνίστριες και αγωνιστές, παλιοί και νέοι, πρέπει να συμμετάσχουν μαζικά και συγκροτημένα στις διεργασίες συγκρότησης της νέας αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Η παρακαταθήκη της νέας προσπάθειας, αν αυτή ευοδωθεί, θα πιστωθεί όχι στον ανταγωνισμό μεταξύ κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς, ούτε σε κάποια κοινοβουλευτική έδρα που θα αποκτηθεί με ξένες πλάτες, αλλά στο μαχητικό κίνημα που ξεδιπλώνεται σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας και ψάχνει την αντικαπιταλιστική διέξοδο για να γίνει νικηφόρο. Ο πήχης της νέας προσπάθειας δεν θα μετρηθεί στον μικρόκοσμο των ανταγωνισμών, αλλά στην κατάκτηση των δυσκολότερων στόχων για το κίνημά μας. Η νέα αντικαπιταλιστική Αριστερά μπορεί να είναι το εργαλείο στα χέρια των μαχητικών εργατών που παλεύουν για να κρατήσουν ανοιχτά τα εργοστάσια, των συνδικαλιστριών σαν την Κωνσταντίνα Κούνεβα που παλεύουν να συνδικαλίσουν τα νεοφιλελεύθερα κάτεργα, των μεταναστών που αρνούνται τον ρόλο των θυμάτων της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας και αναζητούν να γίνουν υποκείμενα των εργατικών εξεγέρσεων μαζί με τα ταξικά τους αδέλφια, των συναγωνιστών μας που αντιστέκονται από τη Γάζα μέχρι τη Νέα Υόρκη, όχι για την τιμή των όπλων, αλλά για να νικήσουν.
Πάνω απ΄ όλα, η νέα προσπάθεια έχει να κάνει με την αναγέννηση εκείνης της Αριστεράς που δεν δειλιάζει, μπροστά στη μεγαλύτερη οικονομική κρίση, να αντιτάξει ότι ο καπιταλισμός δεν είναι το τέλος της ιστορίας και πως η επαναστατική ανατροπή του δεν ταιριάζει απλώς ως αναφορά στις εορταστικές επετείους, αλλά ως οδηγός στους αγώνες του σήμερα. Σ’ αυτή την προσπάθεια, καλούμε όλες τις ανένταχτες αγωνίστριες και αγωνιστές της ριζοσπαστικής Αριστεράς να βαδίσουμε μαζί.

Θανάσης Καμπαγιάννης
[μέλος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (Σ.Ε.Κ.) στο Γαλάτσι,
συμμετέχει στην Ενωτική Αντικαπιταλιστική Αριστερά (ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α.)]

Αλλο Αλέξανδρος, άλλο Ματζούνης

Αντιγράφω από την Τσουκνίδα (χωρίς την άδειά της):

Άβυσσος χωρίζει τον νεκρό Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο από το τραυματία ΜΑΤ-ατζη Διαμαντή Ματζούνη

Διαβάζω και ακούω τους ηλίθιους δημοσιογράφους (και κάποιους άλλους) να προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο 16χρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος και ο 21χρονος αστυνομικός των ΜΑΤ Διαμαντής Ματζούνης ανήκουν στην «ίδια» κατηγορία. Είναι και οι δύο νεαρά παιδιά που πυροβολήθηκαν…

Νομίζω ότι δεν είναι έτσι…
Ο Αλέξανδρος ζούσε την εφηβεία του. Ο Ματζούνης ήταν ενήλικος και εργαζόταν.
Ο Αλέξανδρος ήταν με φίλους , έκανε το χαβαλέ του , ήταν άοπλος, Ζούσε!!!
Ο Ματζούνης ήταν οπλισμένος , ήταν με άλλους οπλισμένους αστυνομικούς , έκανε περιπολία , είχε εξουσία.

Ο δολοφόνος του Αλέξανδρου έχει ονοματεπώνυμο και είναι εκπρόσωπος της πολιτείας (Επ. Κορκονέας).
Ο υποψήφιος δολοφόνος του Ματζούνη δεν έχει όνομα και είναι άγνωστο τι εκπροσωπεί.

Ο Αλέξανδρος διάλεξε να ζήσει την εφηβεία του με όλα της τα «αίματα» ,
Ο Ματζούνης πήγε στην Αστυνομία για να βολευτεί και να τρώει ψωμί με αίμα…από τα χτυπήματα του γκλομπς του. Ωραία δουλειά!

Ο Αλέξανδρος αυτόματα μεταβλήθηκε σε σύμβολο της νεολαίας , αποτέλεσε η αφορμή για εκδήλωση συσσωρευμένης οργής της νεολαίας.
Ο Ματζούνης αποτέλεσε αφορμή να δείξουν οι αστυνομικοί ότι είναι «μπάτσοι, γουρούνα». Βλέπε την χθεσινά επεισόδια.

Ο Αλέξανδρος και η οικογένεια του δεν δέχτηκε καμία επίσκεψη από πολιτικούς κτλ.
Ο Ματζούνης δέχτηκε ΟΛΗ την πολιτική ηγεσία του τόπου.

Ο Αλέξανδρος μετά το θάνατο του σπιλώθηκε από άτομα τύπου Κούγια.
Ο Ματζούνης μετά τον τραυματισμό του έγινε ο ήρωας που πρόλαβε και ειδοποίησε τους συναδέλοφυς τους να σκύψουν.

Ο Αλέξανδρος αν ζούσε ίσως να ασχολιόταν με τη μουσική , ίσως με τη Νομική , ίσως να γινόταν ένα χρήσιμο μέλος της κοινωνίας.
Ο Ματζούνης αν δεν τον είχαν πυροβολήσει θα συνέχιζε να είναι στα ΜΑΤ και να κάνει το έργο του …όπως αυτό που είδαμε χθες…

ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΛΟΙΠΟΝ….

Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος θα είναι για ΠΑΝΤΑ ο Αλέξανδρος , ο “Gregory” της καρδιάς μας…. (το Αλέξης του το κόλλησαν οι δημοσιογράφοι)
Και
Ο Διαμαντής Ματζούνης θα είναι ΠΑΝΤΑ ο ΜΑΤατζης Ματζούνης!

Τους χωρίζει άβυσσος.

Τα προάστια του Παρισιού στους δρόμους για τη Γάζα

Το άρθρο του Monde δίνει μια εξήγηση για το πώς φτάσαμε στο Παρίσι να έχουμε 100 χιλιάδες κόσμο κατά της σφαγής στη Γάζα, ενώ το 2000, οι διαδηλώσεις υπέρ της Ιντιφάντα σχεδόν ισοφαρίζονταν από τις αντι-διαδηλώσεις των σιωνιστών. Τα προάστια είναι μια απάντηση. Οι εμπειρίες όλων αυτών των ετών και βέβαια η εξέγερση έχουν φέρει οργανώσεις, κυρίως μεταναστών από το Μάγρεμπ, να συντονίζονται με το αντιπολεμικό κίνημα και να μαζικοποιούν τις κινητοποιήσεις.

 

Και εδώ, φωτό από τις κινητοποιήσεις.

Αμπου Ντάμπι

Από τον Angry Arab:

 

"A mass rally for Gaza in Abu Dhabi ubruptly came to an end this afternoon when out of nowhere, tens of police cars with sirens and flashing lights invaded the street that had been closed off for traffic to allow free movement of the procession. Over a thousand demonstrators ( including children and infants in strollers) nearly trampeled each other trying to get onto the sidewalks and away from the onslaught of approaching police cars. I don't know if anyone was hurt, but I would be surprised if there were no injuries." .

 

Οι διαδηλώσεις στον Κόλπο είναι δείκτης του ότι οι κινητοποιήσεις στον αραβικό κόσμο παίρνουν πρωτοφανή χαρακτηριστικά.

Εγκληματικά βίτσια

Ισραηλινοί παρακολουθούν με κυάλια τις σφαγές στη Γάζα

Μαύρες Προβλέψεις

Το περιοδικό Foreign Policy ζήτησε σύντομες εκτιμήσεις για το μέλλον από τους 5 οικονομολόγους που θεωρείται ότι προέβλεψαν καλύτερα την κρίση. Οι τίτλοι και μόνο δείχνουν ότι η απαισιοδοξία συνεχίζει να κυριαρχεί.

 

NORIEL ROUBINI
Warning: More Doom Ahead

STEPHEN S. ROACH
A Lethal Shakeout

DAVID M. SMICK
Good Luck, Barack

ROBERT J. SHILLER
Are We There Yet?

DEAN BAKER
Watch the Dollar

 

Κατάληψη ισραηλινού προξενείου

Καναδοεβραίες κατέλαβαν το ισραηλινό προξενείο στο Τορόντο.

 

A diverse group of Jewish Canadian women are currently occupying the Israeli consulate at 180 Bloor Street West in Toronto. This action is in protest against the on-going Israeli assault on the people of Gaza... περισσότερα

Whither Greece (1)

Many comrades, activists and journalists around the world, after contacting with me due to the recent wave of protests in Greece, have complained about the lack of english language coverage and comment on greek issues. So, I'll make a modest try to cover a part of the open space, by publishing a weekly article in this blog, around 800 words.

I'll try to provide a glimpse on the general political situation from an socialist activist point of view, to give some info on the ongoing struggles and the debates of the left.
Well, today Karamanlis, “our” prime minister has finally re-shuffled his cabinet. He has been under pressure to make this move quite a few months now. He may had chosen last September to do it, but the huge scandal around the Vatopedi monks erupted and so a reshuffle would seem from his side as pleading guilty for the scandal.

Then, in December, the movement that sparked the murder of Alexandros Grigoropoulos cut his opportunity once again. The ruling class, even the Union of the greek Industry-owners claimed publicly that this government is uncapable of moving forwards the reforms in a period of economic crisis. The Christmas vacation has been the last chance for Karamanlis to complete his resuffle in a so-called independent way.

But the combined efforts of the movement that emerged in December and the mass outcry against the israeli slaughtering in Gaza have shrinked the political vacation in some mere 5 days around Christmas. We've had a very militant protest outside the Israeli embassy when the bombing started and a mass demonstration with over 10 thousand people marching around Athens and reaching the israeli embassy, under the attack of the riot police and unable to see our nose because of the tear gases.

The demonstration on Friday 9th of January will be the crucial test. All student unions, school students and teachers unions call to this protest. Even the civil servant federation has called a 3h strike, in order to enable its members to join. The 9th of January has a double meaning. It is just the second day after the re-opening of schools and universities: so it signals that the movement is here and 2009 will be OUR year of action. Besides that, the date is the anniversary of an other murder eigtheen years ago.

On the 9th of January, 1991, the school teacher Nikos Temponeras, was attacked by a group of thugs, members of the New Democracy party, while he was in an occupied school in Patras, supporting his students. The thugs were in a all-around Greece rightwing campaign to break the school occupations and let the schools re-open after Christmas. All these years, there hasn't been a single student demonstration without the chant <>, to remind a chain of left militant murdered by the state and the right-wing, in 1963, 1965, 1991. Now Alexandros Grigoropoulos has been added.

The very next day, on Saturday 10th of January we organise a new protest for Gaza in Syntagma Square. Up to now, the Stop the War Coalition, the Muslim League, organisations for greek-palestinian solidarity and all organisations/parties of the revolutionary left call to this protest. We don't know what the rest of the left will do. The Communist Party will be out of this for sure. Their stance has been a disgrace. Not only have they called for separate, partisan demos, but at the same time their general secretary has traveled to Ramallah to meet with Mahmood Abbas and the rest of the hijackers of the Palestianian Authority. The Fatah/Abbas ambassador takes part in the Communist Party's marches. They say they support the Resistance in Gaza, but all this without a word about Mahmood Abbas's role.

SYRIZA could be a little better, because it tries to be a part of the movement, but in the demo of the 3rd of January chose to march keeping a distance from the Stop the War Coalition. Politically they fear of coming too close to the muslim/islamic organisations. They try to present some links with the palestinian left, but they are very weak even in this. So the anti-capitalist left is now the only political force to support the palestinian resistance and Hamas without preconditions.

So, 2009 starts with a very weak government, with just an 1 person majority in the parliament and a silly resuffle made unter pressure. Their plans for the so-called reforms are more and more uncertain. During the vacation, two of the biggest airlines that hoped to buy up the Olympic airlines, namely Iberia and Qatar Airlines, backed off from the offer due to the economic crisis. Similar problems around the railway, electricity and ports privatisations. It's time for the movement to go in the offensive.

Εκτός έδρας

Ακυρώθηκε παιχνίδι μπάσκετ μεταξύ τούρκικης και ισραηλινής ομάδας λόγω εισβολής τούρκων φιλάθλων στο γήπεδο με συνθήματα υπέρ των Παλαιστίνιων. Από τη Χααρέτζ:

 

http://www.haaretz.com/hasen/spages/1053214.html

 

Κλείστε τις πρεσβείες των σιωνιστών

Το δρόμο τον δείχνει ο Τσάβες. Λόγω της σφαγής στη Γάζα, πήρε δρόμο ο ισραηλινός πρέσβης από τη Βενεζουέλα.

 

http://www.thestate.com/world/story/641598.html?RSS=untracked

 

Γαλλία

Τα ΜΜΕ αγνόησαν την πρωτοχρονιάτικη διαδήλωση στο Παρίσι ενάντια στην επίσκεψη της Τζίπι Λίβνι

Βίντεο εδώ:

http://farfahinne.blogspot.com/2009/01/paris-demonstration-against-livnis.html 

ο πρώτος διαδηλωτής καλεί και στο Στρασβούργο τον Απρίλη

Η Αίγυπτος του Μουμπάρακ: ένα σάπιο καθεστώς

Ο Ρόμπερτ Φισκ σε ένα από τα χρησιμότερα πρόσφατα άρθρα του, καταπιάνεται με την Αίγυπτο και το τι είδους καθεστώς έχει προκύψει από μια άρχουσα τάξη που βασικό φόβο έχει να καταστέλλει ό,τι κινείται, με δεδομένη την επιλογή να στέκεται δίπλα στις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

 

http://www.independent.co.uk/opinion/commentators/fisk/robert-fisk-the-rotten-state-of-egypt-is-too-powerless-and-corrupt-to-act-1220048.html

 

Το μόνο πρόβλημα του άρθρου είναι ότι είναι σαν να ξεχνάει πως για να έχει αυτή τη μανία το καθεστώς να καταστέλλει σημαίνει πως φοβάται πως έστω και λίγο να σηκωθεί το καπάκι, θα καταρρεύσει. Ετσι, η απαισιοδοξία του άρθρου είναι υπερβολική.

 

Ο φόβος των αραβικών καθεστώτων

Για την κατάσταση στην Ιορδανία, όπου ο φόβος του καθεστώτος είναι μεγαλύτερος από το 2006 με την εισβολή στο Λίβανο, πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες εδώ:
http://abuaardvark.typepad.com/abuaardvark/2008/12/jordan-at-the-crossroads-again-and-again.html
Απέλυσαν τον επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών, ο οποίος φαίνεται να είχε καταφέρει να ανοίξει επαφές με την τοπική Μουσουλμανική Αδελφότητα και μέσω αυτής με τη Χαμάς. Μια εξήγηση, σύμφωνα με σχολιαστή, είναι οι πιέσεις που δέχθηκαν από τον Μουμπάρακ ο οποίος είδε για πρώτη φορά να πολιορκείται η αιγυπτιακή πρεσβεία στο Αμμάν απο διαδηλωτές, με αντι-μουμπαρακ συνθήματα.

Κανένα έλεος για τους ισραηλινούς δολοφόνους

Ο ισραηλινός τροτσκιστής Μισέλ Βαρσάφσκι αποκαλύπτει τους "ειρηνιστές" τύπου Αμος Οζ και Γεοσούα...

 

Info du http://www.alternativenews.org/

 

Barak, Olmert, Livni et Ashkenazi auront un jour à répondre de crimes de guerre devant une cour de justice, comme d'autres criminels de guerre. En conséquence, notre devoir est d'informer sur leurs actes et déclarations de façon à nous assurer qu'ils payeront pour les massacres qu'ils ont ordonnés et commis.

Il y a cependant une seconde catégorie de criminels qui pourraient échapper aux tribunaux. Ils ne se salissent pas les mains avec le sang des civils, mais fournissent les justifications intellectuelles et pseudo morales des assassins. Ils constituent l'unité de propagande du gouvernement et de l'armée des tueurs.

Les écrivains israéliens Amos Oz, et A. B. Yehoshua sont les exemples type de tels misérables intellectuels, et ce n'est pas la première fois! A chaque guerre ils se portent volontaires pour l'effort de guerre israéliens, sans même avoir été officiellement désignés. Leur première fonction est d'apporter les justifications à l'offensive israélienne, puis, dans un second temps ils pleurent leur virginité perdue et accusent l'autre camp de nous avoir obligés à être brutaux.

 

La justification fournie par Oz dans Corriera de la Serra, et Yehoshua dans La Stampa est évidemment la nécessité de réagir aux rockets sur Sderot, comme si tout commençait avec ces rockets. « J'ai du expliquer aux Italiens écrit Yehoshua dans Haaretz 30 décembre 2008 , pourquoi l'action israélienne était nécessaire.... »

 

Yehoshua et Oz ont tous les deux oublié 18 mois de brutal siège israélien imposé à un millions et demi dêtres humains , les privant de nécessités les plus élémentaires. Ils ont oublié le boycott israélien et international desdu gouvernement palestinien démocratiquement élu. Ils ont oublié la séparation forcée de Gaza et de la Cisjordanie, séparation faite pour isoler et punir la population de Gaza de son choix démocratique incorrect.

 

Après avoir choisi de ré écrire la chronologie des événements, Oz et Yehoshua utilisent l'argument de la symétrie: La violence est utilisée des deux côtés et il y a des victimes innocentes à Gaza comme en Israël. En effet, chaque civil tué est une victime innocente. La chronologie et le nombre ne sont cependant pas sans rapport : 3 civils israéliens ont été tués dans le sud d'Israël, mais seulement après que l'aviation israélienne a commis son massacre planifié dans le centre de la ville de Gaza, en tuant plus de 300 .

Cette position des intellectuels les plus en vue d'Israël sert de justification morale au soutien que le parti de la gauche sioniste Meretz apporte à l'agression criminelle du ministre de la défense Barak. Meretz aussi exprimera en temps voulu son opposition aux meurtres, c'est à dire lorsque la communauté internationale exprimera sa préoccupation pour les fautes d'Israël. Pour l'instant cette communauté internationale demeure silencieuse et semble même heureuse de la contribution israélienne à sa sainte croisade contre la menace globale islamique.

 

Afin de montrer sa préoccupation, l'Europe envoie une assistance humanitaire (symbolique) à la population de Gaza. En entendant le ministre français des Affaires Etrangères, Bernard Kouchner soutenir l'action israélienne, en même temps qu'il annonce la décision d'envoyer des produits humanitaires à Gaza, je n'ai pu m'empêcher de me souvenir des informations sur les délégations de de la Croix Rouge Internationale qui venaient visiter les camps d'extermination nazi avec des chocolats et des biscuits.

Je sais que ce n'est pas la même chose, mais personne ne peut contrôler ses associations mentales.

Bernard Kouchner a cependant une circonstance atténuante: les régimes arabes, en particulier celui d'Hosni Mubarak, soutiennent aussi l'agression israélienne. Et ils vont aussi envoyer du chocolat et des biscuits aux enfants de Gaza, sauf bien sûr à ceux qui gisent morts à l'hôpital de Shifa .

Michel Warschawski (le 30/12 à Jérusalem)

60 χρόνια Ισραήλ είναι αρκετά!

ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΜΕ.Ρ.Α.-ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α Να σταματήσει αμέσως η σφαγή του Παλαιστινιακού λαού της Γάζας! Όλοι, όλες μπροστά στη πρεσβεία του Ισραήλ, Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 4μμ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΙΣ ΣΦΑΓΕΣ ΣΤΗ ΓΑΖΑ ΑΠΟΜΟΝΩΣΤΕ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ Εκατοντάδες άμαχοι Παλαιστίνιοι στο πολιορκημένο γκέττο της Γάζας σφαγιάστηκαν από τους άγριους βομβαρδισμούς των ισραηλινών αεροπλάνων. Η σφαγή προαναγγέλθηκε από την πρωθυπουργό του σιωνιστικού κράτους Λίβνι όταν ακόμα βρίσκονταν σε επίσκεψη στο συνένοχο καθεστώς Μουμπάρακ στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα. Κι οι βομβαρδισμοί θα συνεχιστούν σύμφωνα με την κυνική δήλωση της κυβέρνησης του Ισραήλ. Όλα τα σιωνιστικά κόμματα, ενόψει εκλογών, προσπαθούν να μαζέψουν ψήφους σπέρνοντας το θάνατο και πτώματα Παλαιστινίων. ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ! Υποκινητής της σφαγής είναι οι ΗΠΑ, η Ε.Ε. που υποστηρίζουν την γενοκτονία σε βάρος των Παλαιστίνιων μέσω του αποκλεισμού της Γάζας. Συνένοχη είναι η κυβέρνηση δολοφόνων του Καραμανλή που στηρίζει τα εγκλήματα των σιωνιστών του Ισραήλ. Καλούμε όλον τον ελληνικό λαό, τη νεολαία που ξεσηκώθηκε για το φόνο του Αλέξη, τους ταξικούς συνδικαλιστές που ξεσηκώνονται για τη δολοφονική απόπειρα με βιτριόλι κατά της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα, να βρεθούμε όλοι μαζί τη Δευτέρα 29 Δεκέμβρη, στις 4 μμ, μπροστά στη πρεσβεία του Ισραήλ να βροντοφωνάξουμε: ΟΧΙ ΣΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ! ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΣΦΑΓΗ ΣΤΗ ΓΑΖΑ! ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α , ΣΕΚ, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΟΚΔΕ-Σπάρτακος ΜΕ.Ρ.Α. ΝΑΡ-νΚΑ, ΕΕΚ, ΕΚΚΕ, Οικολόγοι/Εναλλακτικοί 28 Δεκεμβρίου 2008

Να σβήσουμε το Ισραήλ από το χάρτη

Πριν λίγο το al jazeera μετέδωσε την εικόνα ενός βομβαρδισμένου σχολείου, το χτύπημα ανέβασε στους 190 τους νεκρούς από την ως τώρα επιδρομή στη Λωρίδα της Γάζας.. οσο μπορεί κανείς να μετρήσει...

 

Θα τολμήσω μια πολιτική πρόβλεψη για το 2009.

Με τα εξής τρια αντικειμενικά δεδομένα

ι)εχουμε οικονομική κρίση που διακόπτει το οικοδομικό μπουμ στις χώρες του Κόλπου από όπου εκτός από τους εκατοντάδες χιλιάδες Ανατολικοασιάτες οικοδόμους/καθαρίστριες κλπ κλπ, επιβίωναν και πολλές χιλιάδες γιατροί, μηχανικοί του αραβικού κόσμου και συντηρούν τις οικογένειές τους από το Αμμάν ως την Αλεξάνδρεια.

ιι)εχουμε κατακόρυφη πτώση της τιμής του πετρελαίου που περιορίζει τις δυνατότητες των κυβερνήσεων του Κόλπου να ισοσταθμίσουν το (ι)

ιιι)το Ισραήλ προετοιμάζει για ακόμη πιο αγρια επιθετικότητα κατά της Λωρίδας της Γάζας και ο Ομπάμα έχει ήδη δηλώσει ότι δεν θα του βάλει φρένο

 

με τα τρία "υποκειμενικά" δεδομένα

ι)στην Αίγυπτο εχει συσσωρευτεί εμπειρία αγώνων σε όλους τους εργατικούς κλαδους, με ιδιαίτερη σημασία τη νίκη της απεργίας της Μαχάλα (της εργατούπολης με τα περισσότερα υφαντουργεία) που έδωσε τη δυνατότητα για δημιουργία ελεύθερων/μη-κίτρινων συνδικάτων μετά από 40-50 χρόνια

ιι)η Χαμάς έχει ήδη ξεπεράσει τον σκόπελο της απομόνωσης και έχει συγκεντρώσει ηθικό κύρος σε όλο τον αραβικό κόσμο για τη στάση της μέσα στην αποκλεισμένη Γάζα

ιιι)η Χεζμπολάχ έχει ανακτήσει όλο το χαμένο έδαφος στο πολιτικό επίπεδο, ξαναμπαίνοντας στην κυβέρνηση και έχοντας το ηθικό πλεονέκτημα από τη νίκη του 2006

 

και με άγνωστη παράμετρο αν θα εξαπολυθεί κοινή αμερικανο-ισραηλινή επιδρομή κατά του Ιράν

 

αυτά που είδαμε στην Αθήνα το Δεκέμβρη, είναι πολύ πιθανόν να τα δούμε μέσα στους επόμενους μήνες σε κάποια αραβική πρωτεύουσα, ενάντια στα καθεστώτα που στηρίζουν και στηρίζονται από τις ΗΠΑ και τον σιωνισμό.

 

Τελευταία ανάλογη εμπειρία ήταν το 1977, στις ταραχές για το ψωμί στην Αίγυπτο με αφορμή τον περιορισμό του βάρους της μερίδας ψωμιού από την κυβέρνηση Σαντάτ.

 

Ας ελπίσουμε ότι θα είναι το Κάιρο το κέντρο του αγώνα, εκεί όπου ζει και δουλεύει η μεγαλύτερη εργατική τάξη του αραβικού κόσμου, και ας προσπαθήσουμε να οργανώσουμε από τώρα την αλληλεγγύη.

 

Και η δική μου ευχή για το 2009 είναι τουλάχιστον να έχει σβηστεί το Ισραήλ από το χάρτη.

Η υποκριτική καταδίκη της βίας

Μεγαλοδημοσιογράφοι και καθώς πρέπει πολιτικοί προσπάθησαν να διχοτομήσουν τη συζήτηση μετά το ξέσπασμα της οργής για τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου. Από τη μία, μας λένε, είναι η συζήτηση για τα ίδια τα γεγονότα της δολοφονίας. Από την άλλη, πρέπει να συζητήσουμε για το πώς θα καταδικάσουμε και θα αποτρέπουμε τα φαινόμενα βίας στους δρόμους. Οι σπασμένες βιτρίνες, οι μολότοφ, αλλά και οι μαζικές πολιορκίες των αστυνομικών τμημάτων από μαθητές μπήκαν σε ένα ενιαίο τσουβάλι με τον τίτλο «επεισόδια», με την προσπάθεια να ισοφαριστεί το έγκλημα της αστυνομίας.

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται πως για την ίδια, το φαινόμενο απλώς δεν είναι κατανοητό. Οπως το είπε με πιο απλά λόγια ο Πρετεντέρης: «Λυπάμαι, λοιπόν, αλλά δεν κατανοώ γιατί τα 'παιδιά' στην Ελλάδα του 21ου αιώνα θα έπρεπε να είναι γενικώς απεγνωσμένα, απελπισμένα ή οργισμένα.» Τα ανεξήγητα φαινόμενα αντιμετωπίζονται ως αρρώστιες. Λύση είναι η βία και η καταστολή. Σε όλες τις διαδηλώσεις ανά την Ελλάδα, η αστυνομία χρησιμοποίησε πλαστικές σφαίρες, τόνους δακρυγόνα και άλλα χημικά, έριξε άγριο ξύλο και έκανε εκατοντάδες συλλήψεις. Το μυαλό τους φτάνει μέχρι την κλιμάκωση της βίας για να αντιμετωπίσουν τη βία.

Το ΠΑΣΟΚ έδωσε πλήρη κάλυψη σε όλη αυτή την λογική. Προσπάθησε να στήσει λαμπαδηφορίες «χωρίς βία, ενάντια στη βία», όμως ούτε ο στενός πυρήνας των μελών του ΠΑΣΟΚ δεν βρήκε νόημα σε αυτήν την δήλωση απραξίας υπό το φως εκατό κεριών. Την ίδια ώρα μάλιστα που η κύρια κριτική του ΠΑΣΟΚ προς την κυβέρνηση ήταν για την αδυναμία της να διαφυλάξει την «ειρήνη και την περιουσία των πολιτών».

Το ΚΚΕ έδωσε ακόμη πιο ανοιχτή κάλυψη. Την πιο γλαφυρή έκφραση την έδωσε η Παπαρήγα, στα σκαλιά του Μεγάρου Μαξίμου, αμέσως μόλις ο Καραμανλής της ζήτησε να ακυρωθεί η απεργιακή συγκέντρωση της Τετάρτης. Η Παπαρήγα αποκάλεσε όσους συγκρούονται «Ταλιμπάν» και «υποκείμενα». Την άλλη μέρα βέβαια, υπάκουσε στην εντολή του Καραμανλή, προσπαθώντας να μαντρώσει το ΠΑΜΕ στην οδό Πειραιώς. Η αντιμετώπιση των αναρχικών ως προβοκατόρων που υπακούνε ακόμη και σε «ξένα κέντρα» κατέβασε τη συζήτηση στο επίπεδο των θεωριών συνομωσίας του Λιακόπουλου και έδωσε πρώτης τάξεως ευκαιρία στον Καρατζαφέρη να δανειστεί αυτούσια φράση της Παπαρήγα για να καλύψει τα νώτα του. Ο Καρατζαφέρης ήταν σαν να έλεγε: «δεν τα λέμε εμείς, τα λέει και το ΚΚΕ».

Ολες οι πλευρές επέλεξαν τον ΣΥΡΙΖΑ, ως αποδιοπομπαίο τράγο, για να του ρίξουν την ευθύνη ότι «χαϊδεύει τα αφτιά των κουκουλοφόρων». Ομως η πίεση πάνω στο ΣΥΡΙΖΑ έχει διπλό στόχο. Από τη μια θέλουν να του υπενθυμίσουν να μην απομακρύνεται πολύ από την «εθνική ενότητα» μπροστά στον κίνδυνο. Από την άλλη, τον θεωρούν καλύτερο ιμάντα για να περάσουν οι πιέσεις πάνω στο κίνημα. Και δυστυχώς, ο ΣΥΡΙΖΑ δέχθηκε να παίξει αυτό το ρόλο, με χαρακτηριστικότερη την απόφαση των συνδικαλιστών του, της Αυτονομης Παρέμβασης να μεταφέρουν την απεργιακή συγκέντρωση στην Κλαυθμώνος, υποτασσόμενοι στον Καραμανλή. Πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και άλλοι διανοούμενοι που σχολιάζουν αυτές τις μέρες στις εφημερίδες ξεκινάνε με καλή αφετηρία, αλλά μέσα από μια λαθεμένη αντιμετώπιση της βίας καταλήγουν να κάνουν κατήχηση στα «παιδιά» που συγκρούονται.

Ενα πρώτο ζήτημα είναι το μέγεθος της βίας. Απέναντι σε ένα σύστημα που δολοφονεί καθημερινά, όχι μόνο με τους μπάτσους, αλλά και με τους εξοπλισμούς, με τις νάρκες στα σύνορα, με τη φτώχεια, με τη διάλυση των νοσοκομείων και με τα εργατικά «ατυχήματα», κάθε κουβέντα περί βίας των διαδηλωτών οδηγεί σε παραλογισμούς.

Οχι μόνο γιατί δεν ισοσταθμίζεται ο φόνος ενός παιδιού με το σπάσιμο δέκα ξενοδοχείων, αλλά γιατί στη ζυγαριά των νεκρών τα δικά τους χέρια είναι βαμμένα με το αίμα εκατομμυρίων. Δολοφόνησαν ένα εκατομμύριο ανθρώπους στο Ιράκ μόνο μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια, με την αμέριστη συνδρομή του ελληνικού κράτους και της βάσης της Σούδας. Ο πήχυς της βίας είναι εκεί ψηλά και πολύ ψηλότερα. Για τη δική μας μεριά, η βία δεν είναι «ασύμμετρο μέγεθος». Μετράμε τη βία και μετράμε τους νεκρούς έναν έναν. Μετράμε γιατί κάθε ένας από το ένα εκατομμύριο νεκρούς του Ιράκ, κάθε ένας από τους δεκάδες νεκρούς εργάτες στη ζώνη του Περάματος, είναι ένας δικός μας άνθρωπος, ένας ξεχωριστός Αλέξης όποια και αν είναι η ηλικία του. Με πόσα εκατομμύρια βιτρίνες θα τολμήσουν να τους «ισοφαρίσουν»;

Πολιτική

Μια δεύτερη παρεξήγηση έχει να κάνει με το χαρακτήρα της βίας. Την παρουσιάζουν ως μια βία μόνο»τυφλή», μια βία της οργής που στρέφεται κατά πάντων, μια βία που βρίσκεται εκτός πολιτικής και γι' αυτό, όπως δήλωσε ο Αλαβάνος, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καθήκον να δώσει σε αυτή την οργή πολιτικά χαρακτηριστικά. Είναι μεγάλος αποπροσανατολισμός όμως να ταυτίζεις τη βία της συμβολικής σύγκρουσης ενάντια στο κράτος με τη βία των γηπέδων. Το μεγαλύτερο μέρος των «μπάχαλων» έγιναν σε βάρος τραπεζών, ξενοδοχείων, ακριβών καταστημάτων και άλλων συμβόλων του κράτους. Η επιλογή της σύγκρουσης είναι μια πολιτική επιλογή, με την οποία επιδιώκονται αποτελέσματα, δεν είναι μανία. Το να συζητάς για τα αποτελέσματα αυτής της βίας και να συμφωνείς ή να διαφωνείς για την αποτελεσματικότητα της είναι άλλο ζήτημα από το να την καταγγέλεις γενικά.

Αυτή η νοοτροπία συνδυάζεται με την ερμηνεία για τις αιτίες της βίας. Περισσεύει η κοινωνιολογία και λείπει η πολιτική από τις αναλύσεις για το τι ωθεί χιλιάδες νέους ανθρώπους να εκφράζονται βίαια. Η «γενιά των 700 ευρώ» μπορεί να είναι έκφραση της μόδας αλλά είναι πολύ αδύναμο εργαλείο για ερμηνεία. Οι εξεγερμένοι νέοι παρουσιάζονται έτσι μόνο ως θύματα του αποκλεισμού, της σχολικής εντατικοποίησης, της έλλειψης οράματος για το μέλλον, της οικογενειακής ανεπάρκειας. Ολα αυτά ισχύουν, αλλά η νεολαία που διαδηλώνει και συγκρούεται δεν είναι απλώς το πιο περιθωριοποιημένο κομμάτι της κοινωνίας. Ισα ίσα, είναι πολλές φορές το πιο δυναμικό τμήμα. Η βία δεν είναι αποτέλεσμα της απειρίας στη συλλογική δράση, αλλά έρχεται μέσα από την μέχρι τώρα σημαντική εμπειρία. Ξεκινώντας τουλάχιστον από τις μάχες στα εξεταστικά κέντρα του ΑΣΕΠ, το 1998, ως τις φοιτητικές καταλήψεις του 2006-2007 που χτυπήθηκαν με τη μεγαλύτερη βαναυσότητα, με ανελέητο ξύλο και με βόμβες κρότου λάμψης μέσα σε μαθητικά μπλοκ, υπάρχει μια δεκαετία με αλλεπάλληλες φουρνιές μαθητών και φοιτητών που οργάνωσαν μάχες, τα έβαλαν με τις κυβερνήσεις και συνάντησαν μπροστά τους πάνοπλους ΜΑΤατζήδες και άλλους φρουρούς της τάξης.

Μια ακόμη σημαντικότερη παρενέργεια αυτής της ερμηνείας είναι ότι διαχωρίζει τη νεολαία με την εργατική τάξη. Η νεολαία, όμως, δεν είναι «ακραία» επειδή έτσι της προστάζει η ηλικία της, αλλά επειδή στους κόλπους της λείπουν δυο πράγματα ταυτόχρονα. Την ίδια και περισσότερη οργή θα βρει κανείς στις περισσότερες εργατικές συνελεύσεις και διαδηλώσεις, όμως εκεί είτε, στην χειρότερη περίπτωση, οι πιέσεις του συστήματος καταφέρνουν και την καταλαγιάζουν είτε, στην καλύτερη, υπάρχουν συνδικάτα που καταφέρνουν να την εκφράζουν με αποτελεσματικότητα. Η αίσθηση της ήττας του αφεντικού όταν υποχωρεί μπροστά σε μια μαζική απεργία είναι χίλιες φορές πιο όμορφη από το να του σπάσεις τα μούτρα.

Το ερώτημα παραμένει για το τι κάνει η αριστερά. Το πρώτο είναι να σταματήσει και τις προβοκατορολογίες τύπου ΚΚΕ και τις πατρικές συμβουλές σαν κι αυτές που δίνει το φάσμα από τον Λεωνίδα Κύρκο ως τον Αλέκο Αλαβάνο. Η οργή και ο θυμός πρέπει να εκφραστούν μέσα από τη συλλογική δράση και την Αριστερά, αλλά αυτό σημαίνει ανάγκη για την αριστερά να προσαρμοστεί για να εκφράσει το συγκεκριμένο επίπεδο θυμού, όχι ανάγκη της νεολαίας να προσαρμοστεί στους ρυθμούς της Αριστεράς. Μια αριστερά που υποτάσσεται στον Καραμανλή και κάνει πορείες είτε στην Κλαυθμώνος είτε στην Πειραιώς δεν θα εμπνεύσει κανέναν αγανακτισμένο νέο όσο κήρυγμα και να του κάνει.

Η συμβολική βία έρχεται ως υποκατάστατο μιας αριστεράς που δεν είναι αποτελεσματική. Στο βαθμό που η κοινοβουλευτική Αριστερά και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία επιμένει σε συμβολικές κινήσεις, όπως είναι οι ανοργάνωτες στάσεις εργασίας ή οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, θα υπάρχει τμήμα της νεολαίας και της εργατικής τάξης που θα διαλέγει πιο δραστικούς συμβολισμούς, όπως είναι οι κατεβασμένες βιτρίνες. Πριν λίγους μήνες, ήταν η ίδια αυτή κοινοβουλευτική αριστερά, που κατήγγειλε τους φοιτητές που έσπαγαν τις εκλογές για πρυτάνεις, κάνοντας λόγο για ξεκομμένες μειοψηφίες που αποξενώνουν την πλειοψηφία των φοιτητών. Τώρα γιατί να την εμπιστευτεί κανείς;

Η επαναστατική αριστερά διεκδικεί ότι μπορεί να οργανώσει όλη την οργή της νεολαίας. Γιατί είναι ένα βήμα εμπρός από τους συμβολισμούς και των δύο ειδών, είναι μπροστά από το συμβολισμό των αναρχικών καταλαβαίνοντας ότι το κράτος δεν είναι σύμβολο αλλά μια ολόκληρη υλική δομή που χρειάζεται οργανωμένη καταπολέμηση, αλλά μπροστά και από το συμβολισμό για το κυνήγι των ψήφων της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Από τον συμβολισμό, πρέπει να περάσουμε στην πράξη, με πραγματικούς αγώνες, γενικές απεργίες και καταλήψεις που θα φέρουν την οργισμένη νεολαία μαζί με την εργατική τάξη να μετατρέπουν την οργή τους σε πραγματική δύναμη όχι μόνο για την ανατροπή του καπιταλισμού αλλά και για το χτίσιμο μιας διαφορετικής κοινωνίας. Κάνοντας τέτοια βήματα ώστε μετά τις μέρες της εξέγερσης, να φτάσουμε στις μέρες της επανάστασης. 

Κατάληψη σε αμερικάνικο Πανεπιστήμιο

Occupation at US university

 

An occupation has been taking place for several days at the New School University in New York City. The organisers have issued the following statement.

We have just occupied New School University.

We liberate this space for ourselves, and all those who want to join us, for our general autonomous use. We take the university in explicit solidarity with those occupying the universities and streets in Greece, Italy, France and Spain.

This occupation begins as a response to specific conditions at the New School, the corporatization of the university and the impoverishment of education in general. However, it is not just this university but also New York City that is in crisis: in the next several months, thousands of us will be losing our jobs, while housing remains unaffordable and unavailable to many and the cost of living skyrockets.

So we stress that the general nature of these intolerable conditions exists across the spectrum of capitalist existence, in our universities and our cities, in all of our social relations.  For this reason, what begins tonight at the New School cannot, and should not, be contained here.

Thus: with this occupation, we inaugurate a sequence of revolt in New York City and the United States, a coming wave of occupations, blockades, and strikes in this time of crisis.

Be assured, this is only the beginning,

With solidarity and love from New York to Greece,
To Italy, France and Spain,
To the coming insurrection.

New School Occupation Committee

For more details go to » www.newschoolinexile.com

DemocracyNOW!

Εδωσα μια συνέντευξη στην αμερικάνικη αριστερή Internet-TV DemocracyNOW!. Οποιος θέλει να την δει: στο παρακάτω λινκ κοντά στο ένατο λεπτό του βίντεο ξεκινάει
http://www.democracynow.org/2008/12/11/greek_uprising_protests_riots_strikes_enter

Αγώνας διαρκείας, ενάντια στην κυβέρνηση της τρομοκρατίας

Με την έκρηξη των τελευταίων ημερών, η συζήτηση για το πώς συνεχίζουμε ανοίγει παντού. Είναι μια συζήτηση που πρέπει να γίνει σοβαρά και συστηματικά. Η οργή απέναντι στην κυβέρνηση και την αστυνομία είναι καταγραμμένη, δεν υπάρχει αμφιβολία γι΄ αυτό. Απέναντί μας έχουμε μια κυβέρνηση που βρίσκεται σε κρίση εδώ και πολύ καιρό, πολύ πριν τη δολοφονία του 15χρονου, βυθισμένη στα Βατοπέδια, κρεμασμένη από την πλειοψηφία ενός βουλευτή. Τα ΝΕΑ γράφουν πως τη νύχτα της Δευτέρας ένας υπουργός του Καραμανλή την πέρασε κλαίγοντας, βλέποντας τα επεισόδια. Πρόκειται για την πιο αδύναμη στιγμή μιας κυβέρνησης, με το ηθικό και την επιρροή της να καταρρέει.Χρειάζεται το κίνημα να βάλει τη σφραγίδα του στο τέλος αυτής της κυβέρνησης. Χρειάζεται η κυβέρνηση να πέσει και να πάρει μαζί της όλες τις απειλές κατά των εργατών και της νεολαίας. Να πάρει πίσω τον προϋπολογισμό άγριας λιτότητας που κατεβάζει ο Αλογοσκούφης. Να μπλοκάρουν όλες οι ιδιωτικοποιήσεις και τα ξεπουλήματα από το Λιμάνι του Πειραιά ως τη ΔΕΗ και από τους Δήμους μέχρι την Ολυμπιακή και τον ΟΣΕ. Να σταματήσει η ενίσχυση των τραπεζών, να απαγορευτούν όλες οι απολύσεις. Να σταματήσουν οι νέοι ρατσιστικοί νόμοι κατά των μεταναστών και των προσφύγων και να νομιμοποιηθούν όλοι. Να κλείσουν όλα τα ιδιωτικά παραμάγαζα των ξένων Πανεπιστημίων. Για να το καταφέρουμε, πρέπει να βγάλουμε στην πρώτη γραμμή τα πιο ισχυρά μας όπλα, την κατάληψη και την απεργία. Χρειάζεται να συνδέσουμε το εργατικό κίνημα με την οργή της νεολαίας, με πρώτο βήμα την απεργία της 10 Δεκέμβρη. Μπορεί η ηγεσία της ΓΣΕΕ να υποχώρησε στις δεξιές πιέσεις και να έβαλε τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, η πορεία όμως θα γίνει ξεκινώντας από το Μουσείο και θα φτάσει στο Σύνταγμα και τη Βουλή.ΣύνδεσηΕπόμενο βήμα σύνδεσης είναι οι καταλήψεις, που έχουν ήδη ξεκινήσει σε πάρα πολλά σχολεία και πρέπει να γενικευθούν. Μέσα στη βδομάδα θα ακολουθήσουν συνελεύσεις στα Πανεπιστήμια, ώστε οι φοιτητές να πιάσουν το νήμα και οι σχολές να μείνουν κλειστές μέχρι να πέσει η κυβέρνηση των δολοφόνων. Οι κατειλημμένοι χώροι της νεολαίας μπορούν να γίνουν το ορμητήριο για να οργανωθεί η σύνδεση με την εργατική τάξη.Τα αιτήματα όλου του προηγούμενου διαστήματος δεν πάνε στην άκρη. Ισα ίσα είναι τώρα που αποκτάνε μεγαλύτερη σημασία. Στην κρίση του συστήματος και της ΝΔ απαντάμε απαιτώντας κρατικοποίηση των τραπεζών και όλων των επιχειρήσεων που απολύουν, χωρίς καμιά αποζημίωση στα αφεντικά τους. Τους χώρους δουλειάς μας τους παίρνουμε στα χέρια μας για να επιβάλουμε τον εργατικό έλεγχο στην παραγωγή. Δεν θα αφεθούμε να πληρώσουμε εμείς την κρίση και τα σπασμένα του συστήματος. Ετσι ανοίγει και η πραγματική προοπτική για συνολική λύση. Πραγματική «τάξη και ασφάλεια» μπορεί να επιβάλει μόνο η εργατική τάξη που θα πάρει τα πράγματα στα χέρια της. Οργανώνοντας την κοινωνία με βάση της ανάγκες και με δημοκρατία των συνελεύσεων στους χώρους δουλειάς. Χτίζοντας μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, χωρίς ανεργία, χωρίς αποκλεισμό, χωρίς ρατσισμό και διακρίσεις, μια σοσιαλιστική κοινωνία χωρίς αφεντικά. Ο σοσιαλισμός είναι η μόνη εναλλακτική λύση απέναντι σε ένα σύστημα επικίνδυνο για την επιβίωσή μας. Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα υπάρχει για να ενισχύσει αυτήν την προοπτική. Είναι καιρός για οργάνωση.

Η έκρηξη

Εκπαιδευτικοί στη πορεία της Τρίτης 9/12Με τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου ξέσπασε ένα κύμα οργής. Το βράδυ του Σαββάτου, 6 Δεκέμβρη, έγινε γνωστό ότι δύο ειδικοί φρουροί σταμάτησαν στη Χαριλάου Τρικούπη και δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον 15χρονο μαθητή που καθόταν μαζί με φίλους του στην οδό Μεσολογγίου. Τα ψέματα που προσπάθησε να κυκλοφορήσει η αστυνομία κατέρρευσαν πολύ γρήγορα. «Δέχτηκαν επίθεση από 30 κουκουλοφόρους», η σφαίρα «εξοστρακίστηκε στο έδαφος», ύστερα «χτύπησε σε μια μαρκίζα». Οι κάτοικοι όμως των Εξαρχείων και ένα πλήθος από αυτόπτες μάρτυρες ήταν κατηγορηματικοί: ο δολοφόνος έβρισε, προκάλεσε, στόχευσε και η σφαίρα βρήκε τον Αλέξη στην καρδιά.Μέσα σε λίγη ώρα, κόσμος άρχισε να κατεβαίνει στα Εξάρχεια και σε ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας. Φοιτητές των ΕΑΑΚ και της Πρωτοβουλίας Γένοβα και άλλοι αγωνιστές της επαναστατικής Αριστεράς, συγκεντρώθηκαν στη Νομική, την οποία μετέτρεψαν σε ένα πρώτο κέντρο συντονισμού. Η αστυνομία άρχισε να χτυπάει με βροχή από δακρυγόνα το κτίριο και στήθηκαν οδοφράγματα για να περιφρουρηθεί ο χώρος. Παρά την πίεση και το γεγονός ότι πολύς κόσμος αναγκαζόταν να καταφεύγει στην ταράτσα της Νομικής για να αναπνεύσει, οργανώθηκε μια ανοιχτή συνέλευση με συμμετοχή πολλών εκατοντάδων, όπου αποφασίστηκαν τα επόμενα βήματα. Η συνέλευση έβγαλε μια πρώτη ανακοίνωση και ορίστηκε ότι την επόμενη κιόλας μέρα, την Κυριακή, στη 1μμ θα δινόταν μια μαζική απάντηση με πορεία από το Μουσείο.Οντως την Κυριακή, από το μεσημέρι, πολλές χιλιάδες κόσμου άρχισε να συγκεντρώνεται στο Μουσείο. Μπλοκ φοιτητικών συλλόγων και της αριστεράς, κόσμος κάθε ηλικίας, κάποιοι που κατέβαιναν για πρώτη φορά σε διαδήλωση συγκλονισμένοι από τη δολοφονία, άλλοι που είχαν πολλά χρόνια να κατέβουν σε πορεία, μαζί με το κίνημα των καταλήψεων και πολλούς μαθητές. Η διαδήλωση ανέβηκε την Αλεξάνδρας με τεράστια οργή: «Σκοτώνουν μετανάστες, σκοτώνουν μαθητές. Αλήτες δολοφόνοι, ρατσιστές», «Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων», «Λιτότητα, Ανεργία, Τρομοκρατία. Κάτω η Νέα Δημοκρατία», «ΕΛΑΣ Ελλήνων αστυνομικών, ρουφιάνων, δολοφόνων και βασανιστών». Οταν η πορεία έφτασε στο μπλόκο της αστυνομίας που είχε στηθεί πριν τη ΓΑΔΑ, αποφασίστηκε η επιστροφή στο Μουσείο και η συνέχιση της πορείας προς τη Βουλή. Ολοι οι διαδηλωτές ήθελαν να δείξουν ότι το κίνημα που ξέσπασε μετά τη δολοφονία δεν είναι απλώς κατά της αστυνομικής βίας, αλλά κατά της κυβέρνησης και ολόκληρου του συστήματος που για να αντιμετωπίσει την κρίση του ξέρει μόνο τον δρόμο της καταστολής.Το μήνυμα είχε πλέον δοθεί: ολόκληρη η νεολαία και η εργατική τάξη είναι εξοργισμένη με τη δολοφονία και ζητάει να φύγει η κυβέρνηση των δολοφόνων. Την επόμενη μέρα το πρωί δεν έμεινε η παραμικρή αμφιβολία. Ενα τεράστιο αυθόρμητο κίνημα βγήκε στους δρόμους από την Αλεξανδρούπολη ως τα Χανιά. Δεν υπήρξε γειτονιά της Αθήνας και σε όλη την Ελλάδα που οι μαθητές να μην ξεχύθηκαν στους δρόμους. Σχεδόν σε κάθε σχολείο, οι μαθητές φτάνοντας το πρωί στην πύλη συγκεντρώνονταν και με πρόχειρες συνεννοήσεις, έφτιαχναν πανό και έκαναν πορεία στη γειτονιά. Συγκεντρώνονταν σε κεντρικά σημεία, πλατείες και Δημαρχεία όπου έφταναν και όλα τα σχολεία της κάθε περιοχής. Η εικόνα στους δρόμους ξεπερνούσε τη μαθητική εξέγερση του Μάρτη του 2003, όταν ξέσπασε ο πόλεμος στο Ιράκ. Ακόμη και τα δημοτικά σχολεία, όταν περνούσαν οι πορείες των Γυμνασίων και των Λυκείων ξεσπούσαν σε συνθήματα κατά της αστυνομίας. Σε πολλές γειτονιές οι μαθητικές πορείες κατευθύνθηκαν σε αστυνομικά τμήματα, αλλού σταματούσαν τα τρένα, τον Hλεκτρικό, στη Στυλίδα έκλεισαν την Εθνική Oδό, ενώ κάποια σχολεία των προαστίων της Αθήνας πήραν την απόφαση να κατέβουν στο κέντρο.Στα Προπύλαια άρχισαν από νωρίς να συγκεντρώνονται σχολεία και του κέντρου και από γειτονιές. Από τα Προπύλαια έκαναν πορεία μέχρι το Σύνταγμα και εκεί με πρωτοβουλία των Anticapitalista που συμμετείχαν με πανό στη διαδήλωση, ξανακατέβηκαν στην κατειλημμένη Νομική, όπου οργανώθηκε συνέλευση, με συμμετοχή μαθητών και μαθητριών από 40 σχολεία, αλλά και φοιτητών της επαναστατικής αριστεράς που βρίσκονταν στο κτίριο. ΣυνέχειαΗ συζήτηση που άνοιξε είχε στο κέντρο της τη συνέχεια, πώς μπορούμε να ενώσουμε το κίνημα των μαθητών με την εργατική τάξη, με πρώτο σταθμό την πανεργατική απεργία στις 10 Δεκέμβρη, αλλά και το πώς θα οργανωθούν καταλήψεις σε όλα τα σχολεία. Η Εργατική Αλληλεγγύη είχε κυκλοφορήσει από την Κυριακή το βράδυ ένα έκτακτο φύλλο με τίτλο «Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων» που έκανε τη σύνδεση ανάμεσα στη δολοφονία του 15χρονου μαθητή και τη δολοφονική αστυνομική επίθεση ενάντια σε Πακιστανό μετανάστη που έγινε επίσης το Σάββατο το πρωί μπροστά στο Αλλοδαπών. Το φύλλο έγινε ανάρπαστο σε όλες τις μαθητικές διαδηλώσεις.Το ίδιο βράδυ του μαθητικού ξεσηκωμού, τη Δευτέρα 8 Δεκέμβρη, ήρθε το επόμενο βήμα με τη μεγάλη διαδήλωση που οργανώθηκε στα Προπύλαια. Με τα πανό των φοιτητικών συλλόγων και της επαναστατικής αριστεράς στην πρώτη γραμμή, αλλά και των οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ, το ποτάμι της πορείας ήταν ατελείωτο. Οσο και να προσπάθησε η αστυνομία, η πορεία ήταν τόσο μαζική που άντεξε να βαδίζει μέσα σε μια φλεγόμενη Αθήνα για ώρες, συναντώντας μπλόκα στην Ακαδημίας, στην Πατησίων και τελικά γυρνώντας από τη Σταδίου και τη Φιλελλήνων έφτασε στη Συγγρού, έχοντας την λεωφόρο Αμαλίας γεμάτη κόσμο μέχρι τα μπλοόα των ΜΑΤ που συνέχιζαν να πετούν ασύστολα δακρυγόνα. Ιδιες εικόνες επαναλαμβάνονταν την ίδια ώρα σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας.Την Τρίτη το πρωί, ΟΛΜΕ, ΔΟΕ και ΠΟΣΔΕΠ που βρίσκονταν σε απεργία οργάνωσαν διαδήλωση στην Ομόνοια και τα Προπύλαια. Η πορεία, με την εξαίρεση του ΠΑΜΕ, ενοποιήθηκε πλημμυρισμένη από μαθητές βάδισε προς τη Βουλή. Δάσκαλοι και καθηγητές φώναζαν: «Αγώνας διαρκείας, ενάντια στην κυβέρνηση της τρομοκρατίας». Στο σημείο που δολοφονήθηκε ο Σωτήρης Πέτρουλας από την αστυνομία τον Ιούλη του 1965, οι δάσκαλοι κράτησαν ενός λεπτού σιγή με υψωμένες γροθιές. Ο Δημήτρης από το 15μελές του 54ου Αθηνών στα Σεπόλια μας είπε στη διαδήλωση: «Χτες το πρωί μαζευτήκαμε στο σχολείο νωρίς, πήγαμε στο διευθυντή και του είπαμε ότι θέλουμε να κάνουμε συνέλευση για τη δολοφονία του μαθητή. Κάναμε μία συνέλευση όλο το σχολείο και αποφασίσαμε ομόφωνα ότι θα κλείσουμε το σχολείο για τρεις μέρες και θα κατέβουμε στην πορεία. Καθίσαμε στο σχολείο, φτιάξαμε τα πανό, αποφασίσαμε για την πορεία της Δευτέρας που κατεβήκαμε και τώρα για την πορεία των καθηγητών. Θεωρώ ότι υπεύθυνη για τη δολοφονία είναι όλη η Πολιτεία και η αστυνομία. Ηταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Γι΄ αυτό και υπάρχουν όλα αυτά τα επεισόδια. Είναι η οργή του λαού που έχει συσσωρευτεί από όλα τα γεγονότα. Ηταν όμως ένα γεγονός που δεν μπορούσαμε να το αφήσουμε να περάσει έτσι. Ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί. Οταν φτάνουμε στο σημείο να μην είμαστε σίγουροι ότι εκεί που θα πίνουμε καφέ δεν θα έρθει κάποιος να μας σκοτώνει στην ψύχρα, κάτι δεν πάει καλά και δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Υπάρχουν τεράστιες πολιτικές ευθύνες.»

Σήμερα η κρίση είναι πιο βαθειά

Δευτέρα βράδυ στην ΟμόνοιαΤα γεγονότα που ξεκίνησαν με τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια δεν είναι ξαφνική και απρόβλεπτη εξέλιξη. Είναι αποκάλυψη για το βάθος της κρίσης στην οποία βρίσκεται ο ελληνικός καπιταλισμός και η κυβέρνηση που τον υπηρετεί. Οι πάντες γνώριζαν ότι αργά ή γρήγορα, μια αστυνομία τύπου «ζαρντινιέρας» και «πραιτόρων», σαν κι αυτή που έστησε ο Πολύδωρας με τον Καραμανλή για να χτυπήσει το κίνημα των καταλήψεων και την απεργία των δασκάλων θα έφερνε νεκρό. Ολοι επίσης ήξεραν ότι ένας νεκρός από την αστυνομική βία θα ήταν η αρχή του τέλους για μια παράλυτη κυβέρνηση των 151 βουλευτών, βουτηγμένη στα σκάνδαλα. Κι όμως, τα πράγματα οδηγήθηκαν ακριβώς εδώ γιατί το σύστημά τους έχει βγει εκτός ελέγχου. Αυτό σημαίνει κρίση για τους «από πάνω»: να προχωράνε οι κυβερνήσεις σε κινήσεις που φέρνουν αποτελέσματα που δεν μπορούν να τα διαχειριστούν.Εχουν χάσει τον έλεγχο γιατί βρίσκονται σε βαθειά οικονομική κρίση. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός βρίσκεται στο χειρότερο σημείο από τη δεκαετία του ΄30 και η ανεργία εκτοξεύεται. Ολα τα προηγούμενα χρόνια, έβαλαν την εργατική τάξη να κάνει θυσίες, να υποστεί μεταρρυθμίσεις και ξεπουλήματα. Το σύστημά τους όμως δεν κατάφερε να ξελασπώσει και μετά το σπάσιμο της φούσκας, άρχισαν να ζητάνε κι άλλα για να τα χαρίσουν στους τραπεζίτες. Η εξαγγελία των μέτρων κατά της φτώχειας που έκανε ο Καραμανλής, λίγες μέρες πριν τη δολοφονία του μαθητή, φαίνεται να έχει πλέον χαρακτήρα τραγωδίας. 100 ευρώ εφάπαξ επίδομα για μερικές χιλιάδες από τους πλέον φτωχούς αυτής της χώρας δείχνει από μόνο του ότι το σύστημά τους έχει φτάσει στα όριά του.Τα απανωτά σκάνδαλα που συνοδεύουν την διακυβέρνηση της ΝΔ από το 2004 μέχρι σήμερα είναι η άλλη όψη αυτής της αδυναμίας. Η οικονομική κρίση και η πολιτική κρίση αλληλοτροφοδοτούνται. Ενα σύστημα που δεν μπορεί να λειτουργήσει με «φυσιολογικούς» όρους, καταφεύγει στα λαδώματα, στις μίζες και στις «κουμπαριές» είτε με ηγούμενους του Βατοπεδίου και golden boys είτε με τον υπόκοσμο. Μέσα σε μια τέτοια κατάσταση, άνθησαν τα αλληλοφαγώματα και τα αλληλοκαρφώματα μέσα στην άρχουσα τάξη και μέσα στη ΝΔ. Οχι μόνο για το ποιος θα αρπάξει μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα, αλλά και για τη στρατηγική που θα ακολουθήσουν. Οταν ένας από τους αρχιτέκτονες του νεοφιλελευθερισμού, ο τραπεζίτης Αλαν Γκρίσπαν παραδέχεται πως «οι ιδέες που θεωρούσα σωστές αποδείχθηκαν λάθος», τότε πολιτικοί επιπέδου Καραμανλή σίγουρα βαδίζουν στα τυφλά χωρίς χάρτη. Η «πλειοψηφία» των 151 βουλευτών της ΝΔ, είναι αποτέλεσμα αυτού του χαμένου προσανατολισμού.AνταρσίαΗ κρίση των «από πάνω» θα ήταν πολύ διαφορετική αν δεν συνδυαζόταν με την ανταρσία των «από κάτω». Καμιά από τις επιθέσεις τους δεν έχει περάσει χωρίς αντίσταση. Από τη συμμετοχή στον πόλεμο μέχρι την ιδιωτικοποίηση της παιδείας και από εκεί ως την επίθεση στο ασφαλιστικό, μέσα στην τελευταία 5ετία έχουν σπάσει τα ρεκόρ των διαδηλώσεων που κρατούσαν από τη μεταπολίτευση. Το αποτέλεσμα κάθε μάχης ήταν διαφορετικό, όμως στην πορεία του χρόνου, εξελίχθηκαν και συσσωρεύτηκαν δύο σημαντικές διαδικασίες. Πρώτον, το σύστημα έχει απονομιμοποιηθεί στα μάτια μιας μεγάλης μερίδας του κόσμου και αυτό είναι πιο έντονο στα δυναμικότερα κομμάτια της κοινωνίας: τη νεολαία και την εργατική τάξη. Δεν πιστεύουμε ότι το σύστημά τους έχει να μας προσφέρει λύση και ότι οι μεταρρυθμίσεις τους είναι «για το καλό μας». Η προπαγάνδα της κυβέρνησης και των αφεντικών συναντάει ένα βράχο μέσα στη συνείδηση του κόσμου. Το δεύτερο είναι ότι οι αγώνες έχουν πολλαπλασιάσει τις εμπειρίες. Δεκάδες χιλιάδες φοιτητές έφαγαν ξύλο και δακρυγόνα, και άκουσαν αμέτρητα ψέματα από τα ΜΜΕ. Εχοντας την εμπειρία της «ζαρντινιέρας» και του «φοιτητή με τα πράσινα παπούτσια», τα αντανακλαστικά στην είδηση ότι χτυπήθηκε ένας μαθητής στα Εξάρχεια ήταν «αυτόματα».Το πού θα σκάσει το καπάκι αυτής της αντίφασης δεν ήταν προδιαγεγραμμένο. Η κρίση σε συνδυασμό με την αντίσταση είναι ένα μόνιμο κοκτέιλ την τελευταία περίοδο. Οταν καταδικάζουν στη φτώχεια και τον αποκλεισμό την πλειονότητα της νεολαίας και από δίπλα βάζουν τους μπάτσους με το όπλο στο χέρι για να «φυλάξουν την τάξη», η έκρηξη ήταν αναπόφευκτη. Στο Παρίσι ήρθε μέσα από την εξέγερση της νεολαίας στα προάστια. Στην Αθήνα, πυροδοτήθηκε το βράδυ του Σαββάτου με τη δολοφονία του 15χρονου και τις πρώτες αυθόρμητες συγκρούσεις. Το πρωί της Δευτέρας, το εύρος της κατακραυγής φάνηκε σε όλες τις γειτονιές της Ελλάδας που πλημμύρισαν από οργισμένους μαθητές. Ηδη γράφεται ο επίλογος της κυβέρνησης Καραμανλή. Το πόσο μακρόσυρτος θα είναι, βρίσκεται στα χέρια μας. Το τέλος αυτής της κυβέρνησης δεν θα είναι και το τέλος του δρόμου. Η κρίση του συστήματος είναι πολύ βαθύτερη και το ξεπέρασμά της μπορεί να έρθει μόνο με επαναστατικό τρόπο. Για να βαδίσουμε σ΄ αυτόν το δρόμο που δεν θα τελειώσει μόνο με μερικές οδομαχίες, χρειαζόμαστε επαναστατική οργάνωση και καθαρή στρατηγική.

1985 ΔOΛOΦONIA MIXAΛH KAΛTEZA Θυμόμαστε, διδασκόμαστε

Η δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά ήρθε στη μνήμη πολλών παλιότερων στο άκουσμα των νέων το βράδυ του Σαββάτου. Οντως οι ομοιότητες είναι πολλές. Πριν από 23 χρόνια, στο βράδυ της 17ης Νοέμβρη 1985, μετά τη διαδήλωση του Πολυτεχνείου, ο Μιχάλης Καλτεζάς, ένας 15χρονος μαθητής, έπεσε νεκρός από σφαίρα αστυνομικού κοντά στην πλατεία Εξαρχείων. Ο Μένιος Κουτσόγιωργας, υπουργός Δημόσιας Τάξης υπέβαλε την παραίτησή του στον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος δεν την έκανε δεκτή. Για μία βδομάδα, φοιτητές και μαθητές συγκρούονταν με την αστυνομία στο Κέντρο. Η σύγκρουση εκείνων των ημερών έχει όμως πολύ σημαντικά διδάγματα για το σήμερα. Το πιο έντονο χαρακτηριστικό της ήταν ότι κλιμακώθηκε πολύ γρήγορα αλλά έσβησε επίσης γρήγορα και μέσα σε λίγες μόνο μέρες υπήρχε επιστροφή στην «ομαλότητα». Εκείνη η περίοδος ήταν επίσης περίοδος κρίσης.
Τον Ιούνη του ΄85 είχε εκλεγεί για δεύτερη φορά το ΠΑΣΟΚ και τη θέση του Υπουργού Οικονομίας πήρε ο Κώστας Σημίτης, σηματοδοτώντας μια στροφή προς τα δεξιά. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ήθελε να πάρει πίσω όσα είχε αναγκαστεί να δώσει στην πρώτη τετραετία. Ο Σημίτης εξήγγειλε τα περίφημα μέτρα «σταθεροποίησης», όπως λεγόταν τότε η λιτότητα. Δεν υπήρξε περίοδος χάριτος προς την κυβέρνηση και οι εργατικοί χώροι άρχισαν να οργανώνονται για αντίσταση. Ο Σεπτέμβρης και ο Οκτώβρης ήταν γεμάτοι από απεργίες, στα τρένα, στα σχολεία, οι οποίες με τη σειρά τους έβαλαν πίεση στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να πάρει πρωτοβουλίες. Ενα τμήμα της ηγεσίας της ΓΣΕΕ που ήθελε να υπερασπίσει πάση θυσία την κυβέρνηση, προσπαθεί να μπλοκάρει τις αποφάσεις για απεργίες και τελικά διασπάται και η ΠΑΣΚΕ και η ΓΣΕΕ. Οι συνδικαλιστές που διαφώνησαν με τα μέτρα Σημίτη διαγράφηκαν από το ΠΑΣΟΚ. Στις 14 Νοέμβρη, τρεις μέρες πριν το Πολυτεχνείο έγινε γενική απεργία από Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα, πολλά από τα οποία έβαζαν ζήτημα καθαίρεσης της ηγεσίας της ΓΣΕΕ. Στην πρόβα τζενεράλε για την καταστολή της 17ης Νοέμβρη, τα ΜΑΤ στις 14 Νοέμβρη χτύπησαν τις απεργιακές φρουρές σε πολλούς εργατικούς χώρους. Ετσι ξεθάρρεψε η αστυνομία και τελικά ξέσπασε πάνω στον 15χρονο Καλτεζά.Δύο μέτωπαΟταν όμως η νεολαία βγήκε στο δρόμο, έπεσαν οι πάντες για να διαχωρίσουν τα δύο μέτωπα. Από τη μια ήταν οι εργατικές κινητοποιήσεις, από την άλλη ήταν η «άγρια νεολαία», με την ορολογία της εποχής. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, φιλοκυβερνητική και αντικυβερνητική, με το ΚΚΕ να δίνει τον «ιδεολογικό τόνο» βολεύτηκαν με τη θεωρία των «προβοκατόρων» που προκαλούν επεισόδια για να αποπροσανατολίσουν. Επισήμως η κυβέρνηση έκανε λόγο για μια «υπερβολή ενός αστυνομικού». Από την άλλη μεριά, οι αναρχικοί και ένα κομμάτι της επαναστατικής αριστεράς, βρίσκονταν σε μια περίοδο που έλεγαν οριστικά «αντίο» στην εργατική τάξη και ελάχιστα απασχολήθηκαν με το πώς η έκρηξη θα μετατραπεί σε κίνημα και σε νίκη. Αρκέστηκαν στις θεαματικές συγκρούσεις με την αστυνομία, οι οποίες όμως όταν είναι απομονωμένες έχουν πάντα ημερομηνία λήξης.Σήμερα η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Τις διαδηλώσεις σήμερα δεν τις κάνει η «αγρια νεολαία» των Εξαρχείων, αλλά ολόκληρη η νεολαία που έχει εξαγριωθεί με ένα σύστημα που την πετάει απ΄ έξω. Η ίδια νεολαία έχει βρεθεί πολλές φορές στις ίδιες μάχες και στις ίδιες διαδηλώσεις με την εργατική τάξη και πρώτα απ΄ όλα με τους καθηγητές της, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, ενάντια στον πόλεμο, ενάντια στη λιτότητα. Εχουμε, δηλαδή, ακόμα περισσότερους λόγους από ό,τι το 1985 όχι μόνο να μην επιτρέψουμε καμιά διάσπαση, αλλά να δώσουμε συνέχεια στην οργή που εκφράζεται στους δρόμους μέσα σε όλους τους χώρους, με καταλήψεις στα σχολεία, στις σχολές και απεργιακή κλιμάκωση ενάντια στην κυβέρνηση των δολοφόνων.

University teachers strike 19-20, 25-26 November

After a mass student participation in this year's "Polytechnic March", University teachers and students gear up this week to defend public education. The university teachers have already struck on 19 and 20 November. Now they organise their next 48 hour strike in 25 and 26 November. The leadership of their union, POSDEP, is meeting on 29 November to "reassess the situation and plan for the escalation of the struggle". POSDEP demands from the government to cancel the recent law on private colleges, to shut down the private colleges and the "Free Studies Centres", to prohibit the functioning of any private higher education schools and not to integrate the EU directive 36/2005 into the greek legal system.

Ο Μαρξ για την κρίση του καπιταλισμού

Η πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους

Το όνομα του Μαρξ εμφανίζεται σχεδόν κάθε μέρα πλέον στις αστικές εφημερίδες. Ολοι νιώθουν την ανάγκη να παραδεχθούν πως αυτά που έγραφε ο Μαρξ πριν από 150 χρόνια, όλο και κάτι έχουν να κάνουν με την κρίση που βλέπουμε να κλονίζει όλο το σύστημα. Ο Μαρξ είναι όντως επίκαιρος. Οχι απλώς ως ένας από τους πιο ισχυρούς επικριτές του καπιταλισμού. Αλλά γιατί η ανάλυσή του για την κρίση είναι ένα από τα βασικά εργαλεία για να καταλάβουμε και να εξηγήσουμε τι συμβαίνει.

Η δύναμη της ανάλυσης του Μαρξ για την κρίση βρίσκεται στο ότι εντοπίζει την αιτία της κρίσης όχι σε κάποια αδυναμία του συστήματος, η οποία θα μπορούσε να ξεπεραστεί, αλλά στην ίδια την τεράστια δυναμική που έχει ο καπιταλισμός. Παράγει όλο και πιο πολύ, παράγει όλο και πιο γρήγορα, αλλά παράγει με στόχο τη μεγιστοποίηση του κέρδους. Το κέρδος όμως προέρχεται από την εργατική τάξη, την τάξη που πληρώνεται λιγότερο από όσο αξίζει η δουλειά της.Κάθε καπιταλιστής ψάχνει τρόπο για να παράγει περισσότερο και φθηνότερα. Μόλις το καταφέρνει, βγάζει περισσότερα κέρδη από τους άλλους. Όμως οι καινοτομίες δεν μένουν κρυφές. Ολοι σε λίγο παράγουν με τον ίδιο βελτιωμένο τρόπο. Τι έχουν καταφέρει;

Στον τρίτο τόμο του Κεφαλαίου ο Μαρξ γράφει: «Κανένας καπιταλιστής δεν εισαγάγει με τη θέλησή του κάποια νέα μέθοδο παραγωγής, όσο παραγωγική και να είναι αυτή, όσο και να αυξάνει το ποσοστό της υπεραξίας, όσο αυτή μειώνει το ποσοστό κέρδους. Ωστόσο, κάθε τέτοια νέα μέθοδος φθηναίνει τα εμπορεύματα. Έτσι, ο καπιταλιστής σε αρχικό στάδιο τα πουλάει πάνω από τις τιμές παραγωγής και ίσως πάνω από την αξία τους. Έτσι τσεπώνει τη διαφορά μεταξύ του κόστους παραγωγής και της τιμής πώλησης των ίδιων εμπορευμάτων που παράγονται με υψηλότερο κόστος. Μπορεί και το καταφέρνει, όσο η δική του μέθοδος είναι πάνω από τον κοινωνικό μέσο όρο. Ομως ο ανταγωνισμός γενικεύει τη μέθοδο και την κάνει γενικό κανόνα. Ακολουθεί μια πτώση στο ποσοστό κέρδους, ίσως πρώτα σε αυτή τη σφαίρα παραγωγής και τελικά εξισορροπείται με τις υπόλοιπες, κάτι που τελικά είναι τελείως άνεξάρτητο με τη θέληση του καπιταλιστή» Παράγουν λοιπόν περισσότερα, παράγουν φθηνότερα. Ο πρώτος καπιταλιστής για λίγο αύξησε τα κέρδη του αλλά στο τέλος όλοι μαζί οι καπιταλιστές μείωσαν τα κέρδη τους. Υπάρχουν δύο αιτίες. Πρώτον οι καπιταλιστές λειτουργούν άναρχα και χωρίς σχέδιο διότι ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Ετσι, σύμφωνα με τον Μαρξ «ακόμη και η ισορροπία, είναι κι αυτή ένα ατύχημα που οφείλεται στην αυθόρμητη φύση» του συστήματος. Η δεύτερη αιτία είναι ότι η εργατική τάξη και οι μισθοί της παραμένουν στα ίδια, αν δεν έχουν προχωρήσει σε απολύσεις λόγω του εκσυγχρονισμού. Αυτή είναι η ρίζα που το ποσοστό κέρδους έχει την τάση να πέφτει, σύμφωνα με τον Mαρξ, κάτι που στην ιστορία του καπιταλισμού επιβεβαιώθηκε.

Η βασική αντίφαση, γράφει ο Μαρξ στο 2ο τόμο του Κεφαλαίου βρίσκεται: «στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Οι εργάτες ως αγοραστές εμπορευμάτων είναι σημαντικοί για την αγορά. Ως πωλητές του δικού του εμπορεύματος -της εργατικής τους δύναμης- η καπιταλιστική τάξη τους θέλει καθηλωμένους στην πιο φθηνή τιμή»

Oι «μάγοι» που φέρνουν τη σύγχρονη «κοινωνική επιδημία»

Η πιο δυνατή περιγραφή της κρίσης που ξεσπάει σαν επιδημία βρίσκεται στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο: «Οι αστικές σχέσεις παραγωγής και ανταλλαγής, οι αστικές σχέσεις ιδιοκτησίας, η σύγχρονη αστική κοινωνία, που δημιούργησε τόσο ισχυρά μέσα παραγωγής και ανταλλαγής, μοιάζει με το μάγο εκείνο που δεν καταφέρνει πια να κυριαρχήσει πάνω στις καταχθόνιες δυνάμεις που ο ίδιος κάλεσε.

Εδώ και δεκάδες χρόνια, η ιστορία της βιομηχανίας και του εμπορίου δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ιστορία της εξέγερσης των σύγχρονων παραγωγικών δυνάμεων ενάντια στις σύγχρονες σχέσεις παραγωγής, ενάντια στις σχέσεις ιδιοκτησίας, που αποτελούν τους όρους ύπαρξης της αστικής τάξης και της κυριαρχίας της.

Αρκεί ν' αναφέρουμε τις εμπορικές κρίσεις που με την περιοδική τους επανάληψη όλο και πιο απειλητικά αμφισβητούν την υπόσταση ολόκληρης της αστικής κοινωνίας. Στις εμπορικές κρίσεις καταστρέφεται τακτικά ένα μεγάλο μέρος όχι μονάχα των έτοιμων προϊόντων, αλλά ακόμα και των παραγωγικών δυνάμεων που ήδη είχαν δημιουργηθεί.Στις κρίσεις ξεσπά μια κοινωνική επιδημία που σε κάθε άλλη προηγούμενη εποχή θα φαινόταν σαν παραλογισμός, η επιδημία της υπερπαραγωγής. Η κοινωνία ξαφνικά βρίσκεται πάλι πίσω σε κατάσταση στιγμιαίας βαρβαρότητας. Θα 'λεγε κανείς ότι ένας λιμός, ένας γενικός καταστροφικός πόλεμος της έκοψε όλα τα μέσα ύπαρξης.

H βιομηχανία, το εμπόριο φαίνονται εκμηδενισμένα. Και γιατί; Γιατί η κοινωνία έχει πάρα πολύ πολιτισμό, πάρα πολλά μέσα ύπαρξης, πάρα πολλή βιομηχανία, πάρα πολύ εμπόριο. Οι παραγωγικές δυνάμεις που διαθέτει δεν χρησιμεύουν πια για την προώθηση του αστικού πολιτισμού και των αστικών σχέσεων ιδιοκτησίας. Αντίθετα, έγιναν πάρα πολύ μεγάλες γι' αυτές τις σχέσεις, εμποδίζονται από αυτές. Και κάθε φορά που οι παραγωγικές δυνάμεις ξεπερνούν το εμπόδιο αυτό, φέρνουν σε αναταραχή ολόκληρη την αστική κοινωνία, απειλούν την ύπαρξη της αστικής ιδιοκτησίας. Οι αστικές σχέσεις έγιναν πάρα πολύ στενές για να περιλάβουν τα πλούτη που δημιουργήθηκαν απ' αυτές.

Πώς ξεπερνά η αστική τάξη τις κρίσεις; από τη μια μεριά καταστρέφοντας αναγκαστικά μάζες από παραγωγικές δυνάμεις. Από την άλλη, κατακτώντας καινούργιες αγορές και εκμεταλλευόμενη πιο βαθιά τις παλιές. Πώς, λοιπόν; Προετοιμάζοντας πιο ολόπλευρες και πιο τεράστιες κρίσεις και ελαττώνοντας τα μέσα για να προλαβαίνει τις κρίσεις.

Τα όπλα που χρησιμοποίησε η αστική τάξη για ν' ανατρέψει τη φεουδαρχία στρέφονται τώρα ενάντια στην ίδια την αστική τάξη. Όμως η αστική τάξη δεν σφυρηλάτησε μονάχα τα όπλα που της φέρνουν το θάνατο. Δημιούργησε και τους ανθρώπους που θα χειριστούν αυτά τα όπλα, τους σύγχρονους εργάτες, τους προλετάριους» .

«Aσθμαίνοντας» για το χρήμα

Η νομισματική κρίση είναι ένας τρόπος με τον οποίο εκφράζεται αυτή η θεμελιώδης κρίση στην οικονομία. Ο Μαρξ είχε περισσότερο σεβασμό στο ρόλο των χρηματιστηρίων από ό,τι ορισμένοι καπιταλιστές σήμερα: ο περίφημος διαχωρισμός ανάμεσα στην πλασματική οικονομία και την «πραγματική οικονομία» δεν είναι υπαρκτός, υποστήριζε. Γιατί χωρίς την αγορά του χρήματος δεν μπορεί να λειτουργήσει η αγορά των εμπορευμάτων.

Να λοιπόν μια περιγραφή του Μαρξ από τον 1ο τόμο του Κεφαλαίου για το πώς «στεγνώνει» η αγορά από χρήμα, λες και γράφτηκε σήμερα: « Η λειτουργία του χρήματος ως μέσου πληρωμής εμπεριέχει μία αντίφαση χωρίς ενδιάμεση λύση. Οσο οι πληρωμές ισοσκελίζονται, το χρήμα λειτουργεί ιδανικά ως λογιστικό χρήμα, ως μέτρο της αξίας. Οταν πρέπει να γίνουν πραγματικές πληρωμές, το χρήμα δεν παίζει το ρόλο ενός μέσου κυκλοφορίας, απλώς ως ένας μεσάζοντας στην ανταλλαγή των προϊόντων, αλλά ως η μοναδική ενσάρκωση της κοινωνικής εργασίας, ως η ανεξάρτητη μορφή με την οποία υφίσταται η ανταλλακτική αξία, ως το καθολικό εμπόρευμα.

Αυτή η αντίφαση κορυφώνεται στις φάσεις εκείνες της βιομηχανικής και εμπορικής κρίσης που είναι γνωστές ως νομισματικές κρίσεις. Μια τέτοια κρίση συμβαίνει όταν έχουν αναπτυχθεί εντελώς η όλο και πιο μακριά αλυσίδα των πληρωμών μαζί με ένα τεχνητό σύστημα διακανονισμού αυτών των πληρωμών. Όποτε υπάρξει μία γενική και εκτεταμένη διαταραχή αυτού του μηχανισμού, όποια και αν είναι η αιτία του, το χρημα ξαφνικά και σε μία στιγμή μεταμορφώνεται από την σχεδόν ιδανική μορφή του λογιστικού χρήματος σε σκληρά μετρητά. Τα μιαρά εμπορεύματα πλέον δεν μπορούν να το αντικαταστήσουν.

Η αξία-χρήσης των εμπορευμάτων δεν έχει πλέον αξία και η αξία τους εξαφανίζεται μπροστά στην ίδια της την ανεξάρτητη μορφή. Λίγο πριν ξεκινήσει η κρίση, ο αστός, με την αυτάρκεια που του προσφέρει η μεθυστική του ευημερία, διακηρύσει πως το χρήμα είναι μια μάταιη φαντασία. Λέει πως τα εμπορεύματα είναι το χρήμα.

Ομως πλέον ακούγεται παντού η κραυγή: το χρήμα μόνο είναι εμπόρευμα! Οπως το ελάφι ασθμαίνει ψάχνοντας για νερό, έτσι ασθμαίνει και η ψυχή του αστού καθώς ψάχνει για χρήμα, τον μόνο πλούτο. Σε μία κρίση, η αντίθεση μεταξύ των εμπορευμάτων και της αξιακής τους μορφής, δηλαδή του χρήματος, εντείνεται τόσο πολύ που γίνεται απόλυτη αντίφαση. Ετσι, μέσα σε τέτοια γεγονότα, η μορφή με την οποία εμφανίζεται το χρήμα δεν έχει καμία σημασία. Ο λιμός του χρήματος συνεχίζεται, είτε οι πληρωμές γίνονται σε χρυσό, είτε σε χρήμα πίστωσης, όπως είναι τα χαρτονομίσματα» .

Ο Μαρξ συνέδεε στενά την κρίση με την ταξική πάλη. Προειδοποιούσε τους αναρχικούς στη δεκαετία του 1850 ότι άδικα προετοιμάζονται για επανάσταση καθώς το σύστημα θα περνούσε για κάποια χρόνια σε άνθηση. Όμως, από την άλλη δεν ταύτισε ποτέ τις συνθήκες κρίσης με την επανάσταση. Το ζήτημα είναι ποιος θα δώσει λύση σε μια κρίση. Αν η εργατική τάξη αφεθεί χωρίς αντίσταση στο έλεος των καπιταλιστών, θα δώσει το αίμα της για να ξαναθρέψει τον καπιταλισμό ώστε να συνεχίσει σε έναν καινούργιο κύκλο ανόδου και πτώσης. Εξάλλου, λέει ο Μαρξ στις «Θεωρίες της Υπεραξίας» : «Μόνιμες κρίσεις δεν υπάρχουν. Οι κρίσεις είναι μόνο στιγμιαίες και εξαναγκαστικές λύσεις των τωρινών συνθηκών» . Αν η εργατική τάξη παρέμβει επιθετικά και επαναστατικά μπορεί να κάνει την κρίση του καπιταλισμού να μοιάζει στο μέλλον ένας τελευταίος σπασμός ενός βρόμικου συστήματος που πέθαινε.

Η έκθεση για τα 90χρονα του ΚΚΕ. Μια συνέχεια γεμάτη "λάθη"

Με αφορμή την επέτειο για τα 90 χρόνια από την ίδρυση του ΣΕΚΕ, το ΚΚΕ έχει διοργανώσει μία έκθεση φωτογραφίας και άλλων υλικών στον Πολιτιστικό Πολυχώρο Μάνος Λοΐζος στη Νίκαια. Μια επίσκεψη στην έκθεση φανερώνει πόσο μεγάλο πρόβλημα έχει το ΚΚΕ να αναμετρηθεί με την ίδια του την ιστορία. Είναι δύσκολο για ένα κόμμα που κατάφερε να διαγράψει ή να αποκηρύξει σχεδόν όλους τους γενικούς του γραμματείς να παρουσιάσει την ιστορία του ως μια ατσαλάκωτη συνεχή πορεία.

Για να χωρέσουν όλες οι «γραμμές» και να μπορέσει να παρουσιαστεί μια ενιαία ιστορία του κόμματος, έχει επιλεγεί η λύση των θεματικών ταμπλό. Είναι εύκολο να βάλεις δίπλα δίπλα τους αγώνες του εργατικού κινήματος στη δεκαετία του '30, τους οικοδόμους του '60 και φωτογραφίες από σημερινές διαδηλώσεις του ΠΑΜΕ. Ούτε υποψία όμως δεν υπάρχει γιατί οι αγώνες του '30 κατέληξαν στη δικτατορία του Μεταξά, το '60 κατέληξε στη δικτατορία του Παπαδόπουλου και ποιος ήταν ο ρόλος του ΚΚΕ γι'αυτές τις ήττες.

Σε κάποια ταμπλό υπάρχουν κάποιες σύντομες αναφορές στα «λάθη» που έκανε το κόμμα. Για παράδειγμα, στις συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας με τις οποίες ο ΕΛΑΣ παραδόθηκε στην αγγλική διοίκηση, η σημερινή εξήγηση λέει ότι ήταν λάθος εκτίμηση και πως το κόμμα δεν κατάφερε να συνδέσει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα με την πάλη για τον σοσιαλισμό. Πιο δίπλα, αναφέρεται το κίνημα της Μέσης Ανατολής που ξέσπασε από τους φαντάρους ενάντια σε αυτές τις συμφωνίες, ένα κίνημα που καταδικάστηκε από την ηγεσία του ΚΚΕ ως τυχοδιωκτισμός. Ο Στρατής Τσίρκας αναφέρεται ως λογοτέχνης που στήριξε το ΚΚΕ, όμως κανείς από τους επισκέπτες δεν θα πληροφορηθεί ότι ο Τσίρκας διαγράφηκε επειδή με την τριλογία του «Ακυβέρνητες Πολιτείες» υπερασπίστηκε το κίνημα της Μέσης Ανατολής.

Λίγο παρακάτω βλέπει κανείς φωτογραφίες από το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, ο οποίος αναφέρεται ως το «μεγαλύτερο δημιούργημα του ΚΚΕ». Με έναν περήφανο τίτλο οι διοργανωτές εξηγούν ότι η δημιουργία του ΔΣΕ σήμανε τη στροφή προς τη σωστή κατεύθυνση: η επανάσταση πλέον στην Ελλάδα θα ήταν σοσιαλιστική. Πουθενά όμως δε φαίνεται ότι η διαμάχη για το αν η επανάσταση στην Ελλάδα πρέπει να είναι σοσιαλιστική ή αν υπάρχουν αστικοδημοκρατικά στάδια είχε διεξαχθεί μια εικοσαετία νωρίτερα, στη δεκαετία του '20.

Η αριστερή αντιπολίτευση και οι οπαδοί του Τρότσκι στην Ελλάδα που τότε υποστήριξαν τη γραμμή της σοσιαλιστικής επανάστασης, με κορυφαίο τον πρώτο γραμματέα του ΚΚΕ, Παντελή Πουλιόπουλο, διαγράφηκαν από το κόμμα. Ομως ούτε ο Πουλιόπουλος εμφανίζεται στην έκθεση, ούτε η αριστερή αντιπολίτευση, ούτε το Κίνημα των Παλαιών Πολεμιστών, το πιο μαζικό αντιπολεμικό κίνημα της δεκαετίας του '20, στο οποίο ηγέτης ήταν ο Πουλιόπουλος. Τη σοσιαλιστική επανάσταση την είχε εγκαταλείψει το ΚΚΕ από τότε που διέγραψε την Αριστερή Αντιπολίτευση και έτσι οδήγησε στην ήττα και το Μάη του '36 και το Δεκέμβρη του '44.

Ετσι ενώ υπάρχουν ταμπλό για τη διάσπαση του '68 (ΚΚΕ Εσωτερικού) και τη διάσπαση του '89 (Συνασπισμός), ο μεγάλος διχασμός της δεκαετίας του '20 που καθόρισε τη φυσιογνωμία του ΚΚΕ έχει εξαφανιστεί. Εξάλλου, οι «συγγνώμες» για την Καζέρτα και το Λίβανο δεν έχουν νόημα, όταν δίπλα τους βλέπεις τον Στάλιν με την πολεμική στολή ως οργανωτή της νίκης κατά των ναζί. Ο Στάλιν ήταν ο οργανωτής των συμφωνιών υποταγής των Κομμουνιστικών Κομμάτων όλου του κόσμου στις αστικές τους κυβερνήσεις χάριν του «αντι-φασιστικού» μετώπου και των συμφωνιών της Γιάλτας.

Ο «ντούρος σταλινισμός» διαφημίζεται με ένα ταμπλό για το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ, το οποίο πλέον θεωρείται το ξεκίνημα της στροφής προς τον καπιταλισμό, επειδή εκεί αποκαλύφθηκαν μερικά από τα εγκλήματα του Στάλιν. Αυτό όμως δεν εμποδίζει το ΚΚΕ να τονίζει ότι στήριξε τις επεμβάσεις του ρώσικου στρατού, με τις οποίες καταπνίγηκαν οι επαναστάσεις στην Ουγγαρία το 1956 και στην Τσεχοσλοβακία το 1968. Μια φωτογραφία από τη μεγαλύτερη απεργία στην ιστορία της παγκόσμιας εργατικής τάξης, στα ναυπηγεία του Γκντανσκ στην Πολωνία του '80 συνοδεύεται από μια λεζάντα που «εξηγεί» πως οι εργάτες αυτοί ήταν πράκτορες του ιμπεριαλισμού...Για το κίνημα των Ιουλιανών, το λάθος που παραδέχεται η έκθεση είναι πως οι κομματικές οργανώσεις διαχύθηκαν στην ΕΔΑ. Ηταν λάθος τακτικής λοιπόν και όχι στρατηγικής: ότι για άλλη μια φορά το ΚΚΕ έψαχνε λύση εντός του συστήματος και όχι στην κλιμάκωση των αγώνων και στη σοσιαλιστική επανάσταση. Ο Σωτήρης Πέτρουλας, ο νεκρός των Ιουλιανών, παρουσιάζεται ανάμεσα στους ήρωες του ΚΚΕ, ενώ ήταν γνωστό πως ήταν μέλος μιας από τις πρώτες ομάδες της επαναστατικής αριστεράς εκείνης της εποχής.

Αυτά συμβαίνουν όταν προσπαθείς να παρουσιάσεις την ιστορία χωρίς να πεις τίποτα για τις κρίσιμες επιλογές, για τις στροφές, για τις νίκες και τις ήττες, για τα διλήμματα της στρατηγικής, για αυτά τα πράγματα δηλαδή που είναι σημαντικά για το σήμερα. Δεν μπορείς να είσαι και με τον Αρη Βελουχιώτη και με τον Ζαχαριάδη, υπέρ της σοσιαλιστικής επανάστασης αλλά κατά του Πουλιόπουλου, υπέρ του Στάλιν αλλά κατά του ξεπουλήματος της Αντίστασης, κατά του Χρουτσόφ αλλά υπέρ της σφαγής της επανάστασης στην Ουγγαρία. Το μόνο αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας είναι μία σούπα με μπόλικη νοσταλγία αλλά άχρηστη πολιτικά. Οι εκδηλώσεις που οργανώνει το ΣΕΚ σε όλη την Ελλάδα για τα 90 χρόνια του ΣΕΚΕ έχουν ιδιαίτερη σημασία ακριβώς γιατί έχουν στο κέντρο τους την επικαιρότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης, μιας στρατηγικής που ηττήθηκε μέσα στο ΚΚΕ μετά τη σταλινική αντεπανάσταση στη Ρωσία. Ελάτε στις εκδηλώσεις γιατί από την έκθεση στη Νίκαια δυστυχώς λείπουν τα πιο ενδιαφέροντα ταμπλό.

Αφγανιστάν 7 χρόνια μετά

Μέσα στις τελευταίες δύο βδομάδες έγιναν οι πιο ξεκάθαρες δηλώσεις από τα πλέον επίσημα χείλη ότι η κατοχή του Αφγανιστάν πηγαίνει προς την καταστροφή. Το Αφγανιστάν βρίσκεται τελείως εκτός ελέγχου και ο πόλεμος έχει ήδη εξαπλωθεί προς το Πακιστάν. Ο επικεφαλής της κατοχής, αμερικάνος στρατηγός Πετρέους επισκέφθηκε τον βρετανό πρωθυπουργό Γκόρντον Μπράουν ζητώντας του να στείλει επειγόντως επιπλέον στρατεύματα. Τα στρατεύματα του Καναδά και της Ολλανδίας δεν είναι σίγουρο πόσο ακόμη θα συνεχίσουν να πληρώνουν ένα μεγάλο μέρος του κόστους σε νεκρούς. Tελευταίες ειδήσεις αναφέρουν ότι ένα γαλλικό σύνταγμα αρνήθηκε να σταλεί στο Aφγανιστάν.

Από τις δέκα χιλιάδες επιπλέον στρατιώτες που ζητάνε οι στρατηγοί για να αντιμετωπίσουν την αντίσταση, ο Πετρέους έχει συγκεντρώσει μόνο τις τέσσερις χιλιάδες. Η επίσημη εκτίμηση του Πενταγώνου για τον πόλεμο κατά των ανταρτών είναι πλέον «η κατάσταση είναι ζοφερή». Αναγνωρίζουν ότι οι Ταλιμπάν έχουν τον έλεγχο ενός μεγάλου μέρους της χώρας και μπορούν ανά πάσα στιγμή είτε να αποκόψουν την πρόσβαση στην πρωτεύουσα, Καμπούλ, είτε να καταφέρουν ένα μεγάλο πλήγμα. Η κατοχή οδεύει προς την ήττα και αυτό πλέον είναι κοινή παραδοχή όλων των χωρών του ΝΑΤΟ.

Ο Μάικλ Μιούλεν, ο ανώτερος στρατηγός στην ιεραρχία των ΗΠΑ ενημέρωσε το Κονγκρέσσο πως «ο χρόνος μας τελειώνει. Δεν έχω πειστεί πως νικάμε». Ως απάντηση έχουν επιλέξει την κλιμάκωση του πολέμου στα σύνορα του Πακιστάν. Ο πακιστανικός στρατός έχει αναλάβει γενικευμένη επίθεση στις περιοχές των «φυλών» στα βόρεια σύνορα της χώρας. Είναι τέτοια η ένταση που έχουν προκληθεί συγκρούσεις μεταξύ πακιστανικών και αμερικάνικων στρατευμάτων. Ενας καινούργιος πόλεμος εξελίσσεται στην περιοχή με τον ΟΗΕ να υπολογίζει σε 20 χιλιάδες τους ανθρώπους που έχουν περάσει ως πρόσφυγες τα σύνορα από το Πακιστάν προς το Αφγανιστάν. Ως σανίδα σωτηρίας ψάχνουν τη μεταφορά αμερικάνικων στρατευμάτων από το Ιράκ. Ομως αυτή η επιλογή έχει διχάσει στρατιωτικό και πολιτικό κατεστημένο. Η κατοχή του Ιράκ κάθε άλλο παρά θεωρείται σταθεροποιημένη.

Το πάζλ είναι πολύ δύσκολο. Το παραδέχθηκε ο υπουργός Αμυνας του Μπους, Ρόμπερτ Γκέιτς: «Οι αποφάσεις που θα πάρουμε σήμερα και τους επόμενους μήνες θα καθορίσουν τα συμφέροντα της εθνικής μας ασφάλειας και την σταθερότητα της περιοχής για τα χρόνια που έρχονται». Ο αμερικανός πρέσβης στο Ιράκ, Ράιαν Κρόκερ, ζήτησε από τη μεριά του «στρατηγική υπομονή», δηλαδή να μην φύγουν περισσότερα στρατεύματα από το Ιράκ για να σώσουν την κατοχή του Αφγανιστάν. Οι διαφορετικές στρατηγικές που προτείνουν οι δύο υποψήφιοι για την αμερικάνικη προεδρία, Τζον ΜακΚέιν και Μπαράκ Ομπάμα εκφράζουν εν μέρει τις δύο βασικές επιλογές στο δίλημμα: περισσότερη επιμονή στο Ιράκ λέει ο Μακέιν, περισσότερο στρατό στο Αφγανιστάν, ακόμη και εισβολή στο Πακιστάν, λέει ο Ομπάμα.

Ολοι παραδέχονται ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν τη δύναμη να σώσουν και τις δύο κατοχές. Ετσι η παραπέρα αποσταθεροποίηση θεωρείται δεδομένη, αν συνυπολογίσει κανείς και ότι η αιθιοπική κατοχή στη Σομαλία, που συνεχίζεται με αμερικάνικη υποστήριξη, καταρρέει. Η αστάθεια αυξάνει απροσδόκητα και τους ανταγωνισμούς. Για παράδειγμα η Ρωσία δεν δίνει πράσινο φως σε κάτι που είχε ήδη υποσχεθεί, την παροχή μιας ασφαλούς διόδου τροφοδοσίας των ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων από τα βόρεια σύνορα του Αφγανιστάν. Παράλληλα, η Ρωσία αποσύρθηκε από την πιο πρόσφατη σύνοδο που είχε στόχο την αύξηση της πίεσης πάνω στο Ιράν για το ζήτημα των πυρηνικών εγκαταστάσεων. Η υπόσχεση για δίοδο προς το Αφγανιστάν είχε δοθεί από τη Ρωσία στο ΝATO τον Απρίλη στο Βουκουρέστι, όμως μεσολάβησε ο πόλεμος στον Καύκασο. Τώρα ο ρώσος Υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ δηλώνει: «Η συμφωνία που υπογράφηκε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι τον περασμένη Απρίλη είναι τυπικά ακόμη εν ισχύ, όμως δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να τεθεί σε εφαρμογή». Η συμφωνία αυτή θα επέτρεπε στο ΝΑΤΟ να τροφοδοτεί τα κατοχικά του στρατεύματα χωρίς να αναγκάζεται να περνάει από ανεξέλεγκτες περιοχές του βόρειου Πακιστάν.

Ολα αυτά, ενώ περνάνε στα ψιλά, οι βαρβαρότητες σε βάρος των απλών ανθρώπων στο Πακιστάν. Ο όγκος των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών πολλαπλασιάζεται. Ολόκληρα χωριά ξεκληρίζονται, υποτίθεται για να χτυπηθούν οι Ταλιμπάν. Είναι τέτοια τα απανωτά μακελειά ώστε ο πρόεδρος-μαριονέτα των Αμερικάνων, Χαμίντ Καρζάι, αναγκάζεται να κάνει έκκληση για διακοπή των βομβαρδισμών. Σε απάντηση, διάφοροι Aμερικάνοι στρατηγοί κάνουν δηλώσεις ότι για να συνεχιστεί η κατοχή, πρέπει να ξεφορτωθούν ακόμη και τον Καρζάι και να στήσουν μία ελεγχόμενη δικτατορία. Η ιστορία 60 χρόνων ΝΑΤΟ δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο σήμερα στο Αφγανιστάν. Σε όλα αυτά τα εγκλήματα «συνεισφέρει» ο ελληνικός στρατός που βρίσκεται στην Καμπούλ, με τις ευχές του Καραμανλή, του Μεϊμαράκη και της Μπακογιάννη. Τα πράγματα δείχνουν ότι οι έλληνες στρατιώτες θα κληθούν να μπλεχτούν ακόμη περισσότερο στην κατοχή και την καταστολή της αντίστασης. Δεν μπορεί να υπάρχει άλλη απαίτηση από το να γυρίσουν πίσω τώρα.

Μαθαίνουμε από το παρελθόν για να αλλάξουμε το μέλλον

Οι εκδηλώσεις που οργανώνει το ΣΕΚ για τα 90 χρόνια από τότε που ιδρύθηκε το ΣΕΚΕ δεν γίνονται απλώς για να μάθουμε την ιστορία. Γίνονται γιατί στην πρώτη δεκαετία του ΣΕΚΕ βρίσκονται, σχεδόν κρυμμένα, σημαντικά διδάγματα για τους αγώνες του σήμερα. Η παράδοση του ΣΕΚΕ, του Σοσιαλιστικού Εργατικού Kόμματος της Ελλάδας που ιδρύθηκε το Νοέμβρη του 1918 είναι η γνήσια επαναστατική παράδοση στην Ελλάδα και γι' αυτό αξίζει να την ανακαλύψουμε.Η πρώτη δεκαετία του ΣΕΚΕ είναι η μόνη περίοδος στην ιστορία του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα που ένα επαναστατικό κόμμα, ένα κόμμα που μιλούσε ανοιχτά για την ανατροπή του καπιταλισμού και το χτίσιμο μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας, κατάφερε να επηρεάζει μαζικά την εργατική τάξη.

Μερικές δεκάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν πριν από 90 χρόνια σε μια αίθουσα του Πειραιά και αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα κόμμα που φιλοδοξούσε να ανατρέψει το σύστημα και να φέρει την εργατική τάξη στην εξουσία. Θα έμοιαζε με μια ασήμαντη σύναξη ανθρώπων που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.Ομως οι ίδιοι αυτοί πρωτοπόροι ιδρυτές του ΣΕΚΕ λίγες μέρες πριν είχαν παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο για την ίδρυση της ΓΣΕΕ, της Γενικής Συνομοσπονδίας που αντιπροσώπευε δεκάδες χιλιάδες εργάτες. Tην επόμενη δεκαετία το μικρό ΣΕΚΕ θα δυναμώσει επειδή θα βρεθεί στην καρδιά όλων των εργατικών αγώνων, στις γενικές απεργίες, στο αντιπολεμικό κίνημα, προσφέροντας οργανωτική αποκρυστάλλωση στους πιο προχωρημένους και μαχητικούς εργάτες που έκαναν τα πρώτα σημαντικά βήματα για το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα.

Εχουν περάσει εννιά ολόκληρες δεκαετίες. Ο καπιταλισμός έχει αλλάξει πολύ από τότε και αυτό θα μπορούσε να είναι μια αντίρρηση για το κατά πόσο εκείνη η παράδοση μπορεί να είναι χρήσιμη σήμερα. Οντως ο καπιταλισμός του 2008 είναι διαφορετικός από του 1918, τόσο παγκόσμια όσο και στην Ελλάδα. Τα χαρακτηριστικά όμως του συστήματος που προκάλεσαν την ριζοσπαστικοποίηση πριν από 90 χρόνια και τη δημιουργία κομμάτων σαν το ΣΕΚΕ, παραμένουν αναλλοίωτα και σήμερα. H τάση προς την κρίση και η τάση προς τον πόλεμο είναι και σήμερα εδώ και καθορίζουν τις εξελίξεις. Η Ελλάδα του 1918 συμπλήρωνε έξι χρόνια πόλεμο, πρώτα είχε εμπλακεί στους πολέμους για τη μοιρασιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τους λεγόμενους Βαλκανικούς το 1912-1913, οι οποίοι όμως αποδείχθηκαν το πρώτο επεισόδιο του Παγκόσμιου Πολέμου που ακολούθησε.

Πάνω στις εκατόμβες των νεκρών, ο ελληνικός καπιταλισμός είχε βγει δυναμωμένος. Η μικρή Ελλάδα που έφτανε ως τη Θεσσαλία κατείχε πλέον τη Μακεδονία και τη Θράκη και οι έλληνες καπιταλιστές ένιωθαν δυνατοί για να παίξουν μεγαλύτερο ρόλο στο εμπόριο, στη βιομηχανία, στη ναυσιπλοϊα.Ενιωθαν και μεγαλύτερη όρεξη για νέες αρπαγές και ήταν έτοιμοι να συνεχίσουν να στέλνουν νέους ανθρώπους να σκοτώνονται στα μέτωπα. Καθώς έβγαινε από τον Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα έμπαινε στον πόλεμο ενάντια στη νεαρή Σοβιετική Ενωση, στέλνοντας στρατό στην Κριμαία και λίγο αργότερα στη Μικρά Ασία μέχρι τα βάθη της Τουρκίας.TάσηΑυτό το μεγάλο στοίχημα χάθηκε και η Ελλάδα βρέθηκε με πάνω από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες. Ο ελληνικός καπιταλισμός κινδύνευσε να την πατήσει σαν τον πετυχημένο παίχτη της ρουλέτας που ρισκάρει να παίξει διπλά ή τίποτα για να τινάξει την μπάνκα στον αέρα. Μπήκε στη δίνη της κρίσης και πάνω που κατάφερε να σταθεροποιηθεί ήρθε το νέο διεθνές κύμα οικονομικής κρίσης μετά το κράχ του 1929.

Αυτή η διπλή τάση προς την καταστροφή: τον πόλεμο από τη μια μεριά και την οικονομική κρίση από την άλλη είναι σήμερα πανταχού παρούσες. Από τον Καύκασο, το Ιράκ και τη Σομαλία ως τα χρηματιστήρια της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου.Δεν είναι σύμπτωση. Είναι τα χαρακτηριστικά του ίδιου συστήματος, του καπιταλισμού που τότε είχε περάσει την πρώτη φάση "παγκοσμιοποίησης" καταλήγοντας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και στο κραχ, ενώ σήμερα περνάει τη δεύτερη με ορατό τον κίνδυνο για ανάλογες συνέπειες.

Σήμερα ο καπιταλισμός είναι ακόμη πιο επιρρεπής προς την κρίση, ακόμη πιο δυσκίνητος και ανίκανος να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του. Τα συμφέροντα των καπιταλιστών είναι πολύ πιο δεμένα μεταξύ τους σε παγκόσμιο επίπεδο. Η κατάρρευση ενός μπορεί να συμπαρασύρει τους πάντες. Σήμερα ο πόλεμος είναι πολύ πιο καταστροφικός και επικίνδυνος για την επιβίωση της ίδιας της ανθρωπότητας.Μαζί με τον καπιταλισμό άλλαξε και η εργατική τάξη. Η εργατική τάξη στην Ελλάδα σήμερα δεν είναι οι υποδηματεργάτες, οι βυρσοδέψες, οι σιγαροποιοί, οι ηλεκτροτεχνίτες και οι μυλεργάτες που ηγούνταν στις απεργίες του 1919. Ομως εδώ η σύγκριση είναι συντριπτικά υπέρ μας. Σήμερα οι εργάτες είναι πολύ περισσότεροι και ο ρόλος τους στην οικονομία είναι ασύγκριτα σημαντικότερος. Τότε οι εργάτες ήταν μειοψηφία, σήμερα είναι πλειοψηφία.

Αν σήμερα υπάρχουν φωνές που λένε πως οι εργάτες δεν έχουν αρκετές εμπειρίες, είναι πολύ διασπασμένοι, ας γυρίσουν στη δεκαετία του '20 για μια δυνατή απάντηση. Τότε η πλειοψηφία της εργατικής τάξης δεν ήξερε να διαβάζει, οι περισσότεροι είχαν έρθει μόλις από τα χωριά τους και τα χωράφια, χωρίς καμιά παράδοση ούτε γνώση για το τι σημαίνει συνδικάτο, εργατικός αγώνας, απεργία, πόσο μάλλον σοσιαλισμός.Μετά το '22 ήταν οι πρόσφυγες που μαζικοποίησαν τις στρατιές της εργατικής τάξης αλλά και των ανέργων. Ηταν "φτηνό εργατικό δυναμικό" με τους σημερινούς όρους. Εκτός από έλλειψη εμπειρίας υπήρχε και πολυδιάσπαση, ακόμη μεγαλύτερη από σήμερα, κυρίως γιατί οι εργατικοί χώροι ήταν μικρότεροι. Αυτό όμως δεν ήταν αξεπέραστο εμπόδιο. Ας σκεφτεί κανείς ότι στις απεργίες της δεκαετίας του '20, ένας πρωτοπόρος κλάδος ήταν τα γκαρσόνια που δούλευαν σε αμέτρητα καφενεία και ζαχαροπλαστεία.

Ακόμη και στους μεγαλύτερους χώρους, για παράδειγμα στα καπνεργοστάσια, υπήρχε η διάσπαση ανάμεσα στις ειδικότητες, με διαφορετικούς μισθούς και τελείως διαφορετικούς όρους εργασίας.

Σήμερα η εργατική τάξη είναι πιο συγκεντρωμένη σε μεγάλες πόλεις, σε μεγάλους χώρους, ενώ και οι διαφορετικοί εργατικοί χώροι έχουν οργανική σύνδεση μεταξύ τους. Αν κατάφερναν να ξεπεράσουν τα εμπόδια το 1918, σήμερα είναι πολύ περισσότερο εφικτό.Ομως όλα αυτά δεν έγιναν αυτόματα. Εγιναν γιατί υπήρξαν εκείνοι οι δεκάδες άνθρωποι που συγκεντρώθηκαν στην αίθουσα του Πειραιά το Νοέμβρη του 1918. Μερικές δεκάδες που εκπροσωπούσαν κάποιες εκατοντάδες και μέσα σε λίγο καιρό έγιναν χιλιάδες, ικανοί να ηγηθούν δεκάδων και εκατοντάδων χιλιάδων εργατών.Η ίδρυση του ΣΕΚΕ είναι ορόσημο γιατί δείχνει τη σημασία που έχει η πρωτοπορία της εργατικής τάξης να τολμάει να παίρνει πρωτοβουλίες και να οργανώνεται. Τα ιδρυτικά μέλη του ΣΕΚΕ ήταν παιδιά της εποχής τους με δύο έννοιες: είχαν διαμορφωθεί μέσα από τις εμπειρίες του μεγαλώματος της εργατικής τάξης στις αρχές του αιώνα και από τους απανωτούς πολέμους. Αλλά είχαν καταλάβει και το χαρακτήρα των ετών που είχαν μπροστά τους, χρόνια πολέμων και επαναστάσεων, γεμάτα ευκαιρίες για την εργατική τάξη να καθορίσει τις εξελίξεις. Τους είχε εμπνεύσει η Pώσικη Eπανάσταση του 1917 και τους είχε δείξει ότι η εργατική επανάσταση και το χτίσιμο του σοσιαλισμού δεν είναι αφηρημένη ουτοπία, αλλά βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη. Αρκεί να υπάρχει ένα επαναστατικό κόμμα ριζωμένο μέσα στην εργατική τάξη.

Η λέξη επαναστατικό πρέπει να τονιστεί. Το ΣΕΚΕ δεν ήταν ένα τυχαίο κόμμα, χωρίς αρχές. Μπορεί να συνυπήρξαν, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια πολλές και διαφορετικές αντιλήψεις, που κάποιες από αυτές με σημερινούς όρους θα ονομάζονταν είτε σοσιαλδημοκρατικές είτε αναρχοσυνδικαλιστικές. Ομως το ΣΕΚΕ καθορίστηκε από το ξεκίνημά του από αρχές που το έκαναν κομμάτι του διεθνούς κύματος δημιουργίας επαναστατικών κομμάτων, κομμάτων στον πρότυπο των Μπολσεβίκων. Το 1924 έγινε και επισήμως η μπολσεβικοποίηση, με τη μετονομασία του ΣΕΚΕ σε ΚΚΕ που επιβεβαίωσε αυτήν την τροχιά.

Η πρώτη αρχή που καθόρισε το ΣΕΚΕ ήταν ο διεθνισμός, η ενότητα της εργατικής τάξης πάνω από εθνικότητες και κάθε είδους διαχωριστικές γραμμές. Ετσι κι αλλιώς ο ελληνικός καπιταλισμός κληρονομούσε μια πολυεθνική εργατική τάξη, στη Μακεδονία και τη Θράκη. Οι σοσιαλιστικές παραδόσεις στη σημερινή Βόρεια Ελλάδα είχαν ξεκινήσει στα τέλη του 19ου αιώνα από τους κοινούς αγώνες Μακεδόνων, Εβραίων, Τούρκων, Ελλήνων και εργατών από μια σειρά άλλες εθνικές καταγωγές. Το ΣΕΚΕ πατούσε πάνω στην παράδοση της Φεντερασιόν, της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας της Θεσσαλονίκης που στα δύσκολα χρόνια των Βαλκανικών Πολέμων είχε κρατήσει ψηλά την κόκκινη σημαία του σοσιαλισμού σε αντιπαράθεση με κάθε άλλη εθνική σημαία.Η παράδοση αυτή συνεχίστηκε με ακόμα πιο συγκλονιστικό τρόπο. Ηταν στα μέτωπα της μικρασιατικής εκστρατείας που κατάφερε το ΣΕΚΕ να χτίσει αντιπολεμικούς και σοσιαλιστικούς πυρήνες. Και μέσα από εκεί στελεχοποιήθηκε η γενιά των ηγετών της δεκαετίας του '20, αναμεσά τους και ο Παντελής Πουλιόπουλος, ο πρώτος γραμματέας του ΚΚΕ που ηγήθηκε του κινήματος των Παλαιών Πολεμιστών. Οι Παλαιοί Πολεμιστές ήταν ένα κίνημα που κατάφερε να οργανώσει δεκάδες χιλιάδες βετεράνους και ανάπηρους συνδέοντας τα πολιτικά αιτήματα κόντρα στην πολεμοκαπηλεία της ελληνικής άρχουσας τάξης με τα καθημερινά αιτήματα για επιδόματα, συντάξεις και αποκατάσταση. Το μανιφέστο "Πόλεμος κατά του Πολέμου", γραμμένο από τον ίδιο τον Πουλιόπουλο παραμένει ανάμεσα στις κορυφές των διεθνιστικών κειμένων που χαρακτηρίζουν τη γέννηση του σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα.

Διεθνισμός σήμαινε ότι το ΣΕΚΕ υπερασπίστηκε χωρίς δισταγμό τις εθνικές μειονότητες στη Μακεδονία και τη Θράκη, τις περιοχές που μόλις είχε αποκτήσει ο ελληνικός καπιταλισμός. Tο έκανε χωρίς να διστάσει όταν έβλεπε τα ηγετικά του μέλη, ανάμεσά τους και τον Πουλιόπουλο, να στέλνονται στην εξορία γι' αυτή τους τη στάση. Κι όσο για τη λέξη πατρίδα, το ΣΕΚΕ είχε μια καθαρή απάντηση: έλεγε σε μια ανακοίνωση του 1920 ότι η πατρίδα είναι πατρίδα των αφεντικών και δεν είναι παρά η γεωγραφική εκείνη έκταση πάνω στην οποία απλώνεται η εκμετάλλευσή τους.Η δεύτερη αρχή ήταν ότι πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι η εργατική τάξη. Από το ιδρυτικό κιόλας Συνέδριο του ΣΕΚΕ, ξεκαθαρίστηκε ότι το κόμμα πρέπει να παραμείνει "έξω από κάθε αστική επιρροή". Δεν ήταν οι συμμαχίες με τους Βενιζελικούς, ούτε με τους βασιλικούς που θα βοηθούσαν την ανάπτυξη των σοσιαλιστών, αλλά η πραγματική συμμετοχή και ηγεσία στους αγώνες της τάξης, από τους μικρότερους μέχρι τους μεγαλύτερους, όπως η πρώτη γενική απεργία στην Ελλάδα, τον Αύγουστο του 1923. Το ΣΕΚΕ έδωσε όλες του τις δυνάμεις για να φτιαχτούν σωματεία, Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, η ίδια η ΓΣΕΕ. Εδωσε μάχες για την ενότητα της τάξης, για την ενότητα των συνδικάτων και την ενωτική δράση, ακόμη και όταν αυτό σήμαινε ότι προσωρινά οι επαναστάτες σοσιαλιστές θα έμεναν στη μειοψηφία.

Η τρίτη αρχή που καθόρισε το ΣΕΚΕ ήταν ότι η λύση είναι η ανατροπή του καπιταλισμού με επανάσταση. Το ΣΕΚΕ είχε ξεκαθαρίσει ότι το σύστημα δεν παίρνει διορθώσεις, δεν υπάρχει καπιταλισμός με "ανθρώπινο πρόσωπο", χωρίς κρίση, χωρίς πολέμους και σφαγές. Οι καθημερινοί αγώνες έχουν πάνω απ' όλα στόχο να δυναμώσουν την εργατική τάξη, να της δώσουν εμπειρίες και αυτοπεποίθηση για να δώσει και τη μεγάλη μάχη, τη μάχη της ανατροπής του συστήματος και της οικοδόμησης μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, το σοσιαλισμό.Σήμερα η κοινοβουλευτική Αριστερά δείχνει αμήχανη όταν ερωτάται για τη στρατηγική. Και το ΚΚΕ και ο Συνασπισμός παραδέχονται πως ψάχνουν στο κενό για το ποια είναι η συνολική προοπτική των αγώνων. Δεν χρειάζεται, όμως, να ψάξει κανείς μακριά. Η παράδοση του ΣΕΚΕ δείχνει ότι μια Αριστερά που μπαίνει μπροστά για να οργανώσει τους αγώνες της εργατικής τάξης και ταυτόχρονα βάζει ξεκάθαρα το στόχο της επανάστασης μπορεί όχι απλά να δυναμώσει αλλά να γίνει ηγεμονική δύναμη, το κλειδί όλων των εξελίξεων.

Πατρίς Λουμούμπα

Από τις 11 εώς τις 17 Σεπτέμβρη πραγματοποιήθηκε στον κινηματογράφο Αφαία το 1ο Φεστιβάλ Αφρικανικών Ταινιών. Το Φεστιβάλ, που σημείωσε μεγάλη επιτυχία περιελάμβανε ταινίες και ντοκιμαντέρ από την Αφρική και για την Αφρική. Το Φεστιβάλ άνοιξε με ομιλία του Φρανσουά Λουμούμπα, γιου του Πατρίς Λουμούμπα, του δολοφονημένου πρωθυπουργού του Κονγκό. Mε αυτή την αφορμή μια ματιά στο ποιος ήταν ο Πατρίς Λουμούμπα.

Η δολοφονία του Πατρίς Λουμούμπα είναι ένα γεγονός σύμβολο ανάμεσα στα εγκλήματα των μεγάλων δυνάμεων στην Αφρική. Ο Λουμούμπα εκλέχθηκε πρωθυπουργός του Κονγκό μόλις κέρδισε την ανεξαρτησία του από τους Βέλγους τον Ιούνη του 1960 και δολοφονήθηκε μόλις λίγους μήνες αργότερα, το Γενάρη του 1961. Η βέλγικη κυβέρνηση, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και της Βρετανίας και ο ίδιος ο ΟΗΕ ήταν συνένοχοι σε αυτό το μελετημένο έγκλημα.

Το σύνορα του Κονγκό χαράχτηκαν στη Συνδιάσκεψη του Βερολίνου το 1884. Ενώ οι διάφορες αποικιοκρατικές χώρες μοίραζαν κομμάτι κομμάτι την Αφρική, το Κονγκό χαρίστηκε όχι σε κάποια χώρα αλλά στον ίδιο τον βασιλιά του Βελγίου, Λεοπόλδο το Β'. Οι Μεγάλες Δυνάμεις του έδωσαν τη γη και μαζί τους ανθρώπους λες και χάριζαν αντικείμενα ή ζώα. Οι 30 εκατομμύρια κάτοικοι του Κονγκό αντιμετωπίστηκαν χειρότερα από ζώα. Μέσα σε λίγα χρόνια είχαν χάσει τη ζωή τους είτε δολοφονημένοι είτε από τις κακουχίες 10 εκατομμύρια άνθρωποι. Για τους “ατίθασους” καθιερώθηκε η ποινή των κομμένων χεριών. Το 1908 το Κονγκό πέρασε στην ιδιοκτησία του Βελγίου.

Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο σχεδόν σε όλη την Αφρική ξέσπασαν κινήματα ενάντια στην αποικιοκρατία. Οι αποικιοκρατικές δυνάμεις έβλεπαν ότι δεν μπορούσαν να διατηρήσουν το παλιό καθεστώς και αποχωρούσαν. Στο Κονγκό αυτοί οι αγώνες κλιμακώθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του '50 με τον Λουμούμπα να είναι ένας από τους βασικούς ηγέτες του κινήματος. Μέσα σε ένα κύμα απεργιών το 1959 οι Βέλγοι έκαναν επίσημη δήλωση ότι θα παραχωρήσουν ανεξαρτησία. Ο Λουμούμπα, που βρισκόταν στη φυλακή, μεταφέρθηκε στις Βρυξέλλες, για συνομιλίες. Λίγο αργότερα εκλέχθηκε πανηγυρικά πρωθυπουργός, σε ηλικία 35 ετών.

Στην επίσημη τελετή ανεξαρτησίας, ο βασιλιάς Μποντουέν του Βελγίου, δεν ζήτησε ούτε μια συγγνώμη για όλα τα εγκλήματα. Η απάντηση που εισέπραξε από τον Λουμούμπα ήταν αναπάντεχη. Ο Λουμούμπα διακήρυξε ότι ο αγώνας θα συνεχιστεί και μετά την ανεξαρτησία. Ως τότε οι Βέλγοι πίστευαν ότι ο έλεγχος της χώρας θα συνεχιστεί, έστω και με διαφορετικό καθεστώς. Οι βέλγικες εταιρείες θα συνέχιζαν να ελέγχουν τα ορυχεία χαλκού, να εκμεταλλεύονται τους Κονγκολέζους, ενώ βέλγοι αξιωματικοί θα συνέχιζαν να ελέγχουν το στρατό. Η ομιλία του Λουμούμπα τους τρόμαξε.

Περισσότερο τους τρόμαξαν οι πράξεις της νέας κυβέρνησης. Οι βέλγοι αξιωματικοί διώχθηκαν από το στρατό και οι Κονγκολέζοι στρατιώτες πήραν 30% αύξηση. Το παράδειγμα του στρατού άρχισαν να ακολουθούν οι υπόλοιποι δημόσιοι υπάλληλοι αλλά και η εργατική τάξη. Ξέσπασαν απεργίες ενάντια στα αφεντικά, που στην πλειοψηφία τους ήταν Eυρωπαίοι. Οι Βέλγοι συνειδητοποιούν γρήγορα ότι με το Λουμούμπα στην εξουσία, τα σχέδιά τους θα πήγαιναν περίπατο. Για να υπονομεύσουν τη νέα κυβέρνηση, στηρίζουν ένα αποσχιστικό κόμμα που έλεγχε την περιοχή Κατάνγκα, στα νοτιοανατολικά, όπου βρίσκονταν και τα μεγαλύτερα ορυχεία χαλκού.

Ο Λουμούμπα προσπάθησε να βρει βοήθεια στρεφόμενος προς τη Σοβιετική Ενωση και αυτό έβαλε πολύ πιο ενεργά τη CIA στο σχεδιασμό της δολοφονίας του. Παράλληλα καλεί τους κυανόκρανους του ΟΗΕ ελπίζοντας ότι θα μπουν ανάμεσα στο στρατό της νόμιμης κυβέρνησης και τους αποσχιστές. Οι κυανόκρανοι όντως αναπτύσσονται, όμως στην ψηφοφορία που γίνεται στον ΟΗΕ ακυρώνεται η αναγνώριση της κυβέρνησης Λουμούμπα ως κυβέρνησης του Κονγκό. Ο ΟΗΕ έτσι έδωσε το πράσινο φως για την υλοποίηση των σχεδίων δολοφονίας. Οι εντολές της ηγεσίας του ΟΗΕ ήταν να μην προστατευτεί ο Λουμούμπα ακόμη και όταν βρισκόταν κυνηγημένος από το στρατό του Μομπούτου (που συνεργαζόταν με τη CIA). Οταν ο Λουμούμπα έπεσε στα χέρια των διωκτών του, ήταν ένα αεροπλάνο της Σαμπένα, της βελγικής κρατικής αεροπορικής εταιρείας, που τον μετέφερε στην Κατάνγκα. Εκεί δολοφονήθηκε, στις 17 Γενάρη του 1961.

Βέλγοι, Αγγλοι, Αμερικάνοι μαζί με τον ΟΗΕ συνεργάστηκαν για την εξόντωση του Λουμούμπα. Αυτό που τους τρομοκρατούσε περισσότερο δεν ήταν η ανεξαρτησία του Κονγκό. Γνώριζαν ότι η διαδικασία ανεξαρτητοποίησης των χωρών της Αφρικής δεν μπορούσε να σταματήσει. Φοβήθηκαν όμως τη ριζοσπαστικοποίηση των εργατών του Κονγκό, τη μετατροπή του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος σε σύγκρουση με τους καπιταλιστές, μια διαδικασία που θα μπορούσε να δώσει παράδειγμα και στην υπόλοιπη Αφρική. Εβλεπαν ότι μια κυβέρνηση σαν του Λουμούμπα δεν μπορούσε να βάλει φρένο σε αυτή τη ριζοσπαστικοποίηση και έδειξαν το πραγματικό πρόσωπο αυτού που ονομάζεται “Διεθνής κοινότητα” διατάζοντας από κοινού τη δολοφονία του Πατρίς Λουμούμπα.

Το ΠΑΣΟΚ και η 3η Σεπτέμβρη. Ο χαμένος δρόμος για το σοσιαλισμό...

Τα γενέθλια του ΠΑΣΟΚ, στις 3 Σεπτέμβρη επέλεξε ο Γιώργος Παπανδρέου για να δώσει το στίγμα της αντιπολιτευτικής τακτικής του για το επόμενο διάστημα σε μια ανοιχτή συγκέντρωση στο Θησείο. Οσο και αν οι φιλικές προς το ΠΑΣΟΚ εφημερίδες προετοίμαζαν καιρό για μια ομιλία-τομή και για την πιθανότητα μιας νέας διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη, όσα είπε ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ήταν παρά κοινοτοπίες που επιβεβαιώνουν πόσο δεξιά έχει πάει το ΠΑΣΟΚ στα 34 χρόνια της ιστορίας του.
Η ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου προσπαθούσε να έχει κάποιες νοσταλγικές αναφορές στη Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είπε ότι η Διακήρυξη συνεχίζει “να ζει στις καρδιές μας, να μιλάει στις καρδιές μας”, λόγια που συνήθως λέγονται για πεθαμένους. Διευκρίνισε ότι αυτό που παραμένει ζωντανό είναι οι “αξίες” της 3ης Σεπτέμβρη, οι οποίες ως γνωστόν είναι εύκολο να γίνουν λάστιχο. Ετσι εκτός από νοσταλγία για τις “αξίες”, ήταν φανερό ότι το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν τολμάει να πει ότι οι συγκεκριμένοι στόχοι που έθετε η Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη παραμένουν επίκαιροι και εφικτοί. Γιατί η Διακήρυξη με την οποία ιδρύθηκε το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν απλώς διακήρυξη αξιών, αλλά και ένα συγκεκριμένο πολιτικό μανιφέστο πάνω στο οποίο πείστηκαν χιλιάδες άνθρωποι στη Μεταπολίτευση να οργανωθούν στο ΠΑΣΟΚ, να παλέψουν για να ρίξουν τη Νέα Δημοκρατία και να φέρουν την κυβέρνηση της “αλλαγής”. Οι στόχοι αυτοί διαψεύστηκαν από το τι πραγματικά σήμαινε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αυτό δεν σημαίνει ότι ξεχάστηκαν.
Σήμερα όταν η Αριστερά παλεύει και διεκδικεί πράγματα που περιλαμβάνονται στη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, είναι η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ που λέει πως αυτά πλέον είναι ξεπερασμένα και ανήκουν στη δεκαετία του '70. Οι περισσότεροι από τους στόχους της 3ης του Σεπτέμβρη όμως, όχι μόνο δεν είναι ξεπερασμένοι, αλλά σήμερα είναι περισσότερο αναγκαίοι και περισσότερο εφικτοί. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ είναι τόσο περισσότερο δεξιά που ούτε καν τολμάει στα λόγια να τους υπερασπίσει.
Ο 12ος στόχος της 3ης του Σεπτέμβρη, για παράδειγμα, καλούσε σε “κοινωνικοποίηση του χρηματοδοτικού συστήματος στο σύνολό του, των βασικών μονάδων παραγωγής, καθώς και του μεγάλου εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου”. Ο στόχος αυτός στη Μεταπολίτευση έγινε όπλο στα χέρια των εργατών που πάλευαν ενάντια στους εργοστασιάρχες που έκλειναν εργοστάσια ή απέλυαν. Απέναντι στις απολύσεις η λύση μπορούσε να είναι η κρατικοποίηση. Ηταν ένας στόχος που έδινε απάντηση στο μεγαλύτερο ζήτημα της φτώχειας. Κοινωνικοποίηση του χρηματοδοτικού συστήματος σήμερα σημαίνει ότι οι τράπεζες θα σταματήσουν να εισπράτουν σε τόκους ένα τεράστιο μέρος του προϋπολογισμού, θα σταματήσουν οι πιέσεις των δανείων, οι κατασχέσεις ενώ τα τεράστια κέρδη τους θα πάνε προς όφελος της εργατικής τάξης. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν τολμάει να θέσει το ζήτημα της κρατικοποίησης ούτε για τα εργοστάσια ενός απατεώνα σαν τον Λαναρά που πετάει όποτε του αρέσει χιλιάδες κόσμο στο δρόμο και ύστερα ζητάει διευκολύνσεις από την κυβέρνηση.

Η 3η του Σεπτέμβρη έβαζε στόχο την κατοχύρωση του δικαίωματος στην εργασία. Το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και του Γιώργου Παπανδρέου εφηύραν τον όρο “απασχολήσιμος” τον οποίο έκανε ακόμη περισσότερο πράξη η Νέα Δημοκρατία. Η 3η του Σεπτέμβρη έβαζε στόχο τη “δημιουργία μιας πολιτείας απαλλαγμένης από έλεγχο ή επιρροή της οικονομικής ολιγαρχίας”. Αυτό σήμερα σημαίνει να μπει χέρι στα κέρδη των βιομηχάνων, των τραπεζιτών και των εφοπλιστών.
Ούτε μία λέξη φυσικά του Γιώργου Παπανδρέου δεν έβαλε στο στόχαστρο τα αφεντικά. Ακόμη και όταν αναφέρθηκε στους “λίγους” αυτοί ήταν οι “ημέτεροι της Νέας Δημοκρατίας”, όχι οι καπιταλιστές. Κατηγόρησε τη Νέα Δημοκρατία για τους φόρους της, όχι επειδή χτυπάνε την εργατική τάξη αλλά γιατί έτσι δεν στηρίζεται η οικονομική δραστηριότητα.
Αν η 3η Σεπτέμβρη έβαζε στόχο το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε για “την ανάπτυξη, την εργασία, την καινοτομία, την επένδυση, την επιχειρηματικότητα, την πρωτοβουλία, την ανταγωνιστικότητα, την ποιότητα των προϊόντων και των υπηρεσιών του”. Είναι τραγελαφικό ότι ο πρόεδρος ενός κόμματος που λέγεται “σοσιαλιστικό” στην ομιλία του κατάφερε να χρησιμοποιήσει αυτήν την “απαγορευμένη” λέξη από σίγμα μόνο δύο φορές και αυτή επειδή είπε ολόκληρο τον τίτλο του κόμματος!
Γιατί άραγε είναι ξεπερασμένος ο στόχος 12(στ): “η ιδιωτική εκπαίδευση καταργείται. Η δωρεάν και υποχρεωτική παιδεία εξασφαλίζεται ανεξαίρετα για όλους τους Ελληνες”. Απλώς επειδή τα αφεντικά και η ΝΔ έχουν τον ακριβώς ανάποδο στόχο, δηλαδή να καταργήσουν τη δημόσια παιδεία; Γιατί είναι ξεπερασμένος ο στόχος 12(ε) για “μια οικιστική και πολεοδομική πολιτική που να εξασφαλίζει πολιτισμένη κατοικία σε κάθε ελληνική οικογένεια”; Για να συνεχίζουν να κερδοσκοπούν οι τράπεζες και οι κατασκευαστές πάνω στην ανάγκη για στέγη;
Είναι ξεπερασμένος ο στόχος 12(δ) που ζητούσε “το συστηματικό και προοδευτικό κλείσιμο του ανοίγματος ανάμεσα στα κατώτερα και τα ανώτερα εισοδήματα κατά περιφέρεια και επάγγελμα”; Το αντίθετο. Σήμερα η Ελλάδα είναι δεύτερη σε εισοδηματική ανισότητα, στη διαφορά δηλαδή μεταξύ πλούσιων και φτωχών, μεταξύ όλων των χωρών της ευρωζώνης. Στη διαφορά μισθών η κατάσταση είναι χειρότερη. Στην Ελλάδα ένας διευθύνων σύμβουλος παίρνει κατά μέσο όρο 10 φορές όσα παίρνει ένας χαμηλόβαθμος υπάλληλος. Στις άλλες χώρες παίρνει 5 ή 6 φορές παραπάνω.
Τις τελευταίες μέρες έχει ξεσπάσει το σκάνδαλο με τα οικόπεδα-φιλέτα που χαρίζονται στο Αγιο Ορος. Η Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη έβαζε ως 8ο στόχο ότι “διαχωρίζεται οριστικά η εκκλησία από το κράτος και κοινωνικοποιείται η μοναστηριακή περιουσία”. Γιατί αυτός ο στόχος είναι ανεπίκαιρος αφού σήμερα η μοναστηριακή περιουσία έχει “επενδυθεί” και πολλαπλασιαστεί;
Αντίστοιχα πράγματα ισχύουν όχι μόνο για τους οικονομικούς στόχους της 3ης του Σεπτέμβρη, αλλά και για τους πολιτικούς. Στο 10ο στόχο αναφερόταν η “ουδετεροποίηση της Μεσογείου από τους στρατιωτικούς συνασπισμούς”. Αυτές τις μέρες ξεκινάνε πάνοπλα τα πλοία του ΝΑΤΟ από τη Σούδα για να πάνε στη Μαύρη Θάλασσα. Ελληνικές φρεγάτες συμμετέχουν στις ΝΑΤΟϊκές “αντιτρομοκρατικές” περιπολίες στη Μεσόγειο αλλά και στην ασφυκτική περικύκλωση του Λιβάνου. Είναι φανερό ότι ο στόχος είναι επίκαιρος.
Η 3η του Σεπτέμβρη ζητούσε “η Ελλάδα να αποχωρήσει και από το στρατιωτικό και από το πολιτικό ΝΑΤΟ. Και βέβαια πρέπει να ακυρωθούν όλες οι διμερείς συμφωνίες που έχουν επιτρέψει στο Πεντάγωνο να μετατρέψει την Ελλάδα σε ορμητήριο για την προώθηση της επεκτατικής του πολιτικής. Μα πίσω από το ΝΑΤΟ, πίσω από τις αμερικάνικες βάσεις είναι οι μονοπωλιακές πολυεθνικές επιχειρήσεις και τα ντόπια υποκατάστατά τους. Γι' αυτό η κοινωνική απελευθέρωση, ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός, αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του Κινήματός μας.”
Μπορεί όλα αυτά να είναι πολύ μακρινά για τον Γιώργο Παπανδρέου που στήριξε με κάθε μέσο τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ως Υπουργός Εξωτερικών, αλλά δεν είναι καθόλου ξεχασμένα για τον κόσμο σήμερα που συνεχίζει να διεκδικεί να κλείσουν οι βάσεις και να σταματήσει η ελληνική συμμετοχή στους πολέμους.
Είναι οι στόχοι της 3ης του Σεπτέμβρη που συγκινούν και σήμερα και όχι γενικώς οι “αξίες” όπως προσπάθησε να πείσει ο Γιώργος Παπανδρέου. Αυτό που είναι όντως ξεπερασμένο, είναι η στρατηγική της 3ης του Σεπτέμβρη. Και εκεί βρίσκεται και η εξήγηση γιατί οι στόχοι της δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα παρότι το “παλιό” ΠΑΣΟΚ κυβέρνησε από το '81 ως το '89. Η στρατηγική του κοινοβουλευτικού δρόμου και του κεϊνσιανισμού στην οικονομία αποδείχθηκαν πολύ αδύναμες.
Οχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες ήρθαν στην εξουσία κόμματα αντίστοιχα με το ΠΑΣΟΚ, αξιοποιώντας τις ελπίδες του κόσμου που πάλεψε από το Μάη του '68 και μετά. Παντού όμως οι ελπίδες διαψεύστηκαν. Οι πιέσεις των καπιταλιστών και του συστήματος πάνω στις κυβερνήσεις αποδείχθηκαν πολύ πιο ισχυρές από τις διακηρύξεις. Οι συμβιβασμοί ήρθαν γρήγορα και το κοινωνικό κράτος και ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός έδωσαν τη θέση τους στην οικονομία της αγοράς και το νεοφιλελευθερισμό.
Η 3η του Σεπτέμβρη και η στρατηγική των κομμάτων σαν το ΠΑΣΟΚ ξεπεράστηκε από τα αριστερά όχι από τα δεξιά. Σήμερα πολλοί περισσότεροι άνθρωποι καταλαβαίνουν πιο καθαρά ότι δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός της πάλης για το σοσιαλισμό με τη διατήρηση του καπιταλισμού. Χρειάζεται σύγκρουση με το σύστημα στην καρδιά του. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να ηττηθεί ακόμη και αν εκλεγεί η πιο αριστερή κυβέρνηση. Είναι η γενική απεργία, οι καταλήψεις, η δράση των εργατών από τα κάτω που μπορεί να πάρει τον συσσωρευμένο πλούτο των αφεντικών και να απελευθερώσει όλη την κοινωνία. Η εργατική επανάσταση και όχι το κοινοβούλιο είναι ο δρόμος προς το σοσιαλισμό. Μόνο ο αντικαπιταλισμός και όχι ο κεϊνσιανισμός μπορεί να ξεπεράσει την κρίση του συστήματος.
Tο κίνημα σήμερα έχει να υπερασπίσει πολλούς από τους στόχους της 3ης του Σεπτέμβρη απέναντι στην επίθεση του ίδιου του ΠΑΣΟΚ που λέει ότι πλέον δεν είναι επίκαιροι. Αλλά χρειάζεται να διαλέξει μια τελείως διαφορετική στρατηγική για να μην καταλήξει σε ανάλογες διαψεύσεις.

Η Γερανίου και τα "γκέτο" της Αθήνας

Η μεγάλη συμπλοκή, με τους 13 τραυματίες που έγινε στην Ομόνοια την περασμένη Παρασκευή έκανε τα κανάλια να ανακαλύψουν το “γκέτο” που υπάρχει στην περιοχή ανάμεσα στην Πειραιώς και την πλατεία Θεάτρου. Η Εργατική Αλληλεγγύη τυχαίνει να έχει τα γραφεία της ακριβώς πάνω από το σημείο των επεισοδίων πάνω από 15 χρόνια. Εκτός από τους 13 τραυματίες, έχουμε δει εκατοντάδες άλλα παιδιά να πέφτουν λιπόθυμα ή και νεκρά στο δρόμο όχι από συμπλοκές αλλά από τα ναρκωτικά.

Είναι μια περιοχή υποβαθμισμένη από καιρό, αλλά τα τελευταία χρόνια είναι φανερό ότι μέσα σε λίγα τετράγωνα στριμώχνονται όλο και περισσότερο δραστηριότητες που την υποβαθμίζουν περισσότερο. Σε ένα βαθμό, αυτό είναι ένα σχέδιο της αστυνομίας, για να μπορεί να έχει αυτού του είδους την εγκληματικότητα περιορισμένη σε μια μικρή περιοχή. Η περιοχή του Ψυρρή από τη μια μεριά έχει “αναβαθμιστεί” με μια σειρά μαγαζιά και την θέλουν “καθαρή”. Από τη μεριά της Αθηνάς, είναι το Δημαρχείο. Ετσι όλα τα παιδιά που η ζωή τους περιστρέφεται γύρω από την ηρωίνη σπρώχνονται κάτω από το Δημαρχείο, προς την Πειραιώς.

Το κράτος αντιμετωπίζει τους εξαρτημένους σαν σκουπίδια. Σε ένα ελάχιστο ποσοστό δίνει τη δυνατότητα να ξεφύγει, ίσως προσωρινά, μέσα από τις κοινότητες και τα προγράμματα. Ενα άλλο μεγάλο κομμάτι το ρίχνει στις φυλακές, όπου μπορεί να βρει τη δόση του υπό κάποιο έλεγχο. Και ένα τρίτο μεγαλύτερο κομμάτι το αφήνει να “λύσει το πρόβλημά του” μέσα από τις πιάτσες. Η πιάτσα είναι το καλύτερο σημείο για να στρατολογηθούν παιδιά σε παράνομες δραστηριότητες για να βγάλουν τη δόση τους και να επιβιώσουν. Είτε κάνοντας τους μεσάζοντες (βαποράκια), είτε με μικροκλοπές, οργανωμένη ζητιανιά, πορνεία, προστασία. Είναι φυσικό ανάμεσα σε αυτούς που αναλαμβάνουν τέτοιες δουλειές να είναι και μετανάστες.

Υπάρχουν δύο παράγοντες που ανεβάζουν την επικινδυνότητα όλης αυτής της κατάστασης. Ο πρώτος είναι ότι γύρω από τα ναρκωτικά δημιουργείται μια αγορά με μεγάλα κέρδη και μεγάλα ρίσκα. Οσο ο τζόγος ανεβαίνει τόσο περισσότερο εμφανίζονται συγκρούσεις, ακόμη και ένοπλες, για το ποιος θα έχει τον έλεγχο. Ο δεύτερος παράγοντας είναι η πίεση της αστυνομίας. Μπορεί να υπάρχει μια σχετική ανοχή, αλλά όλα γίνονται σε καθεστώς παρανομίας, από το εμπόριο των ναρκωτικών και την πορνεία ως την ίδια την παρουσία μεταναστών χωρίς χαρτιά. Αυτό σημαίνει μεγαλύτερη ανάγκη για υπόγειες δικτυώσεις, για τσιλιαδόρους και ρουφιάνους, για δημιουργία συμμοριών.

Αρα οι φωνές που ζητάνε περισσότερη αστυνόμευση στην περιοχή, λίγη πραγματική εικόνα έχουν για το τι συμβαίνει. Η παρουσία της αστυνομίας είναι πολύ μεγάλη, ΜΑΤ, Ζητάδες, ειδικοί φρουροί είναι σχεδόν στρατοπεδευμένοι στην οδό Μενάνδρου.

Αυτό που κάνουν στην πραγματικότητα είναι να μην αφήνουν να “διαρρέει” η εγκληματικότητα έξω από τα συγκεκριμένα όρια. Κατά καιρούς κάνουν και πιο κατασταλτικά “ντου”. Το μόνο που καταφέρνει η καταστολή είναι να ενισχύει την παρανομία, να ανεβάζει τις τιμές, να δυναμώνει τις συμμορίες, να κάνει πιο ανεξέλεγκτο το εμπόριο θανατηφόρων παρτίδων. Το πολύ που θα κατάφερνε μια δυνατή επιχείρηση της αστυνομίας θα ήταν να μεταφέρει την πιάτσα σε κάποια άλλη περιοχή της Αθήνας.

Οι λύσεις βρίσκονται στην αντίθετη κατεύθυνση. Χρειάζεται άμεση αποποινικοποίηση των ναρκωτικών, άνοιγμα της δωρεάν και ελεύθερης πρόσβασης σε όλα τα δημόσια νοσοκομεία. Μόνο έτσι μπορεί να σπάσει ο δεσμός ανάμεσα στην κερδοσκοπία, την εξάρτηση και την καταστολή. Χρειάζεται νομιμοποίηση όλων των μεταναστών. Το διαρκές κυνηγητό της αστυνομίας είναι που σπρώχνει κομμάτια των μεταναστών στα δίκτυα της παρανομίας. Ειδικά για τις κοινότητες της Σομαλίας, του Σουδάν και της Ερυθραίας που συσσωρεύονται στην επίμαχη περιοχή, είναι απαράδεκτο που δεν έχουν όλοι τους όχι απλά νομιμοποίηση αλλά και στέγη και άσυλο. Ερχονται από περιοχές που μαστίζονται από πολέμους και επεμβάσεις. Αν η επιβίωσή τους αφήνεται στη μοίρα, είναι σίγουρο ότι θα συσσωρεύονται σε διαλυμένα σπίτια στις πιο υποβαθμισμένες γειτονιές της Αθήνας και κάποιοι θα στρέφονται στην παρανομία.

Οι τράπεζες και οι κατασκευαστικές εταιρείες έβγαλαν απίστευτα κέρδη πάνω στη φούσκα των στεγαστικών. Δεν περιμέναμε φυσικά να σκεφτούν ότι υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι -μετανάστες και ντόπιοι- που δεν είχαν τη δυνατότητα να μπουν στο κύκλωμα των δανείων για να μπορέσουν να βρουν ένα αξιοπρεπές σπίτι να ζήσουν. Ενα μέρος από αυτά τα κέρδη θα έφτανε για ένα μαζικό πρόγραμμα στέγασης για να μη στιβάζονται άνθρωποι κατά δεκάδες μέσα σε βρόμικα δωμάτια.

Αυτά τα μέτρα θα έδιναν ανάσα σε χιλιάδες ανθρώπους και δεν θα άφηναν να ζυμώνονται κάθε μέρα νέες αφορμές για βίαια ξεκαθαρίσματα. Και θα έδιναν μια ευκαιρία στα παιδιά που έχουν βυθιστεί στα ναρκωτικά να ξεφύγουν όχι απλά επειδή θα τους καθάριζε κάποιο πρόγραμμα, αλλά γιατί θα έμπαινε ένα φρένο στις αιτίες που σπρώχνουν προς τα ναρκωτικά, τη φτώχεια και την απελπισία.

Ιμπεριαλισμός και Καύκασος: Ιστορία πολέμων και επαναστάσεων

Οι πόλεμοι για τον έλεγχο του Καύκασου έχουν μια μακριά και ματοβαμένη ιστορία. Ο Κάυκασος έγινε κομμάτι της τσαρικής Αυτοκρατορίας μετά από αλλεπάλληλες σφαγές και δεκαετίες πολέμου τον 19ο αιώνα. Για τους Τσάρους, ο έλεγχος του Καυκάσου δεν ήταν αυτοσκοπός, αλλά προϋπόθεση για να εξασφαλίσουν την κυριαρχία στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Ο ρώσικος στόλος της Μαύρης Θάλασσας ήταν το βασικό εργαλείο με το οποίο η Ρώσικη Αυτοκρατορία έδειχνε ότι μπορεί να απειλήσει τα Στενά του Βοσπόρου και έτσι έμπαινε στο μεγάλο ανταγωνισμό Αγγλων, Γάλλων και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ηδη το 1801 οι Τσάροι είχαν καταφέρει να εντάξουν τη Γεωργία στη Ρώσικη Αυτοκρατορία, προσφέροντας ανταλλάγματα στην ντόπια αριστοκρατία. Ομως με τις ορεινές περιοχές του Καυκάσου τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα. Ενα μωσαϊκό εθνοτήτων, μια ποικιλία από κοινότητες με δικές τους παραδόσεις και με γνώση της δύσβατης περιοχής θα εξαναγκάσουν το ρώσικο στρατό σε τεράστια κινητοποίηση. Η “κατάκτηση του Καύκασου” από τους Ρώσους θα χρειαστούν σχεδόν 50 χρόνια, από το 1817 ως το 1864. Οι πολεμικές περιγραφές του Τολστόι στο “Πόλεμος και Ειρήνη” προέρχονται από την προσωπική του εμπειρία σε αυτές τις μάχες. Στη νουβέλα “Χατζή Μουράτ” υμνεί τη γνησιότητα των ανταρτών του Σαμίλ, ενός από τους σημαντικότερους ηγέτες της αντίστασης ενάντια στους Ρώσους στις σημερινές περιοχές της Τσετσενίας και του Νταγκεστάν.
Ο τσαρικός στρατός δεν αρκέστηκε στη στρατιωτική νίκη. Φοβισμένο από μια μελλοντική εξέγερση, το καθεστώς άρχισε το μαζικό ξερίζωμα των ντόπιων. Μουσουλμάνοι στην πλειοψηφία τους, τουλάχιστον 600.000 άνθρωποι των εθνοτήτων του Καύκασου εκδιώχθηκαν προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Πολλοί πέθαναν από τις κακουχίες και την πείνα.

Η αντίσταση στον τσαρικό επεκτατισμό εκείνης της εποχής έγινε κυρίως με τη σημαία του Ισλάμ. Στις αρχές του 20ου αιώνα όμως, στις πόλεις του Καυκάσου πολλοί νέοι κινητοποιούνται πλέον με τις ιδέες του εθνικισμού αλλά και του μαρξισμού, είτε από τις γραμμές των μπολσεβίκων, των μενσεβίκων ή των ναρόντνικων. Η επανάσταση του 1905 δίνει αυτοπεποίθηση σε όλους αυτούς που παλεύουν ενάντια στην τσαρική “φυλακή των λαών”.

Το 1905 ήταν η γενική δοκιμή. Το 1917 οι ελπίδες των καταπιεσμένων λαών για απελευθέρωση και αυτοδιάθεση έπαιξαν καταλυτικό ρόλο για την κατάρρευση του τσαρισμού. Οι μπολσεβίκοι έβαλαν στη σημαία τους το σύνθημα για “δικαίωμα στην αυτοδιάθεση μέχρι και αποχωρισμό”. Τα συνθήματα των μπολσεβίκων έδωσαν πραγματικό περιεχόμενο σε μια καταπιεσμένη παράδοση αντίστασης των λαών του Καυκάσου. Δεν ήταν μόνο η “αυτοδιάθεση” αλλά και το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, στη θρησκευτική ελευθερία, στην ελεύθερη χρήση της τοπικής γλώσσας και στην ανεξάρτητη εκπαίδευση. Ολα αυτά έφεραν ολόκληρες επαρχίες να εντάσσονται στον μπολσεβικισμό και να κατατάσσονται στον Kόκκινο Στρατό.

Στον Καύκασο, ωστόσο, είχαν συγκεντρωθεί και δύο άλλες δυνάμεις εχθρικές προς την επανάσταση. Από τη μία, την περιοχή τρομοκρατούσε ένας από τους “λευκούς” στρατούς που ήθελαν να παλινορθώσουν τον τσαρισμό, ο στρατός του Ντενίκιν και μετέπειτα του Βράνγκελ. Ταυτόχρονα εκεί είχαν καταφύγει και πολλοί Μενσεβίκοι που δεν αναγνώριζαν τη σοβιετική εξουσία. Στη Γεωργία οι Μενσεβίκοι έχουν το πάνω χέρι και αφού συμμετείχαν για 4 μήνες στην Υπερκαυκασιανή Ομοσπονδία, τελικά οι ανταγωνισμοί με τους άλλους τοπικούς εθνικισμούς οδήγησαν στη δημιουργία της Γεωργίας, της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν.

Οι γεωργιανοί μενσεβίκοι-εθνικιστές καταλάβαιναν ότι δεν θα μπορούσαν να αντέξουν μόνοι τους σε αυτή την περιοχή-κόλαση και ζήτησαν αρχικά τη στήριξη των Γερμανών και αργότερα των συμμάχων. Ακόμη και με τέτοια συμπεριφορά, η μπολσεβίκικη κυβέρνηση δεν απειλεί την ανεξαρτησία της Γεωργίας. Αντίθετα της προσφέρει προστασία και συνεργασία για να διαλύσουν από κοινού τους λευκούς στρατούς. Αν οι Μπολσεβίκοι δεν είχαν πάρει την εξουσία στην Πετρούπολη, ακόμη και αυτή η εύθραυστη “Δημοκρατία της Γεωργίας” δεν θα είχε φτιαχτεί ποτέ. Οι τσαρικοί δολοφόνοι του Ντενίκιν και του Βράνγκελ δεν θα ξεχώριζαν μενσεβίκους και μπολσεβίκους στις σφαγές τους. Κι όμως η γεωργιανή κυβέρνηση προτίμησε να συνεργαστεί με τα μεγάλα αφεντικά, τους “Συμμάχους”, δίνοντας ταυτόχρονα κρυφή βοήθεια στους Λευκούς. Είναι παλιά παράδοση οι ντόπιες άρχουσες τάξεις να διεκδικούν την “αυτοδιάθεση” όχι ως δικαίωμα, αλλά ως αντάλλαγμα της συνεργασίας τους με τους ισχυρούς.
Για τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις έπαιρνε πρώτη θέση στην ατζέντα ο φόβος της εξάπλωσης της επανάστασης. Ηταν πρόθυμοι να συνεργαστούν με τους πάντες για να πνίξουν την επαναστατική Pωσία. Το καλοκαίρι του 1918 με πρωτοβουλία των Αγγλων και των Γάλλων οργανώθηκε επέμβαση 14 στρατών με στόχο να ενισχυθούν όλες οι αποσχιστικές δυνάμεις και κυρίως οι “λευκοί” στρατοί. Τρίτη σε πλήθος στρατιωτική αποστολή ενάντια στην εξουσία των σοβιέτ ήταν η ελληνική, αμέσως μετά τους Τσεχοσλοβάκους που είχαν ξεμείνει στη Σιβηρία από τον πόλεμο και τους Ιάπωνες που ήθελαν να αρπάξουν τμήματα της ανατολικής Ρωσίας. Ο Βενιζέλος αποφάσισε την αποστολή 24.000 στρατιωτών, που αποτέλεσαν την κύρια δύναμη στη χερσόνησο της Κριμαίας. Ανάμεσα στους διοικητές είναι και οι μετέπειτα “αστέρες” της “πολιτικής” ζωής της Ελλάδας, Κονδύλης και Πλαστήρας.

Οι Αγγλοι και οι Γάλλοι, οι μεγαλύτεροι αποικιοκράτες, ενώ μεταξύ τους μοίραζαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη Μέση Ανατολή, επικαλούνταν το “δικαίωμα στην αυτοδιάθεση” στον Καύκασο για να δικαιολογήσουν την εισβολή τους. Υπεράσπιζαν τη “δημοκρατία” κόντρα στον μπολσεβικισμό, δίνοντας βοήθεια στο στρατό του Ντενίκιν, ένα στρατό που την ίδια ώρα οργάνωνε δολοφονικά πογκρόμ κατά των Εβραίων στην Ουκρανία.

Οι 14 στρατοί και οι ντόπιοι λευκοί φίλοι τους ηττήθηκαν κατά κράτος. Απέναντί τους δεν είχαν να αντιμετωπίσουν έναν συνηθισμένο στρατό, αλλά τον Κόκκινο στρατό, έναν στρατό που αγκάλιαζε μαζικά απλούς ανθρώπους από τον Καύκασο που ένιωθαν ότι πολεμάνε πραγματικά για την ελευθερία τους και τα δικαιώματά τους.

Στο Νταγκεστάν, στο πλευρό του Κόκκινου Στρατού τάχθηκαν οι αντάρτες του μουσουλμάνου ηγέτη Αλι-Χατζί Ακουσίνσκι. Στην Τσετσενία, η Επαναστατική Επιτροπή του Αλί Ματάεφ. Δεκάδες χιλιάδες Καμπαρντίνιοι υπό την ηγεσία του Καταχάνοφ πολέμησαν τους Λευκούς στον Καύκασο. Ο Τάταρος μπολσεβίκος Σουλτάν Γκαλίεφ περιέγραφε πως “Στον εμφύλιο, έβλεπε κανείς ολόκληρες φυλές ορεσείβιων να πολεμούν ενάντια στα στρατεύματα του Ντενίκιν, για λόγους θρησκευτικούς: «Η σοβιετική εξουσία μας δίνει περισσότερη θρησκευτική ελευθερία από τους λευκούς»”.

Ηταν αυτή η γνήσια κινητοποίηση των καταπιεσμένων λαών του Καυκάσου που έστειλε τους ιμπεριαλιστικούς στρατούς πίσω στις χώρες τους. Ομως, πολλοί από τους φαντάρους έφυγαν πλουσιότεροι σε εμπειρίες για το τι πραγματικά σημαίνει μπολσεβικισμός και ενάντια σε ποιον πραγματικά αξίζει να πολεμάς.


Eλληνική εμπλοκή από την αρχή
Η συμμετοχή της Ελλάδας στην ιμπεριαλιστική και αντεπαναστατική εκστρατεία ενάντια στη Ρωσία το 1918-1919 δεν ήταν απλή υποταγή στους ισχυρούς. Για την ελληνική άρχουσα τάξη, η εφόρμηση στον Καύκασο σήμαινε περισσότερες ευκαιρίες για να αρπάξουν κομμάτια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως αντάλλαγμα. Δίπλα στις υποσχέσεις περί “αυτοδιάθεσης” που έδιναν οι ισχυροί βρίσκονταν παράλληλες υποσχέσεις για ζώνες επιρροής και προσαρτήσεις.

Η περίφημη Συνθήκη των Σεβρών που υπογράφτηκε τον Αύγουστο του 1920 αλλά δεν εφαρμόστηκε ποτέ δείχνει ένα στιγμιότυπο αυτού του παζαριού. Η Συνθήκη μετέτρεπε την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε κομματάκια, ζώνες επιρροής των Γάλλων, των Ιταλών, σε δύο χωριστά κουρδικά κρατίδια υπό κηδεμονία και μια “Μεγάλη Αρμενία” που θα βρισκόταν υπό την προστασία των Αμερικάνων. Στην Ελλάδα δινόταν η Ανατολική Θράκη και η Σμύρνη. Είχαν προηγηθεί και υποσχέσεις περί “Δημοκρατίας του Πόντου” που έρχονταν σε αντιπαράθεση με τη “Μεγάλη Αρμενία”. Αυτές οι “μικροδιαφορές” θα κρίνονταν “επί του κρεοπωλείου”.

Ετσι βρέθηκαν οι έλληνες φαντάροι να πολεμάνε ενάντια στα ταξικά τους αδέρφια στην Κριμαία. Ενα από τα τελευταία κατορθώματα του 2ου Συντάγματος Πεζικού το 1919 ήταν η καταστολή της εξέγερσης των εργατών της Σεβαστούπολης που είχαν ενισχυθεί και από γάλλους ναύτες οι οποίοι είχαν στασιάσει.

Το Α' Σώμα Στρατού που πολέμησε στην Κριμαία δεν γύρισε απευθείας στην Ελλάδα. Επαναπροωθήθηκε στη Σμύρνη για να πολεμήσει στο άλλο μέτωπο που ετοιμαζόταν να αρπάξει ο ελληνικός καπιταλισμός.

Τα σχέδια πήγαν στραβά και για τις Μεγάλες Δυνάμεις και για αυτούς που έτρεξαν από κοντά, όπως η ελληνική άρχουσα τάξη. Η Συνθήκη των Σεβρών δεν υπογράφτηκε ποτέ, καθώς οι εργάτες και οι αγρότες της Τουρκίας ξεσηκώθηκαν ενάντια στο διαμοιρασμό των εδαφών της χώρας κόντρα σε όλα τα αρπακτικά, με τον πόλεμο του 1920-1923.
Τις αρπακτικές όμως επιδιώξεις του ελληνικού καπιταλισμού τις πλήρωσαν με τον πιο άγριο τρόπο οι ελληνικοί πληθυσμοί και της Σμύρνης και του Πόντου.

Τόνι Κλιφ

Μια συνέντευξη του Τόνι Κλιφ από το 1996...

Περί Κάρατζιτς υποκρισίες

Με τη σύλληψη του Ράντοβαν Κάρατζιτς την περασμένη βδομάδα και την παράδοσή του στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ξέσπασε ένα ρεσιτάλ υποκρισίας και ψεμάτων. Η σύλληψη παρουσιάστηκε ως “νέα σελίδα στην ιστορία της Σερβίας”, λες και το μέλλον της χώρας θα κρινόταν από το αν ο Κάρατζιτς θα κάτσει στο σκαμνί του δικαστηρίου ή αν θα συνέχιζε την άσκηση της “εναλλακτικής ιατρικής”. Αυτό που εννοούν ως “νέα σελίδα” είναι οι ελπίδες των ιμπεριαλιστών ότι η Σερβία θα ενταχθεί πλήρως στο τρένο του δυτικού ιμπεριαλισμού, αφήνοντας κατά μέρους τα λοξοκοιτάγματα προς τη Ρωσία.

Η πρώτη υποκρισία είναι το ποιος θα δικάσει τον Κάρατζιτς. Ο Κάρατζιτς ήταν ένας εθνικιστής σφαγέας. Μόνο στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα που διαπράχθηκε όταν ήταν πρόεδρος της “Σερβικής Δημοκρατίας” στη Βοσνία, υπολογίζονται 8.000 νεκροί άνδρες και αγόρια. Ομως οι δικαστές του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης είναι διορισμένοι από τις μεγάλες δυνάμεις. Η Χάγη είναι ένας από τους θεσμούς του ΟΗΕ, ενός ΟΗΕ που έδωσε τη συγκατάθεσή του για εγκλήματα πολλαπλάσιας κλίμακας από τη Σρεμπρένιτσα. Για το ένα εκατομμύριο νεκρούς που πληρώνει τα τελευταία πέντε χρόνια το Ιράκ, ούτε ο Μπους, ούτε ο Μπλερ δεν έχουν δικαστεί. Για το βομβαρδισμό της Βοσνίας το 1995, για το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας το 1999 κανείς τους δεν δικάστηκε. Η Χάγη είναι ένα δικαστηριο όπου οι μεγάλοι σφαγείς δικάζουν τους μικρούς σφαγείς.

Ο πόλεμος στη Βοσνία (1992-1995) ήταν μια από τις πιο αιματηρές φάσεις του πολέμου της

Γιουγκοσλαβίας. Καθώς κατέρρεε το ανατολικό μπλοκ, στο εσωτερικό της Γιουγκοσλαβίας οι άρχουσες τάξεις των διαφόρων εθνοτήτων άρχισαν να ανταγωνίζονται για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι την “επόμενη μέρα”. Ολοι τους έπαιξαν το χαρτί του εθνικισμού. Κροάτες, Σλοβένοι και Μακεδόνες κήρυξαν την ανεξαρτησία τους, ενώ η σέρβικη άρχουσα τάξη προσπαθούσε να διατηρήσει την “ενότητα”, δηλαδή την κυριαρχία της πάνω στους άλλους. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη ήταν μία από τις πιο πολυεθνικές περιοχές της πρώην Γιουγκοσλαβίας με μεγάλο ποσοστο Βόσνιων μουσουλμάνων. Ο Κάρατζιτς ανακήρυξε την ανεξαρτησία της “Σερβικής Δημοκρατία” από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, με στόχο οι σέρβικες περιοχές να παραμείνουν ενιαίο κράτος με τη Σερβία. Το αποτέλεσμα θα κρινόταν κυριολεκτικά στο σφαγείο. Η κάθε πλευρά προσπαθούσε να “εκκαθαρίσει” όσο το δυνατόν μεγαλύτερη περιοχή από αλλοεθνείς για να διεκδικήσει τον μέλλον της Βοσνίας. Ο Κάρατζιτς λειτουργούσε με τις πλάτες του Μιλόσεβιτς.

Η δεύτερη υποκρισία είναι ότι δήθεν η σέρβικη πλευρά ήταν η πιο ατίθαση απέναντι στους ιμπεριαλιστές. Οσο διεξάγονταν τα παζάρια, οι Μιλόσεβιτς και Κάρατζιτς ήταν μια χαρά “κύριοι” που κάθονταν στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων μαζί με τους ισχυρούς. Το ζήτημα για τους ιμπεριαλιστές ήταν ποιος θα επιβάλει τη σταθερότητα. Αν ήταν οι σφαγές του Μιλόσεβιτς και του Κάρατζιτς λίγο τους ένοιαζε. Οι διαφωνίες άρχισαν για το πού έπρεπε να σταματήσει η σερβοβοσνιακή επιθετικότητα. Το ΝΑΤΟ έκανε μια βάρβαρη επέμβαση για να δείξει ποιος βάζει τα όρια. Το Σεπτέμβρη του 95 βομβάρδισε με 400 αεροσκάφη τη Βοσνία. Λίγο αργότερα οι αντιμαχόμενες πλευρές υπό την κηδεμονία των ΗΠΑ, υπέγραψαν τη συμφωνία του Ντέιτον με την οποία “έληξε” ο πόλεμος.

Η τρίτη υποκρισία είναι σχετικά με το ρόλο των ελληνικών κυβερνήσεων. Η Μπακογιάννη δηλώνει ευτυχισμένη για τη σύλληψη του εγκληματία Κάρατζιτς, αλλά ήταν ο πατέρας της, ο Μητσοτάκης, που στην διάρκεια του πολέμου ήταν σε ανοιχτή επικοινωνία με τον Κάρατζιτς. Στις “συζητήσεις της Βουλιαγμένης” το Μάη του 1993 ήταν εδώ ο Μιλόσεβιτς εκπροσωπώντας και τον Κάρατζιτς. Λίγο αργότερα ο Μητσοτάκης πήγε μαζί με τον Μιλόσεβιτς στο Πάλε της Βοσνίας για να συναντήσει τον Κάρατζιτς. Η τακτική της ελληνικής κυβέρνησης ήταν να στηρίζει τα εγκλήματα και από τις δυο μεριές. Από τη μια μεριά ήταν οι σέρβοι “αδελφοί” μας που αντιστέκονταν στο “μουσουλμανικό τόξο”, αλλά από την άλλη η Ελλάδα συμμετείχε στις επιθέσεις του ΝΑΤΟ με το πλοίο Κουντουριώτης, τη βάση στο Ακτιο και την υποστήριξη στα ιπτάμενα ραντάρ Awaks. Η ελληνική κυβέρνηση έφτασε να συζητάει για “σύνορα με τη Σερβία”, δηλαδή για διαμελισμό της Δημοκρατίας της Μακεδονίας ανάμεσα σε Ελλάδα και Σερβία, σε έναν σχεδιασμό που έφερνε τον ελληνικό καπιταλισμό να παίρνει τον έλεγχο στα Βαλκάνια αλλά να λειτουργεί και ως διαμεσολαβητής των Σέρβων με τους Αμερικάνους. Η διπλή στρατηγική συνεχίστηκε και αργότερα επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ: ο Παπούλιας συνάντησε τον Κάρατζιτς το 1994 και βέβαια το 1995 όταν έγιναν οι ΝΑΤΟϊκοί βομβαρδισμοί.

Τον Κάρατζιτς θα ήθελαν να τον δικάσουν εκατομμύρια Βόσνιοι μουσουλμάνοι, Κροάτες, Αλβανοί και Σέρβοι. Γιατί κατά εκατομμύρια πλήρωσαν οι άνθρωποι στην πρώην Γιουγκοσλαβία τις εθνικιστικές εκστρατείες των πολέμαρχων από κάθε πλευρά. Αν ο Κάρατζιτς δικαζόταν από τους μουσουλμάνους της Βοσνίας, από τους Σέρβους που εξαναγκάστηκαν σε προσφυγιά, από όλους τους λαούς που δέχτηκαν τις “ειρηνευτικές” βόμβες του ΝΑΤΟ, θα γιορτάζαμε μαζί τους. Οσοι όμως σήμερα πανηγυρίζουν για τη σύλληψη του Κάρατζιτς, υπήρξαν σε κάποια φάση στο παρελθόν φίλοι του. Γι' αυτό προφανώς, δεν έχουμε τίποτα να πανηγυρίσουμε μαζί τους.

Η απεργία στη Λουφτχάνσα

Η πρώτη απεργία στη γερμανική αεροπορική εταιρεία Λουφτχάνσα μετά από 13 χρόνια ξεκίνησε τα ξημερώματα της Δευτέρας 28 Ιούλη. Την απεργία κάλεσε το συνδικάτο Ver.di στο χώρο της Λουφτχάνσα, που εκφράζει 52.000 εργαζόμενους εδάφους και αέρος. Συνολικά στη Λουφτχάνσα δουλεύουν 100.000 άνθρωποι. Στις διαδικασίες του συνδικάτου, η πρόταση υπέρ της απεργίας πήρε το 90,7%. Οι εργαζόμενοι διεκδικούν αυξήσεις στους μισθούς 9,8%. Η διαμάχη με την εταιρεία συνεχίζεται εδώ και μήνες και τελικά έφτασαν να διακοπούν στις 10 Ιούλη, στους κρίσιμους μήνες των διακοπών. Η τελική προσφορά από πλευράς εργοδοσίας ήταν 6,7% αύξηση που θα δοθεί μέσα σε ένα διάστημα 21 μηνών και ένα επιπλέον εφάπαξ επίδομα.

Η απεργία έχει τρομοκρατήσει και τα αφεντικά της εταιρείας αλλά και την κυβέρνηση της Μέρκελ. Η Λουφτχάνσα είναι η μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία της Γερμανίας και η δεύτερη μεγαλύτερη της Ευρώπης σε συνολικό αριθμό επιβατών. Ενας οικονομικός αναλυτής στην εφημερίδα Τάγκεσπιγκελ υπολογίζει ότι το κόστος για την εταιρεία μπορεί να είναι μέχρι και πέντε εκατομμύρια ευρώ τη μέρα. “Θα κάνουμε τα πάντα για να εμποδίσουμε αυτήν την απεργία” απείλησε ο Κλάους Λίπολντ, βουλευτής της Δεξιάς και αρμόδιος για θέματα μεταφορών. Ο ομόλογός του από τους Σοσιαλδημοκράτες είπε που ακούγονται και όταν οι εργαζόμενοι της Ολυμπιακής κάνουν απεργία, περί “δυσφήμισης της Γερμανίας και του τουρισμού της”.

Η απεργία έχει ως κέντρο τα αεροδρόμια της Φρανκφούρτης και του Αμβούργου, αλλά απλώνεται και σε άλλα οχτώ μεγάλα αεροδρόμια της Γερμανίας: Μόναχο, Βερολίνο, Ντίσελντορφ, Στουτγκάρδη, Νυρεμβέργη, Ανόβερο, Λειψία, Βρέμη. Το συνδικάτο δηλώνει ότι θα χειριστεί μόνο του το πού θα ρίχνει το βάρος για να ακυρώνει πτήσεις και η εταιρεία απειλεί ότι θα μεταφέρει εργαζόμενους που ανήκουν σε άλλα σωματεία και δεν απεργούν για να καλύπτει τα κενά.

Πριν από λίγες μέρες η Λουφτχάνσα αντιμετώπισε μια ακόμη αντιπαράθεση με εργαζόμενους, αυτή τη φορά πιλότους. Το σωματείο των πιλότων έκανε απεργία 36 ωρών μέσα στις οποίες ακυρώθηκαν 1.000 εσωτερικές πτήσεις στη Γερμανία, διεκδικώντας μεγαλύτερες αυξήσεις από το 5,5% και 6,5% που τους δίνει η εταιρεία.
Το “επιχείρημα” της εταιρείας για την άρνησή της να δώσει μεγαλύτερες αυξήσεις είναι ο... πληθωρισμός. Ισχυρίζεται ότι επειδή έχουν ανέβει κατακόρυφα οι τιμές των καυσίμων, ο προϋπολογισμός της έχει πέσει έξω. Η πραγματικότητα είναι ότι τα κέρδη της εταιρείας έχουν διπλασιαστεί τον τελευταίο χρόνο, φτάνοντας επίπεδα ρεκόρ. Το συνδικάτα Ver.di καταγγέλλει ότι η παραγωγικότητα των εργατών έχει ανέβει κατά το ένα τρίτο ενώ οι πραγματικοί μισθοί έχουν μείνει στάσιμοι. Ο πληθωρισμός δηλαδή χτυπάει τους εργάτες και όχι τα αφεντικά.

Ομως η κυβέρνηση Μέρκελ δεν φοβάται μόνο τις στενές επιπτώσεις της απεργίας στη Λουφτχάνσα. Η απεργία ανοίγει το γενικότερο ζήτημα των συμβάσεων και των αυξήσεων σε σχέση με τον πληθωρισμό. Μια νίκη της Λουφτχάνσα θα είναι μήνυμα για όλη την εργατική τάξη. Ως τώρα οι συμβάσεις ιδιωτικού και δημοσίου που έχουν υπογραφεί κινούνται στο 5-8% αλλά όλο και περισσότεροι χώροι θέλουν να συγκρουστούν με τη λιτότητα. Το συνδικάτο Ver.di ετοιμάζει και μια προειδοποιητική απεργία των εργαζόμενων της εταιρείας κέτερινγκ Gate Gourmet που εργάζονται στα τρένα.

Η κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών εκλέχθηκε για να υποτάξει πιο αποτελεσματικά τα συνδικάτα που δεν άφησαν τον Σρέντερ να περάσει τις νεοφιλελεύθερες αντιμεταρρυθμίσεις του. Βρέθηκε να αντιμετωπίζει ταυτόχρονα και τον πληθωρισμό και την κρίση. Η απεργία της Λουφτχάνσα δείχνει ότι δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά.

Ο λάκκος - του Χιρόσι Τεσιγκαχάρα

Είναι πολύ μεγάλη ευκαιρία για όσους είναι στην Αθήνα να δουν την ταινία “Ο λάκκος”. Είναι ευκαιρία γιατί αυτή η πρωτοποριακή ταινία από την Ιαπωνία, γυρισμένη το 1962, παίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. “Ο λάκκος” είναι μια δημιουργία του Χιρόσι Τεσιγκαχάρα πάνω σε κείμενο του συγγραφέα Κόμπο Αμπε.

Το τοπίο είναι η μεταπολεμική Ιαπωνία, όχι όμως οι εντυπωσιακές πλευρές της ανοικοδόμησης αλλά οι περιοχές των ανθρακωρυχείων, ενός τομέα της οικονομίας που υποχωρεί. Ενας εργάτης περιφέρεται μαζί με το μικρό του γιο, ψάχνοντας για δουλειά σε ορυχεία, όπου πληρώνεται μόνο με φαϊ και ύπνο. Πριν κοιμηθεί, η μεγαλύτερη ευχή του είναι να δουλέψει “κάποια φορά σε ένα μέρος όπου θα υπάρχει συνδικάτο. Για να μπορέσουμε καμιά φορά όλοι μαζί να ρίξουμε καμιά κλωτσιά στο αφεντικό”. Τελικά βρίσκει δουλειά σε ένα ορυχείο, το οποίο είναι μοιρασμένο στα δύο, έναν παλιό και έναν καινούργιο λάκκο. Η εργοδοσία έχει καταφέρει να υπάρχουν δύο ξεχωριστά και εχθρικά συνδικάτα στις δύο μεριές.
Οταν φτάνει όμως εκεί ο εργάτης και ο γιος του (οι πιο πολλοί ήρωες της ταινίας δεν έχουν ονόματα. Είναι απλώς “κάποιοι εργάτες”) ένας παράξενος άνδρας ντυμένος στα λευκά τους φωτογραφίζει από μακριά. Λίγο αργότερα ξεκινάει μια σειρά περίεργων δολοφονιών.
Οι τεχνικές του Τεσιγκαχάρα είναι εντυπωσιακές, παρόλο που πολλές από αυτές σήμερα είναι πλέον πολυχρησιμοποιημένες, όπως για παράδειγμα η αλληλεπίδραση ζωντανών και νεκρών, τους οποίους “ανασταίνει” ο Τεσιγκαχάρα με τη μορφή φαντασμάτων. Ο απόλυτος ρεαλισμός των βρόμικων κορμιών απο το σκάψιμο και της πείνας μπλέκεται με τον σουρεαλισμό των φαντασμάτων που θέλουν να μάθουν την αλήθεια και με το συμβολισμό του λευκοντυμένου – αμόλυντου εκτελεστή.

Οι θεατές σιγά σιγά καταλαβαίνουν την αλήθεια, την οποία αντιλαμβάνονται και οι νεκροί. Ομως, η αλήθεια για τους εργάτες, δεν έχει καμία σημασία, πριν ή μετά το θάνατο. Οσο και αν ουρλιάζουν οι νεκροί, οι ζωντανοί δεν τους ακούνε. Η δικαίωση δεν έρχεται ποτέ. Η αλήθεια είναι αυτή που τα αφεντικά θέλουν για αλήθεια, όσο η εργατική τάξη παραμένει διασπασμένη.

Τρεις απεργίες

Σήμερα υπάρχουν τρεις διεθνείς απεργιακές ειδήσεις με ιδιαίτερο ενδιαφέρον:

1. Η απεργία στη Lufthansa στη Γερμανία. Το συνδικάτο Ver.di που εκπροσωπεί 52.000 από τους 100.000 εργαζόμενους στην εταιρεία ξεκίνησε απεργία διαρκείας διεκδικώντας 9,8% αύξηση. Τα αφεντικά έχουν τρομάξει και μαζί τους τα κόμματα του μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού, Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες. (Αλλά σε αυτή την απεργία θα επανέλθω αργότερα καθώς μαζεύω στοιχεία)

2. Απεργία 14.000 εργατών σε εργοστάσιο αθλητικών παπουτσιών στο Βιετνάμ. Το εργοστάσιο είναι νοτιοκορεατικής ιδιοκτησίας.
http://afp.google.com/article/ALeqM5jwHpC7eNNkYVqeZKO7G6wnZnCngQ

3. Απεργία διαρκείας στο Κουβέιτ 5.000 μεταναστών εργατών από το Μπανγκλαντές διεκδικώντας αυξήσεις και δεδουλευμένα.
http://www.thedailystar.net/story.php?nid=46854


Είναι τρία σημεία που δείχνουν ότι η οικονομική κρίση και η έκρηξη του πληθωρισμού μπορεί να μετατραπεί σε πραγματική ταξική αντιπαράθεση σε κάθε γωνιά του κόσμου.

Το αίμα κυλάει - Εκδίκηση ζητάει

8 νεκροί στο Πέραμα

Ελληνες εφοπλιστές

Δολοφόνοι

Αλεξ Καλλίνικος στον ΣΚΑΙ

Ο Αλεξ Καλλίνικος, στην εκπομπή του Αρη Χατζηστεφάνου, Infowar, με θέμα "Τι τύχη θα είχε ο Αινστάιν σε ένα σημερινό νεοφιλελεύθερο Πανεπιστήμιο;"

http://www.skai.gr/master_avod.php?id=88697

Mπορούν Xριστόφιας-Tαλάτ να φέρουν λύση στην Kύπρο;

Συνάντηση του Δημήτρη Χριστόφια με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ θα γίνει την Παρασκευή 25 Ιούλη, δυναμώνοντας τις ελπίδες για σημαντικά βήματα επαναπροσέγγισης ανάμεσα στις δύο κοινότητες της Κύπρου. Η νίκη του Δημήτρη Χριστόφια, του γραμματέα του ΑΚΕΛ στις προεδρικές εκλογές του Φλεβάρη είχε δώσει μια πρώτη ώθηση για αυτές τις ελπίδες. Για πρώτη φορά στη νότια Κύπρο υπάρχει αριστερός πρόεδρος, γραμματέας του κομμουνιστικού κόμματος της χώρας. Από την άλλη μεριά, στο Βορρά η πολιτική αλλαγή έχει γίνει εδώ και τρία χρόνια, όταν ο Ταλάτ εκλέχθηκε πρόεδρος σε βάρος του Ντενκτάς, πατώντας πάνω σε ένα κύμα προσδοκιών των Τουρκοκύπριων για σπάσιμο της απομόνωσης. Από το φετινό Μάρτη άρχισαν οι πρώτες επαφές με έκδοση κοινών ανακοινώσεων, λίγο αργότερα ακολούθησε το συμβολικό άνοιγμα του οδοφράγματος της οδού Λήδρας και τώρα υπάρχει υπόσχεση για έναρξη κανονικών διαπραγματεύσεων από το Σεπτέμβρη.

************************
Ιστορία ανταγωνισμών
************************
Η επαναπροσέγγιση, όσες καλές προθέσεις και να υπάρχουν, έχει να αντιμετωπίσει το τεράστιο βάρος δεκαετιών ανταγωνισμού, πολέμων και σφαγών. Μπορεί αυτές τις μέρες, καθώς κλείνουν 34 χρόνια από τον Ιούλη του '74, όλοι να ξαναθυμούνται τον Αττίλα, αλλά οι ρίζες του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού στο νησί είναι πολύ πιο βαθειές.
Η αγγλική αποικιοκρατία έπαιξε το γνωστό παιχνίδι του “διαίρει και βασίλευε” ανάμεσα στις δύο κοινότητες, όμως η επικίνδυνη όξυνση άρχισε όταν διαφαινόταν η προοπτική της αποαποικιοποίησης. Οι μητέρες-πατρίδες, Ελλάδα και Τουρκία, έχοντας δεσμούς με τις αντίστοιχες άρχουσες τάξεις πάνω στο νησί, αγωνιούσαν για το ποιος θα αποκτήσει το πάνω χέρι όταν θα έφευγαν οι Αγγλοι. Τη δεκαετία του '50, η οργάνωση ΕΟΚΑ, πολεμώντας υποτίθεται κατά της βρετανικής αποικιοκρατίας, έβαλε στο στόχαστρό της τα χωριά των Τουρκοκυπρίων και τους ελληνοκύπριους αριστερούς.

Η Κύπρος έγινε ανεξάρτητη το 1960 μετά τη συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου. Οι Τουρκοκύπριοι βρέθηκαν σε ένα καθεστώς μειονότητας έχοντας να αντιμετωπίσουν μια ελληνοκυπριακή άρχουσα τάξη που τους έβλεπε ως εχθρούς και εμπόδιο. Τα λίγα δικαιώματα που είχαν περισώσει τους τα πήρε πραξικοπηματικά πίσω ο Μακάριος, πρόεδρος τότε της Κύπρου, το Δεκέμβρη του 1963. Οι Τουρκοκύπριοι περιορίστηκαν σε “θύλακες”, τους οποίους τα επόμενα χρόνια σφυροκοπούσαν ελληνοκυπριακές συμμορίες. Η σφαγή του χωριού Κοφίνου το 1967 ήταν το πιο αποτρόπαιο σε αυτή τη σειρά εγκλημάτων.

Ολη αυτή η ελληνοκυπριακή επιθετικότητα ήταν κομμάτι του μεγάλου ανταγωνισμού Ελλάδας-Τουρκίας. Οσο πιο πολλή ένταση υπήρχε στη Μέση Ανατολή (νίκη του Νάσερ στο Σουέζ το 1956, πόλεμος των έξι ημερών το 1967, πόλεμος του Γιομ Κιπούρ το '73), τόσο πιο πολύ άνοιγε η όρεξη για μετατροπή της Κύπρου σε “αβύθιστο αεροπλανοφόρο” της ανατολικής Μεσογείου, που όποιος έχει τον έλεγχό του θα είναι και πιο χρήσιμος για τους ιμπεριαλιστές και άρα θα έχει και περισσότερα ανταλλάγματα. Οταν ξέσπασε η λεγόμενη “πετρελαϊκή” κρίση του '73, η όρεξη έγινε παροξυσμός. Η ελληνική χούντα οργάνωσε πραξικόπημα τον Ιούλη του '74, έριξε τον Μακάριο και έβαλε στη θέση του έναν εγκληματία τουρκοφάγο, το Νίκο Σαμψών, προετοιμάζοντας την “ένωση με την Ελλάδα”. Η Τουρκία αντέδρασε με την επιχείρηση Αττίλας, ακολούθησε ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος πάνω στην Κύπρο και τελικά η διχοτόμηση και η ανταλλαγή πληθυσμών. Οι ανταγωνισμοί δεν υποχώρησαν. Ισα ίσα που η ελληνοκυπριακή άρχουσα τάξη κράτησε το Βορρά απομονωμένο και βυθισμένο στη φτώχεια, ενώ η ίδια αξιοποίησε καινούργιες “ευκαιρίες”, όπως ο πόλεμος του Λιβάνου, για να κάνει την Κύπρο όχι μόνο αεροπλανοφόρο αλλά και τραπεζικό και φορολογικό παράδεισο.

***************************

Το γεμάτο βία και μίσος παρελθόν της Κύπρου κάνει κάθε συζήτηση και κάθε κίνηση επαναπροσέγγισης να είναι καλοδεχούμενη. Το ίδιο όμως παρελθόν δείχνει ότι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στους όρους με τους οποίους γίνεται η προσπάθεια. Οι συνθήκες και οι συμφωνίες από τα πάνω δεν αποτελούν πάντα λύση και κάποιες φορές είναι αφορμή για να ανοίξει ένας νέος κύκλος ανταγωνισμού.

Μια πρώτη αρχή είναι ότι δεν χρειάζονται ούτε μεσολαβητές, ούτε “εγγυήτριες δυνάμεις” - “μητέρες πατρίδες”. Το μόνο που έχουν να προσφέρουν στη συζήτηση εκπρόσωποι των ΗΠΑ, της ΕΕ, του ΟΗΕ, της Ελλάδας και της Τουρκίας είναι να μπερδέψουν το κουβάρι με τα δικά τους συμφέροντα, με κρυφές υποσχέσεις, ανταλλάγματα, στρατιωτικές συμφωνίες και εξοπλιστικά προγράμματα. Εκπρόσωποι του Μπους ή φίλοι του Μπους, όπως είναι ο Καραμανλής και η Μπακογιάννη, δεν έχουν καμία δουλειά. Οι διαπραγματεύσεις πρέπει να γίνουν ανάμεσα στους ελληνοκύπριους και τους τουρκοκύπριους.
Τις μέρες που οι ιμπεριαλιστές προωθούσαν το σχέδιο Ανάν, ως “λύση” για το Κυπριακό, το ΣΕΚ μαζί με τις αδελφές οργανώσεις και κόμματα από Τουρκία, Ελλάδα, Κύπρο και Βρετανία είχαν εκδώσει κοινή διακήρυξη καλώντας σε “Διεθνιστικό Οχι στο Σχέδιο Ανάν”, τονίζοντας αυτό το σημείο:

“O Δημήτρης Xριστόφιας είναι πρόεδρος του ελληνοκυπριακού κοινοβουλίου και ο Mεχμέτ Aλί Tαλάτ είναι πρωθυπουργός στην τουρκοκυπριακή πλευρά. H Aριστερά μπορεί να πάρει την πρωτοβουλία να προωθήσει την επαναπροσέγγιση. Aυτό μπορεί να αρχίσει με την ελληνική πλευρά να σταματάει το εμπάργκο στους Tουρκοκύπριους και να δίνει στην τουρκοκυπριακή κοινότητα όση αυτονομία θέλει. H ενότητα δεν μπορεί να επιβληθεί με τη βία ούτε με εκβιασμό. Mπορεί να έρθει μόνο με την ελεύθερη βούληση των δύο πλευρών.
Δεν πιστεύουμε πως η Eυρωπαϊκή Eνωση μπορεί να αποτελέσει το πλαίσιο αυτής της διαδικασίας. H Eυρωπαϊκή Eπιτροπή και οι μεγάλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι πασίγνωστες για τη χρήση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων ως μέσο για την επιβολή όρων και συνθηκών στα υποψήφια μέλη.” Αυτή η αντιμετώπιση παραμένει επίκαιρη αν δεν θέλουμε οι συναντήσεις Χριστόφια-Ταλάτ να καταλήξουν σε ξανασερβίρισμα του σχεδίου Ανάν.

Η αρχή “Επαναπροσέγγιση χωρίς μεσολαβητές” δεν έχει να κάνει μόνο με το τυπικό μέρος. Στην Κύπρο συνεχίζουν να βρίσκονται και να απλώνονται οι, ήδη τεράστιες, βρετανικές βάσεις, η πιο βρόμικη κληρονομιά της συνθήκης Ζυρίχης-Λονδίνου. Αυτό που θα περίμενε κανείς από έναν αριστερό πρόεδρο στην Κύπρο είναι να ξηλώσει τις βάσεις εδώ και τώρα και να καταργήσει όλες τις στρατιωτικές δεσμεύσεις της Κύπρου απέναντι σε ΗΠΑ, Ισραήλ, Βρετανία. Οσο βρίσκονται εκεί οι βάσεις, οι ιμπεριαλιστές θα καίγονται για να βρίσκονται πάση θυσία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Ενα δεύτερο σημείο είναι ότι η οικοδόμηση εμπιστοσύνης πρέπει να ξεκινήσει άμεσα και να μην είναι συμβολική. Δεν αρκεί το άνοιγμα της Λήδρας, χρειάζεται ελεύθερη πρόσβαση των Τουρκοκύπριων στο Νότο, με πλήρη δικαιώματα χωρίς διαχωρισμό “εποίκων”-ντόπιων. Είναι υποκρισία να υπόσχεται κανείς ότι ο σεβασμός για τους ανθρώπους της άλλης πλευράς θα ξεκινήσει μόνο όταν φτιαχτεί ένα κοινό κράτος στο μέλλον. Το ίδιο ισχύει και για τη λογική των προαπαιτούμενων. Δεν μπορεί να είναι υποχρεωτικό ότι η διαπραγμάτευση θα καταλήξει σε κάποιας μορφής αλλαγή της “Κυπριακής Δημοκρατίας” προς το ομοσπονδιακότερο. Οι δύο πλευρές πρέπει να νιώθουν ότι πηγαίνουν ισότιμα στο τραπέζι.
Τρίτον, η προσέγγιση της αριστεράς πρέπει να είναι ταξική και όχι εθνική. Η σημαντικότερη επαναπροσέγγιση είναι αυτή που γίνεται από τα κάτω, από τους απλούς ανθρώπους. Και ο καλύτερος τρόπος για να γίνει αυτό είναι μέσα από κοινούς αγώνες, ενάντια στα αφεντικά και τον καπιταλισμό. Αν η κυβέρνηση Χριστόφια ακολουθήσει το δρόμο των επιθέσεων σε βάρος των εργατικών δικαιωμάτων, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, κινδυνεύει να χαρίσει στην εθνικιστική δεξιά την ευκαιρία να το παίξει αντιπολίτευση. Αντίθετα, τα συνδικάτα και η Αριστερά στην Κύπρο χρειάζεται να είναι σε ετοιμότητα για να αντισταθούν σε κάθε είδους επίθεση της κυβέρνησης, να κάνουν αντιπολίτευση από τα αριστερά και στα ζητήματα της οικονομίας και στο “εθνικό”. Χρειάζεται μια αριστερά που να απαιτεί από το Χριστόφια περισσότερα ανοίγματα στους Τουρκοκύπριους όχι λιγότερα, πραγματική σύγκρουση με τους ιμπεριαλιστές, να μην κάνει τα χατήρια των κύπριων καπιταλιστών.

Αυτή θα είναι και η καλύτερη εγγύηση για το μέλλον των σχέσεων Ελληνοκύπριων-Τουρκοκύπριων. Ενα μέλλον στο οποίο δεν θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος έχει περισσότερα δικαιώματα, αλλά θα παλεύουν μαζί ενάντια στα αφεντικά ανεξάρτητα από εθνικότητα. Η εργατική τάξη και η αριστερά στις δύο πλευρές της Κύπρου έχουν αυτό το καθήκον, μέσα σε μια περίοδο που δίνει την ευκαιρία η πολυπόθητη επαναπροσέγγιση να γίνει πραγματικότητα.

ΚΚΕ και ΛΑΟΣ

Η πρόσφατη επίθεση του ΛΑΟΣ ενάντια στο ΚΚΕ με τα υπονοοόυμενα περί διαφθοράς και σχέσης με την εταιρεία Γερμανός, αποτέλεσε μια αφορμή για να ανοίξει σοβαρά από πλευράς ΚΚΕ το ζήτημα της αντιμετώπισης του ΛΑΟΣ. Για πρώτη φορά η λέξη “φασίστες” έκανε τόσο συγκεκριμένα και επανειλημμένα την εμφάνισή της στις σελίδες του Ριζοσπάστη. Ο ΚΥΠατζίδικος τρόπος με τον οποίο κινήθηκε το ΛΑΟΣ, πετώντας πληροφορίες, προαναγγέλλοντας ψευτο-αποκαλύψεις και τελικά απλώς λασπώνοντας δωρεάν, ανάγκασε το ΚΚΕ να κάνει αυτό το βήμα.

Η μία σελίδα που αφιέρωσε στο ΛΑΟΣ ο Νίκος Μπογιόπουλος στο Ριζοσπάστη του Σαββάτου 19 Ιούλη, ήταν χαρακτηριστική. Θύμισε το παρελθόν των στελεχών του ΛΑΟΣ, όπως είναι ο Βορίδης, ο Αδωνις Γεωργιάδης, ο Κώστας Πλεύρης και ο αρχηγός τους Γιώργος Καρατζαφέρης. Ο Πλεύρης είναι ιδρυτής της ναζιστικής ομάδας “4η Αυγούστου”, διευθυντής του γραφείου του αρχιχουντικού Λαδά. Είναι συγγραφέας αντισημιτικών βιβλίων, ανοιχτός θαυμαστής του Ολοκαυτώματος, των ναζιστικών Ες-Ες, της χούντας του Πινοτσέτ. Ο Γεωργιάδης υπήρξε διαφημιστής του Πλεύρη και “πράκτορας” των βιβλίων του. Ο Βορίδης ήταν αρχηγός της νεολαίας ΕΠΕΝ, της οργάνωσης που φτιάχτηκε κατ' εντολήν του δικτάτορα Παπαδόπουλου και έβγαλε από τα σπλάχνα της τον Μιχαλολιάκο της Χρυσής Αυγής.

Ο Βορίδης διαγράφηκε από το σύλλογο φοιτητών νομικής για τη φασιστική του δράση και οργάνωσε ένοπλη επίθεση κατά της σχολής μαζί με τη συμμορία της οποίας ήταν ηγέτης. Ο Καρατζαφέρης στέγασε τη Χρυσή Αυγή στα ψηφοδέλτια για τις Νομαρχιακές εκλογές το 2004, ενώ όταν ήταν ακόμη νεοδημοκράτης, καλούσε τις ναζιστικές ομάδες να μπουν στη ΝΔ για να πάρουν και “κάνα υφυπουργείο”. Βασικά στελέχη του ΛΑΟΣ έχουν συμμετάσχει ή δώσει κάλυψη σε επιθέσεις και ξυλοδαρμούς σε βάρος μεταναστών και αγωνιστών της Αριστεράς.

Πριν από τις εκλογές, η Αλέκα Παπαρρήγα όταν τη ρωτούσαν για το ΛΑΟΣ, απαντούσε “είναι ένα κόμμα με ερωτηματικό”. Στο θεωρητικό περιοδικό του κόμματος, Κομμουνιστική Επιθεώρηση, το άρθρο για το ΛΑΟΣ έκανε λόγο για κόμμα λαϊκιστικό με μπερδεμένες αναφορές, ανάχωμα της αστικής τάξης, αλλά όχι για κόμμα φασιστικό. Μάλιστα οι περισσότερες σελίδες αφιερώνονταν στην εξέταση του προγράμματος του ΛΑΟΣ για να εντοπιστούν οι αντιφάσεις. Οι φασίστες, όμως, δεν κρίνονται από τα προγράμματά τους. Ούτε η διάλυση όλων των εργατικών και αριστερών οργανώσεων, ούτε το Ολοκαύτωμα γράφτηκαν ποτέ σε κανένα πρόγραμμα. Τα προγράμματα των φασιστών είναι για να κρύβουν και όχι για να αποκαλύπτουν.

Το ΣΕΚ τόνιζε πάντα ότι το ΛΑΟΣ είναι κόμμα φωλιά των φασιστών και ότι η αντιμετώπιση από πλευράς της Αριστεράς πρέπει να είναι ανάλογη. Δεν χωράει κανένας δημοκρατικός διάλογος με τους φασίστες. Το κοστούμι, η γραβάτα και η κοινοβουλευτική έδρα δεν κάνει το ΛΑΟΣ λιγότερο φασίστες από ό,τι πραγματικά είναι. Ισα ίσα που η κοινοβουλευτική κάλυψη στήνει παγίδα στην Αριστερά για να τους αντιμετωπίσει ως ισότιμο και νομιμοποιημένο κόμμα. Η επίθεση σε βάρος του ΚΚΕ είναι μια ευκαιρία για να αναπροσαρμόσουν τη στάση τους και το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Να βοηθήσουν ώστε να πάρουμε πίσω από τους φασίστες όση
νομιμοποίηση έχουν αποκτήσει το τελευταίο διάστημα.

Οι φασίστες δεν πρέπει να γίνονται δεκτοί σε φοιτητικούς συλλόγους, σωματεία και σε οποιαδήποτε εκδήλωση τολμάνε να εμφανίζονται ούτε ακόμη και στις συζητήσεις των τηλεοπτικών καναλιών. Η Αριστερά πρέπει να κάνει τη σύνδεση των απόψεων και της δράσης του ΛΑΟΣ με τις φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις και να μη δέχεται το “διάλογο” με τους κοστουμαρισμένους τραμπούκους. Μια τέτοια στάση θα είναι βοήθεια για να πετάξουμε τους φασίστες όχι απλά έξω από τη Βουλή αλλά έξω από όλες τις γειτονιές και να γλιτώσουμε από τις επιθέσεις τους.

Il était fou

Το βιβλίο “René Goscinny,επάγγελμα:χιουμορίστας” που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μαμούθ Κόμιξ θα ενδιαφέρει όσους έχουν γελάσει διαβάζοντας κάποια ιστορία του Αστερίξ, του Λούκι Λουκ, του Ιζνογκούντ, του Μικρού Νικόλα ή του Ούμπα Πα. Πίσω από όλους αυτούς τους ήρωες, πίσω από τα λογοπαίγνια και τα αστεία βρισκόταν το μυαλό του Ρενέ Γκοσινί. Το βιβλίο αυτό είναι μια σύντομη βιογραφία του δημιουργού. Ενα κίνητρο παραπάνω για να το διαβάσει κανείς είναι ότι αποτελεί την τελευταία μετάφραση του Γκουίντο Τσιοφφι, του δημοσιογράφου και αγωνιστή της ριζοσπαστικής αριστεράς που έφυγε πρόωρα από τη ζωή τον περασμένο Μάρτη. Οι περισσότεροι ίσως που έχετε διαβάσει τον “Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες” δεν γνωρίζατε ότι και αυτή η μετάφραση είναι του Γκουϊντο.

Η βιογραφία του Γκοσινί είναι γραμμένη από τους Γκι Βιντάλ, Πατρίκ Γκομέρ και την κόρη του Γκοσινί, Αν. Δεν είναι ενιαίο κείμενο, αλλά σύντομες προσεγγίσεις σε διάφορες φάσεις της ζωής του Γκοσινί, απαντήσεις σε διάφορα ερωτήματα που αφορούν την προσωπικότητά του, κυρίως μέσα από λόγια φίλων, γνωστών, συνεργατών και “ανταγωνιστών” του. Πολύ χρήσιμο στην έκδοση είναι ότι αναφέρονται όλοι οι, άγνωστοι στην πλειονότητά τους για εμάς στην Ελλάδα, ήρωες που δημιούργησε ο Γκοσινί. Για τον καθένα υπάρχει ένα μικρό στριπάκι ή μια σελίδα.

Ο Γκοσινί γεννήθηκε το 1926 στο Παρίσι, αλλά πέρασε την παιδική και εφηβική ηλικία στο Μπουένος Αϊρες όπου βρέθηκε λόγω μιας μετάθεσης του πατέρα του. Ως Εβραίος ήταν ακόμη πιο δύσκολο να επιστρέψει στην Ευρώπη μέχρι το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Εκανε ένα σύντομο πέρασμα από τις ΗΠΑ, όπου δέχθηκε την απόρριψη των στούντιο του Ουόλτ Ντίσνεϊ, αλλά η μεγάλη όρεξη για μια τομή στη δημιουργία κόμιξ τον έφερε μαζί με μια ομάδα δημιουργών στην κορυφή του χώρου.

Η πορεία περιλάμβανε πολλές συγκρούσεις, όπως για παράδειγμα την αμφισβήτηση των “παλιών”, με κύριο τον συντηρητικό (και αντικομμουνιστή) Ερζέ, δημιουργό του Τεντέν. Ενα σημείο όμως που φαίνεται στη βιογραφία είναι ότι μια ανάλογη σύγκρουση θα επαναληφθεί μετά το Μάη του '68 και αυτή τη φορά ο Γκοσινί θα είναι από τη μεριά των “παλιών” και θα έχει απέναντί του δημιουργούς που διεκδικούν περισσότερη ελευθερία, περισσότερη πολιτική και πιο πολλά δικαιώματα για τους εργαζόμενους στο χώρο του κόμιξ.

Οι συναρπαστικές περιπέτειες των Κάβαλιερ και Κλέι

Διαβάζοντας τη βιογραφία του Ρενέ Γκοσινί που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μαμούθ Κόμιξ, βρήκα πολλά στοιχεία που μου θύμισαν ένα μυθιστόρημα που είχα διαβάσει πριν από λίγο καιρό, το βραβευμένο με Πούλιτζερ βιβλίο Οι συναρπαστικές περιπέτειες των Κάβαλιερ και Κλέι του Μάικλ Σέιμπον (Michael Chabon). Δεν είναι το πιο πρόσφατο του Μάικλ Σάμπον αλλά εκδόθηκε με κάποια καθυστέρηση στα ελληνικά, ίσως γιατί βρίσκεται παράλληλα σε διαδικασία απόδοσής του στον κινηματογράφο.

Ενας έφηβος Εβραίος της Πράγας, πολυμήχανος και ριψοκίνδυνος, ο Γιόζεφ Κάβαλιερ, καταφέρνει να δραπετεύσει από τη γερμανική κατοχή στα τέλη της δεκαετίας του '30, για να φτάσει στη Νέα Υόρκη, όπου φιλοξενείται στο σπίτι της θείας του. Μαζί με τον περισσότερο εσωστρεφή ξάδερφό του, Σάμιουελ Κλέιμαν, αναδεικνύονται πολύ γρήγορα σε κορυφαίο δίδυμο στη βιομηχανία κόμικς, ως σκιτσογράφος και συγγραφέας αντίστοιχα. Στη συνεργασία τους μπαίνει και μια νεαρή καλλιτέχνης, η Ρόζα Σακς, την οποία γνωρίζουν σε ένα πάρτι σουεραλιστών, με την παρουσία του Σαλβαντόρ Νταλί.

Ο ήρωάς τους, ο Δραπέτης, ξεκινά ως μια προσπάθεια απομίμησης του Σούπερμαν αλλά χαρακτηρίζεται από έναν μαχητικό αντιφασισμό. Εχθροί του είναι ο Χίτλερ και οι άλλοι ναζί, τους οποίους ξετρυπώνει μέσα από τις “φωλιές ερπετών”. Ο αντιφασισμός δεν είναι ακόμη επίσημη πολιτική των ΗΠΑ που δεν έχουν μπει στον πόλεμο. Αντίθετα, συναντά την αντίδραση της κυβέρνησης και των βαρόνων της βιομηχανίας κόμικς, ακόμη και Εβραίων, γιατί τους περιορίζει ένα μερίδιο αγοράς στην κατεχόμενη Ευρώπη.

Η πλοκή ξεκινάει να ξετυλίγεται στα εβραϊκά γκέτο της Πράγας, με μια πολύ πειστική απόδοση της αναβίωσης του εβραϊκού μυστικισμού και του “Γκόλεμ”, του μυθικού πλάσματος που προστάτευε τις εβραϊκές πόλεις το Μεσαίωνα. Ο μυστικισμός αναμιγνύεται με θαυματοποιούς των αποδράσεων, τύπου Χάρι Χουντίνι, σε μια Ευρώπη που ήθελε πάση θυσία να “δραπετεύσει”. Από εκεί μεταφερόμαστε στη Νέα Υόρκη στα τέλη της εποχής του Νιου Ντηλ και μετά στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου το ρόλο του Γκόλεμ, σύμφωνα με τον Σέιμπον, παίζουν ήρωες σαν τον Σούπερμαν και τον Μπάτμαν. Ενα μέρος της ιστορίας εξελίσσεται στη Ανταρκτική για να επιστρέψουμε ξανά στη Νέα Υόρκη στη δεκαετία του '50. Οι πρώην αντισημίτες και έπειτα επισήμως “αντιφασίστες” αξιωματούχοι τώρα έχουν ξαναγίνει αντισημίτες και πάνω απ' όλα αντικομμουνιστές. Τα κόμικς περνάνε από επιτροπές του Κονγκρέσσου για να ελέγξουν ποια ακριβώς “σχέση” συνδέει τον Μπάτμαν και τον Ρόμπιν και αν οι ελαστικές στολές σπρώχνουν τους νέους προς την ακολασία.

Ο Σέιμπον παρουσιάζει μια εκτενή περιγραφή της χρυσής εποχής των κόμικς στις ΗΠΑ παρακολουθώντας τη γέννηση και την πτώση των υπερηρώων, σε μια αντιστοιχία από την άνοδο του “αμερικάνικου ονείρου” ως την αμερικάνικη απογοήτευση του Μακαρθισμού στη δεκαετία του '50. Οι δύο πρωταγωνιστές παρότι δραπετεύουν από την ανάγκη του χρήματος, έχοντας κερδίσει καλοπληρωμένα συμβόλαια από τα 20 τους χρόνια, δεν μπορούν να δραπετεύσουν από μια σειρά άλλες πιέσεις, που ξεκινάνε από τον αντισημιτισμό και φτάνουν ως την ομοφοβία.

Ενώ ο πλανήτης καίγεται...

Οι υποσχέσεις των G8 για την αντιμετώπιση της υπερθέρμανσης του πλανήτη αν δεν προκαλούσαν κλάματα, θα προκαλούσαν γέλια σε κάθε σοβαρό επιστήμονα που ασχολείται με το κλίμα. Παρότι είχαν δώσει πριν από λίγα χρόνια υπόσχεση ότι οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου θα μειωθούν κατά 80%, τώρα η υπόσχεση τροποποιήθηκε για μείωση 50% ως το 2050. Είναι τόσο λόγια του αέρα που στην επίσημη ανακοίνωση δεν διευκρινιζόταν ούτε καν ποια χρονιά θεωρείται η βάση από την οποία πρέπει να μειωθούν.

Αρχικά οι δημοσιογράφοι είπαν ότι η μείωση είναι με βάση τα επίπεδα του 1990, όπως συνηθιζόταν σε όλες τις ως τώρα υποσχέσεις. Τελικά ο ιάπωνας πρωθυπουργός διευκρίνισε ότι η μείωση είναι με βάση το 2005, δηλαδή η αύξηση από το 1990 ως το 2005 θεωρείται δεδομένη.

Από μόνη της η επιλογή του έτους 2050 δείχνει ότι οι G8 προσπαθούν να αποφύγουν να αναλάβουν οποιαδήποτε ευθύνη. Κανείς δεν μπορεί να αναλάβει συγκεκριμένες δεσμεύσεις για τόσο μεγάλο διάστημα. Πόσο μάλλον που υπάρχουν κρίσιμα χρονικά σημεία για την υπερθέρμανση πολύ νωρίτερα από το 2050.

Το χρονικό περιθώριο η Αρκτική να μείνει χωρίς πάγους είναι σε δύο δεκαετίες ή και λιγότερο. Υπάρχουν επιστήμονες που τοποθετούν το γεγονός στο 2013. Η ξαφνική εξαφάνιση πάγου δεν θεωρείται απλή αλλαγή, διότι μπορεί να επιταχύνει ακόμη περισσότερο την παγκόσμια υπερθέρμανση καθώς η γη χωρίς αρκτικό πάγο θα χάσει μεγάλο μέρος της ικανότητάς της να αντανακλά θερμότητα.

Το ίδιο το ποσοστό, είτε είναι 50% ή 80%, δεν έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο διότι αναφέρεται σε παγκόσμιες εκπομπές, έτσι δεν μεταφράζεται σε δεσμεύσεις για κάθε χώρα ξεχωριστά και ιδιαίτερα για τις μεγάλες ανεπτυγμένες χώρες. Οι 8 χώρες που συνεδρίαζαν στην Ιαπωνία εκπέμπουν το 40% των παγκόσμιων ρύπων, ενώ τους αναλογεί μόνο 13% του παγκόσμιου πληθυσμού. Προφανώς, αν ήθελαν να μειώσουν τα αέρια του θερμοκηπίου θα έπρεπε να μειώσουν οι ίδιες κατακόρυφα τις εκπομπές τους.

Ομως η μείωση των αερίων δεν μπορεί να συμβαδίσει με τον καπιταλισμό. Για να μειωθούν οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου χρειάζονται επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, χρειάζονται επενδύσεις σε μέσα μαζικής μεταφοράς, επιχορηγήσεις για δωρεάν μετακινήσεις, διακοπή της επέκτασης των αυτοκινητοδρόμων και των αεροδρομίων, ανάπτυξη των δημόσιων σιδηροδρομικών δικτύων. Χρειάζεται κατάργηση της σπατάλης ενέργειας για άχρηστους λόγους, για διαφήμιση και για πολυτέλειες των αφεντικών.

Με δυο λόγια, χρειάζεται μείωση των κερδών. Κανένας όμως από τα αφεντικά του πλανήτη δεν είναι πρόθυμος να μειώσει τα κέρδη του για το καλό “όλων”. Προτιμούν να συνεχίσουν να βαδίζουν όλοι μαζί προς την κοινή καταστροφή.

Πλανητάρχες χωρίς λύσεις

Το 2005 η σύνοδος των G8 στο Γκλενίγκλς της Σκοτίας ήταν υποτίθεται αφιερωμένη στη φτώχεια και ιδιαίτερα στην Αφρική. Οι G8 υποκρίνονταν πως ανταποκρίνονται στα αιτήματα του κινήματος και ότι φιλοδοξούσαν και αυτοί να “κάνουν τη φτώχεια παρελθόν”. Σήμερα ακόμη και εκείνες οι υποσχέσεις εξαφανίστηκαν. Ο στόχος της αύξησης της αναπτυξιακής βοήθειας σε 50 δισεκατομμύρια δολάρια, από τα οποία τα 25 δισεκατομμύρια θα πήγαιναν στην Αφρική δεν συμπεριλαμβάνεται στη φετινή διακήρυξη των G8.

Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να δίνουν μόλις το 0,16% του προϋπολογισμού τους για βοήθεια, βρισκόμενες στις τελευταίες θέσεις των ανεπτυγμένων χωρών.

Η υποκρισία, όμως, είναι ένα μόνο χαρακτηριστικό τους. Το άλλο είναι η αδυναμία να βρουν λύση. Ενα χαρακτηριστικό του πόσο παρανοϊκό είναι το σύστημά τους είναι ότι φέτος, λόγω της κρίσης των τροφίμων ο αριθμός των πεινασμένων του πλανήτη ανέβηκε στο ιστορικό ρεκόρ των 950 εκατομμυρίων και άλλα 750 εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν να περάσουν άμεσα στην κατηγορία των πεινασμένων. Κι όμως το 2007, η περσινή χρονιά, είχε ταυτόχρονα το ρεκόρ στην παγκόσμια παραγωγή τροφίμων. Οι καλλιέργειες επεκτάθηκαν και οι σοδειές πήγαν πολύ καλά.

Η αιτία δεν είναι η φύση ούτε η αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού. Είναι από τη μια μεριά οι νεοφιλελεύθερες επιθέσεις που έχουν τσακίσει τις τελευταίες δεκαετίες όλων των ειδών τα στηρίγματα που είχαν οι απλοί άνθρωποι για να επιβιώνουν: για παράδειγμα τη δυνατότητα να καλλιεργούν ένα κομμάτι γης για αυτοκατανάλωση. Από την άλλη είναι η τρέλα της αύξησης της τιμής του πετρελαίου που σπρώχνει τις εταιρείες στην παραγωγή βιοκαυσίμων. Οι αγρότες αναγκάζονται να καλλιεργούν τρόφιμα που θα γίνουν αιθανόλη, για να πάρουν ως αντάλλαγμα χρήματα με τα οποία δεν μπορούν να αγοράσουν αρκετά τρόφιμα για την επιβίωσή τους. Τα δημητριακά που χρειάζονται για να γεμίσει το ρεζερβουάρ ενός πολυτελούς τζιπ, φτάνουν για να τραφεί ένας άνθρωπος για έναν ολόκληρο χρόνο!

Οι G8 δεσμεύτηκαν να αυξήσουν την παραγωγή βιοκαυσίμων για να “απεξαρτηθούν” από το πετρέλαιο. Δεσμεύτηκαν δηλαδή να καταδικάσουν εκατομμύρια ακόμη ανθρώπους στο θάνατο, βάζοντάς τους να δουλεύουν για να μπορούν να κινούνται τα κότερα, οι λιμουζίνες και τα τζετ.

Η Σύνοδος των G8 στην Ιαπωνία

Η φετινή σύνοδος των G8, των ηγετών των οχτώ πλουσιότερων χωρών του κόσμου στο Χοκάιντο της Ιαπωνίας θα μπορούσε να θυμίζει πολύ την πρώτη σύνοδο (των G6 τότε) το 1975 στη Γαλλία. Tριάντα τρία χρόνια πριν, είχαν πάρει την απόφαση να συναντηθούν πιεσμένοι από την παγκόσμια οικονομική κρίση του 1974 που ονομαζόταν “πετρελαϊκή” γιατί συνοδευόταν από έκρηξη των τιμών του πετρελαίου. Η κρίση είχε αλυσιδωτά πολιτικά αποτελέσματα με μια σειρά αποικίες να ξεσηκώνονται, τις μεγάλες δυνάμεις να κινδυνεύουν να χάσουν τον έλεγχο, τις δικτατορίες της νότιας Ευρώπης να καταρρέουν και το Βιετνάμ να είναι ήδη χαμένη υπόθεση για τους Αμερικάνους.

Φέτος οι G8 συναντήθηκαν με τις τιμές του πετρελαίου να σπάνε όλα τα ιστορικά ρεκόρ, την οικονομική κρίση να έχει ήδη ξεσπάσει και να επεκτείνεται, τον πληθωρισμό να οδηγεί όλο και περισσότερους ανθρώπους όχι μόνο στη φτώχεια αλλά στην πείνα και το θάνατο. Εκτός όμως από τον κίνδυνο της ύφεσης, που στα δικά τους μυαλά είναι παροδικός, έχουν παραδεχθεί ότι ο πλανήτης αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της καταστροφής από την υπερθέρμανση. Και αυτή η πορεία προς την καταστροφή μπορεί να μην έχει επιστροφή.

Ο συνδυασμός της κρίσης των τροφίμων, του πετρελαίου και του περιβάλλοντος επιταχύνει την αστάθεια σε χώρες της περιφέρειας, ιδιαίτερα όσες βρίσκονται στο στόχαστρο ή στην κατοχή του ιμπεριαλισμού: Σομαλία, Αίγυπτος, Ιράκ, Αφγανιστάν, Πακιστάν.

Αν όμως κάθε χρόνο, η σύνοδος των G8 είναι μια επίδειξη υποκρισίας, με τους ισχυρούς της γης να υπόσχονται λύσεις στα προβλήματα για τα οποία οι ίδιοι ευθύνονται, φέτος στη σύνοδο αποκαλύφθηκε κάτι παραπάνω. Οτι οι G8 δεν είναι μόνο υποκριτές αλλά και ανίκανοι. Τα αστειάκια του Σαρκοζί και του Μπερλουσκόνι ήταν μόνο μια θλιβερή ένδειξη ότι οι ηγέτες του παγκόσμιου καπιταλισμού δεν μπορούν καν να κατανοήσουν τι σημαίνει να βρίσκονται επικεφαλής ενός πλανήτη που φλέγεται -και μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Το σύστημά τους είναι τόσο δεμένο με το κυνήγι του κέρδους, με τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις εταιρείες και ανάμεσα στα κράτη που ακόμη και οι “πλανητάρχες” δεν μπορούν να βάλουν φρένο στην καταστροφή παρότι βλέπουν πως έρχεται καταπάνω τους.

Αντίθετα με το μύθο της “αυτοκρατορίας” και της “παγκόσμιας διακυβέρνησης”, οι ηγέτες του πλανήτη ανταγωνίζονται θανάσιμα μεταξύ τους και όλοι μαζί προσπαθούν να υποτάξουν τους επίδοξους νέους ανταγωνιστές, πχ. την Κίνα. Δεν μπορούν να βάλουν αυτούς τους ανταγωνισμούς στο πλάι, όσο κι αν κινδυνεύουν. Οι “αποφάσεις” τους στα ζητήματα του περιβάλλοντος και της φτώχειας δείχνουν πολύ χαρακτηριστικά ότι αδυνατούν να βάλουν τάξη στο χάος που έχει εξαπολύσει ο καπιταλισμός.

Eίναι μια δυνατή υπενθύμιση για μας: εναλλακτική λύση στο σύστημά τους υπάρχει, αλλά προϋποθέτει ότι θα πάρουμε την εξουσία από τα χέρια τους, όχι μόνο από τα χέρια των πολιτικών ηγετών, αλλά ότι θα καταργήσουμε την ιδιοκτησία που έχουν οι εργοστασιάρχες, οι εφοπλιστές και οι τραπεζίτες, θα καταργήσουμε τα κέρδη που βάζουν σε κίνηση όλο το τρελοκομείο που λέγεται καπιταλισμός.

Γαλλική ισλαμοφοβία

Πανηγυρίζουν τα καθάρματα στη Γαλλία γιατί αρνήθηκαν σε μία Μαροκινή γυναίκα τη γαλλική υπηκοότητα με μόνη δικαιολογία ότι φοράει μπούρκα και αυτό δεν συνάδει με το γαλλικό πολιτισμό...

Είναι κρίμα ότι ψάχνοντας τη Rouge, την εφημερίδα της LCR, δεν βρήκα κανένα σχόλιο για αυτή τη βαρβαρότητα. Ελπίζω να μην έψαξα καλά.

Ας συνεχίσουμε το διάλογο

Αναδημοσιεύω την παρέμβαση του Θανάση Καμπαγιάννη στο διάλογο που συνεχίζεται σε σχέση με τις τακτικές του φοιτητικού κινήματος ενάντια στο νέο νόμο Πλαίσιο. Καλύπτομαι από το κείμενο και σε σχέση με τα περί "σωματικότητας" και άλλων αηδιών (βλ. Κυριακάτικη Αυγή σ. 31)

Τα κινήματα είναι, κατά γενική ομολογία, άτσαλες καταστάσεις.
Σημαίνουν αναστάτωση, βαβούρα, καβγάδες, ενίοτε καταστροφές, ταλαιπωρία του επιβατικού κοινού, βρώμικους τοίχους βαμμένους με μπογιά, ρίσκο και τσιγαρίλα. Κι όμως , ελάχιστοι θα βρεθούν να αμφισβητήσουν τον αποφασιστικό ρόλο που έπαιξαν τα κινήματα στην κατάκτηση της (όσης) ελευθερίας και ευημερίας γνώρισαν οι μεταπολεμικές δυτικές κοινωνίες, κατακτήσεις που τίθενται σήμερα υπό αμφισβήτηση.
Βέβαια η Αριστερά, ως η δύναμη εκείνη που αξιώνει για τον εαυτό της μια βαθύτερη κατανόηση της λειτουργίας του σημερινού συστήματος και ένα συγκροτημένο όραμα για έναν καλύτερο κόσμο, προσπαθεί να περιορίσει όσο μπορεί τις δυσάρεστες, «καταστροφικές» πλευρές των κινημάτων, επιχειρεί δηλαδή να τα κάνει όλα όσο γίνεται πιο συνειδητά. Όμως η προσπάθεια αυτή δεν αναιρεί το κινηματικό δισυπόστατο. Για την ακρίβεια, το μέτρο του αν κάποιος στηρίζει τα κινήματα ή όχι είναι το αν τα αποδέχεται με την υπαρκτή μορφή τους, δηλαδή και με τις μαύρες τρύπες τους. Κάθε τι άλλο είναι στην καλύτερη περίπτωση αφέλεια ή υπεκφυγή, στην χειρότερη περίπτωση υποκρισία.

Σ’ ένα τέτοιο ρεσιτάλ υποκρισίας επιδόθηκαν οι αρθρογράφοι των υποτιθέμενων «χίλιων» στα δημοσιεύματα τους στις κεντροαριστερές ναυαρχίδες κατά την περίοδο την τελευταίας αναστάτωσης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ξαφνικά, το κίνημα του 2006 έγινε το πρότυπο του μαζικού και δημοκρατικού κινήματος, στο οποίο «όλοι μαζί» καταφέραμε να υπερασπιστούμε το άρθρο 16. Αντίθετα, οι τωρινές κινητοποιήσεις ήταν έργο βίαιων αντιδημοκρατικών μειοψηφιών, που δυσφημούν το προηγούμενο μεγαλειώδες κίνημα. Κάπως έτσι, οι περυσινοί εχθροί του εκπαιδευτικού κινήματος μετατράπηκαν στους θεματοφύλακες της μαζικότητας και της δημοκρατικότητάς του. Μάλιστα, κάποιος κονδυλοφόρος των Νέων, της εφημερίδας που τόσο λαίμαργα άνοιξε τις στήλες της ενάντια στη «φοιτητική βία», σύγκρινε τις παραστάσεις διαμαρτυρίας των φοιτητών με «τα βασανιστήρια στα κρατητήρια της ΕΣΑ» (Αλέξης Καλοκαιρινός, Κρατηθείτε, 07.06.2008, http://ta-nea.dolnet.gr/Article.aspx?d=20080607&nid=8774642).

Το να απαντήσει κανείς σε αυτά θα ήταν περιττό. Αυτό στο οποίο χρειάζεται να δώσουμε τον χρόνο μας είναι στο να κουβεντιάσουμε τις υπαρκτές διαφωνίες εντός του πανεπιστημιακού κινήματος που βγήκαν στο φως κατά τον τελευταίο γύρο των κινητοποιήσεων. Στην λίστα του ΠΜΣ ξετυλίχτηκε τις προηγούμενες βδομάδες ένας ενδιαφέρων διάλογος. Και ο διάλογος αυτός εμπλουτίστηκε τις τελευταίες μέρες με σειρά άρθρων, από τα οποία δύο άρθρα στην Κυριακάτικη Αυγή αξίζουν σχολιασμό. Το ένα ανήκει στον παντειακό Στ. Κωνσταντακόπουλο και το άλλο στον Γ. Φουρτούνη.

Το άρθρο του Γ. Φουρτούνη καλεί το φοιτητικό κίνημα να αναθεωρήσει τη γραμμή του επί το «συνδιοικητικότερον». Όλη του η επιχειρηματολογία μπορεί να βρεθεί εδώ: http://www.avgi.gr/cgi-bin/hwebpressrem.exe?-A=494489&-w=&-V=hpress_int&-P . Ο Γ.Φ. ουσιαστικά εγκαλεί την φοιτητική Αριστερά ότι αγνοεί τους νόμους που διέπουν τα εσωπανεπιστημιακά, τις αντιφάσεις στις Διοικήσεις των Ιδρυμάτων και ούτω καθεξής. Υπάρχει όμως και το αντίστροφο πρόβλημα: ο Γ.Φ. αγνοεί τους νόμους που διέπουν το οποιοδήποτε κίνημα και γι’ αυτό δεν νομίζω ότι η προσπάθειά του να νουθετήσει τους φοιτητές θα έχει αξιόλογα αποτελέσματα. Δεν είναι μόνο ότι σπεύδει από την πρώτη παράγραφο του άρθρου του να λάβει θέση περί της βίας, της «ωμής», της «κυριολεκτικής» βίας, δείγμα του πώς αξιολόγησε τα συμβάντα του τελευταίου διαστήματος. Είναι ακόμα και ότι σπεύδει να θέσει τον «σεβασμό στην ανθρώπινη σωματικότητα» ως το ηθικό όριο της αριστερής πρακτικής. Δεν είναι τυχαίο γιατί έχουμε πρόβλημα να συνεννοηθούμε…
Ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια μπουλντόζα που διαλύει τη ζωή σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Ξεθεμελιώνει δικαιώματα, καταστρέφει το περιβάλλον, εμπορευματοποιεί όψεις της ζωής και της φύσης που θα φάνταζαν αδιανόητες, με μόνο κριτήριο το ξέφρενο κυνήγι του κέρδους. Κι όταν οι αόρατες δυνάμεις της αγοράς δεν αρκούν από μόνες τους, επιστρατεύει τον ένοπλο του βραχίονα, τις στρατιωτικές μηχανές των ισχυρότερων κρατών, που φέρνουν θάνατο, κατοχή και προσφυγιά σε ολόκληρες χώρες. Για τους κατοίκους του «πρώτου κόσμου», η ήττα του νεοφιλελευθερισμού είναι πλέον ζήτημα επιβίωσης, όσο δε για τους κατοίκους του «τρίτου» είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων Πανεπιστημίων στην Ελλάδα θα έχει τις ίδιες δραματικές επιπτώσεις. Δεν είναι απλά ένα ζήτημα «οικονομίστικο», δεν είναι απλά τα πτυχία χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα ή οι δουλειές-λάστιχο. Είναι ένα ζήτημα βαθιά πολιτικό. Οι επιχειρήσεις επιθυμούν να αγοράσουν το πολύτιμο κεφάλαιο των δημόσιων πανεπιστημίων για να το αξιοποιήσουν στην ακόρεστη δίψα τους για κέρδος. Την επόμενη φορά που ένα εργοστάσιο λιθάνθρακα ή μια καινούργια Λευκίμμη θα σκάσει στην επικαιρότητα, οι επιχειρήσεις θα διαθέτουν όχι μόνο την ένοπλη βία του κράτους, αλλά και την «επιστημονική» μελέτη και την «εγκυρότητα» της έρευνας ενός εξαγορασμένου «Πανεπιστημίου». Κάπως έτσι η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία θα φωλιάσει στους πνεύμονες πραγματικών ανθρώπων με την υλική μορφή του καρκίνου.

Τώρα βέβαια, ο Γ.Φ. θα ήθελε να κάμψουμε τη νεοφιλελεύθερη επίθεση με «σεβασμό στη σωματικότητα». Όμως, η ιστορία μάς λέει ότι ποτέ κανένα κίνημα δεν νίκησε μια ευρείας κλίμακας εργοδοτική επίθεση με «σεβασμό στη σωματικότητα». Η επιμονή της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής (όπως δείχνουν και οι τελευταίες συζητήσεις εντός της Ε.Ε.) δείχνει ότι αυτή μπορεί μονάχα να ηττηθεί με μια μεγάλης έκτασης μαζική κινητοποίηση των από κάτω, με τον ίδιο τρόπο που ηττήθηκε το κύμα του ευρωπαϊκού φασισμού ή τα αποικιοκρατικά και ρατσιστικά καθεστώτα του 20ού αιώνα. Αυτό θα σημάνει πως σώματα (και όχι κάτι άλλο, δομές ας πούμε…) θα ιδρώσουν, θα συγκρουστούν και, δυστυχώς, θα ματώσουν, ώστε η αντίληψη και η πρακτική ότι η ελεύθερη αγορά μπορεί από μόνη της να ρυθμίσει τα των ανθρώπινων κοινωνιών να ξαναγυρίσει στις τρύπες της.

Αυτός είναι και ο βαθύτερος λόγος της διαφωνίας του Γ.Φ. με τις «πρακτικές» του φοιτητικού κινήματος. Το φ.κ. πρέπει να συζητήσει και να ξεκαθαρίσει τη στρατηγική του στο εσωπανεπιστημιακό μέτωπο. Όμως αν οι σύμβουλοί του προς αυτή την κατεύθυνση δυσανασχετούν απέναντι σε μια παράσταση διαμαρτυρίας σε μια Σύγκλητο και την ένταση που αυτή προϋποθέτει, τότε σίγουρα υπάρχει ελλιπής κατανόηση για το τι διακυβεύεται σ΄ αυτή τη σύγκρουση. Και αυτή δεν λείπει από το φοιτητικό κίνημα…

Αυτός που δείχνει να έχει καλύτερη κατανόηση του τι διακυβεύεται είναι ο Στ. Κωνσταντακόπουλος, ο οποίος ξεκινά με το να αντιλαμβάνεται το μέγεθος της επίθεσης που εξαπολύθηκε στο φοιτητικό κίνημα από τους υποτιθέμενος «χίλιους» και τα παπαγαλάκια του Υπουργείου Παιδείας. Το άρθρο του μπορεί να το διαβάσει κανείς ολόκληρο εδώ: http://www.avgi.gr/cgi-bin/hwebpressrem.exe?-A=494335&-w=&-V=hpress_int&-P. Όμως η τακτική του «διμέτωπου» που φαίνεται πως ξανακερδίζει έδαφος σε κομμάτια του πανεπιστημιακού κινήματος ακυρώνει αυτή την κατανόηση: αυτό που ξεκινά ως ένα άρθρο υπεράσπισης του φοιτητικού κινήματος, καταλήγει με μαθήματα για τη βία προς τους «εξ αριστερών συντρόφους». Δεν ξορκίζουμε το άνοιγμα μιας τέτοιας συζήτησης. Το περυσινό κίνημα ήταν εν πολλοίς αποτέλεσμα μιας κοινωνικής συμμαχίας φοιτητών-πανεπιστημιακών. Κι επειδή οι κοινωνικές συλλογικότητες δεν υπάρχουν εκεί έξω αυθύπαρκτες, η συμμαχία αυτή ήταν αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών (και αλλαγών), κατά βάση κομματιών της φοιτητικής εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και αριστερών πανεπιστημιακών (κύρια γύρω από τη Συσπείρωση και την τωρινή ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ). Όμως το άρθρο του Κωνσταντακόπουλου περιέχει κρίσιμες αποσιωπήσεις και παρανοήσεις.

Η μεγαλύτερη αποσιώπηση είναι ότι για μια ακόμα φορά η φοιτητική επαναστατική Αριστερά («αριστερίστικες ομάδες» μας λέει ο Σ.Κ.) εγκαλείται για το έγκλημα καθοσιώσεως ότι αντιτέθηκε στην καθολική ψηφοφορία. Κι όμως στον ποταμό άρθρων που δημοσιεύτηκε για το θέμα, δεν έχουμε διαβάσει ακόμα μία ανάλυση γιατί η «καθολική ψηφοφορία» είναι εξ ορισμού πιο δημοκρατική μέθοδος εκλογής Πρυτανικών Αρχών. Πρακτικά, στις εκλογές που έγιναν με «καθολική ψηφοφορία» τα ποσοστά συμμετοχής ήταν τραγικά χαμηλά. Πολιτικά, η συγκεκριμένη διάταξη είναι μια μεθόδευση της κυβέρνησης να ξεμπερδεύει με τους φοιτητικούς Συλλόγους και τους Συλλόγους ΔΕΠ των Πανεπιστημίων, δίνοντας στον Πρύτανη «δημοψηφισματική» νομιμοποίηση. Επιχειρήματα εναντίον της «καθολικής ψηφοφορίας» έχουν ήδη δοθεί σε αυτήν εδώ τη λίστα. Ας βγουν οι υποστηρικτές της, όμως, να την θεμελιώσουν ανοιχτά κι όχι με γενικούς αφορισμούς περί δημοκρατίας.

Ο Σ.Κ. υπογράφει ως μέλος του ΣΥΝ. Αλήθεια γιατί ο ΣΥΝ δεν επέλεξε τον αρχηγό του στις τελευταίες εσωκομματικές του διαδικασίες με «καθολική ψηφοφορία»; Μήπως το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου είναι πιο «δημοκρατικό» κόμμα από όλα τα αριστερά κόμματα του 20ού αιώνα που δεν διέλυαν τις οργανώσεις τους; Μήπως αυτό που είναι δημοκρατικό για τους αριστερούς δεν είναι δημοκρατικό και για τις μάζες; Μήπως αυτές δεν μπορούν να κατανοήσουν τη μεθόδευση, γιατί το επιχείρημα της καθολικής ψηφοφορίας είναι ακατανίκητο; Τι από όλα αυτά ισχύει;

Και βέβαια αυτή η αποσιώπηση οδηγεί και σε μια κρίσιμη παρανόηση, στο επιχείρημα δηλ. του Σ.Κ. ότι οι εναντιούμενοι στην καθολική ψηφοφορία εμφορούνται τάχα από τις ιδέες της «παραδειγματικής δράσης», μιας φωτισμένης επαναστατικής πρωτοπορίας που δρα στο όνομα των μαζών για να τις αφυπνίσει. Λίγο πολύ, δηλαδή, οι «αριστερίστικες ομάδες» που υπάρχουν στα Πανεπιστήμια ακολουθούν την παράδοση του ευρωπαϊκού μηδενισμού του τέλους του 19ου αιώνα, κάτι σαν τους νιχιλιστές και τους Ναρόντνικους, ή για να έρθουμε στα πιο κοντινά μας, κάτι σαν την «αριστερή τρομοκρατία» της δεκαετίας του ’70. Ο Ελεφάντης στο άρθρο του για την τρομοκρατία τουλάχιστον εντάσσει την επαναστατική Αριστερά της Μεταπολίτευσης στην παράταξη του μαζικού κινήματος. Ο Κωνσταντακόπουλος μας αλλάζει θέση και μας βαφτίζει - λίγο πολύ - φοιτητικό της 17 Νοέμβρη.

Είναι σημαντική η παρανόηση γιατί αν δεν μπορούμε να ορίζουμε ο ένας τον άλλον, δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε και χωριό. Το κομμάτι στο οποίο αναφέρεται ο Σ.Κ. έχει αποδείξει πως πιστεύει βαθιά στις συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες του κινήματος, τις οργανώνει και τις υλοποιεί. Οι παραστάσεις διαμαρτυρίας που γίνονται συχνά στις Πρυτανικές διαδικασίες (και που έδωσαν αφορμή να αποκαλεστούν οι φοιτητές «βασανιστές της ΕΣΑ») αποφασίζονται σε Γενικές Συνελεύσεις και υλοποιούνται με όσο γίνεται μεγαλύτερη μαζικότητα. Οι φοιτητές της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς δεν μπορούν να κατηγορηθούν για «ελιτισμό» επειδή τις κάνουν πράξη. Η αντιπαράθεση, λοιπόν, καλό θα είναι να ξεφύγει από ευκολίες του στυλ «εσείς με τις ελιτίστικες δράσεις της πρωτοπορίας, εμείς με το μαζικό κίνημα και με την κατανόηση των αντιφάσεων, κλπ, κλπ». Όσο για την παράδοση, αν είναι να την κουβεντιάσουμε, καλώς. Δεν είναι όμως το ρεύμα της «παραδειγματικής δράσης» που μας διαχωρίζει, όσο η διάλυση της Συντακτικής Συνέλευσης από τον Λένιν το 1918. Εκεί είναι που δίνουμε διαφορετικές απαντήσεις…

Κλείνοντας, ας επανέλθουμε στην πολιτική. Η απάντηση που θα δώσουμε στο ζήτημα πώς αντιμετωπίζει το κίνημα έναν ψηφισμένο νεοφιλελεύθερο νόμο εξαρτάται πρώτιστα από την εκτίμηση της πολιτικής συγκυρίας. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα τρίζει. Η κατάρρευσή του είναι κάτι που συζητείται πλέον ανοιχτά στα καφενεία και στις τηλεοράσεις. Το αν αυτή η κατάρρευση θα σημάνει μαζί το ξήλωμα του νεοφιλελευθερισμού και την αντικαπιταλιστική διέξοδο από την κρίση, το αν οι αγώνες και η Αριστερά θα βγουν ενισχυμένοι από αυτές τις διεργασίες είναι ένα σενάριο πιο πραγματικό από ποτέ. Το βασικό χαρακτηριστικό της περιοδού θα είναι ο «πόλεμος κινήσεων», όχι ο «πόλεμος θέσεων». Ο νόμος-πλαίσιο μπορεί να καταλήξει στα σκουπίδια, μαζί με όλο το νεοφιλελεύθερο ιδεολόγημα. Και η Αριστερά στην Ελλάδα έχει να ανταποκριθεί σε μια πρόκληση και σε μια ευκαιρία μοναδική αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Ας ανοίξουμε, λοιπόν, τους ορίζοντες τού πόσο μας παίρνει. Αυτή είναι, κατά τη γνώμη μας, και η πραγματική διαχωριστική γραμμή που φάνηκε στον τελευταίο γύρο των κινητοποιήσεων. Και τα διδάγματα πρέπει να εξαχθούν όσο γίνεται γρηγορότερα, γιατί ο επόμενος γύρος δεν θα αργήσει.

Το εργατικό κίνημα στην Αίγυπτο

Η εκπληκτική περιγραφή του Χοσάμ ελ-Χαμαλάουϊ στο φεστιβάλ Marxism 2008

Μια "κεντροαριστερή" κυβέρνηση στη Λ. Αμερική

44 συλλήψεις και πολλοί τραυματίες σε νέα διαδήλωση στο Σαντιάγκο της Χιλής ενάντια στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης Μπατσελέτ. Η μάχη συνεχίζεται εδώ και μήνες και σε κάθε διαδήλωση υπάρχουν δεκάδες και εκατοντάδες συλληφθέντες. Ωστόσο μαθητές (κυρίως) και φοιτητές συνεχίζουν να δίνουν τη μάχη. Η είδηση από την El pais. Στη φωτό εικόνες από το χιλιανό σεβασμό στη "σωματικότητα" (βλ. Αυγή Κυριακής σ. 31).

Ματωμένοι Γάμοι

22 νεκροί σε βομβαρδισμό γαμήλιου πανηγυριού στο ανατολικό Αφγανιστάν προχτές. Οι Αμερικάνοι συνεχίζουν το σήριαλ των ματωμένων γάμων σε Ιράκ και Αφγανιστάν.
http://www.dawn.com/2008/07/07/top7.htm

Diamonds and Rust

Ενας νεκρός εργάτης σήμερα στην Ινδία. 40.000 εργάτες στα αδαμαντωρυχεία επιτέθηκαν στις βιοτεχνίες και τα σπίτια των αφεντικών τους, ζητώντας 20% αύξηση στην πληρωμή (παίρνουν 15-25 ρουπίες το διαμάντι).

Η είδηση από εδώ http://www.ndtv.com/convergence/ndtv/story.aspx?id=NEWEN20080055884&ch=7/6/2008%205:29:00%20PM

ΥΓ. Φαίνεται ότι ούτε οι εργάτες ούτε τα αφεντικά στην Ινδία δείχνουν κανέναν σεβασμό στη "σωματικότητα" (βλ. Αυγή της Κυριακής σ. 31). Αλλά αυτά είπαμε τα σχολιάζουμε τις επόμενες μέρες.

"Δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη"

Το 72% των ερωτηθέντων δηλώνει πως «δεν εμπιστεύεται» τη δικαιοσύνη, έναντι μόλις 25% που εκτιμά πως θα ανακαλύψει και θα τιμωρήσει τους ενόχους.

Αυτό σύμφωνα με το γκάλοπ της Public Issue για την Καθημερινή της Κυριακής .

Το Βήμα της Κυριακής στη σελίδα Α4 έχει γκάλοπ της Κάπα Research σύμφωνα με το οποίο (ανάμεσα σε άλλα ενδιαφέροντα) στην Ερώτηση "Πιστεύετε ότι τα προβλήματα που θα προκύψουν στη χώρα μας από το φθινόπωρο και μετά:" Το 78,5% απαντάει Θα οδηγήσουν σε σημαντικές κοινωνικές συγκρούσεις. Και μόνο 17% απαντάει ότι θα μπορούν να λυθούν από τον κοινωνικό διάλογο με αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Συμπληρώστε το με το 72,2% που απαντάει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα είναι η ακρίβεια και η κατάσταση της οικονομίας, ότι το 33,5% δηλώνει ότι φέτος θα κάνει λιγότερες διακοπές από πέρσι, το 35,4% όσο και πέρσι, το 10% έκανε πέρσι αλλά φέτος δεν θα κάνει και 14,3% δεν έκανε ούτε πέρσι ούτε φέτος.

Κι αν θέλετε βάλτε από κοντά τον Θ.Π.Λιανό που στη σελίδα Β6 λέει πως "φαίνεται πως ζούμε σε μια νέα περίοδο ενεργειακής κρίσης που μάλλον θα διαφέρει από τις προηγούμενες του 1972 και του 1974. Πιθανόν να είναι μεγαλύτερης διάρκειας και δυσκολότερη στην αντιμετώπισή της".

Με λίγα λόγια: καμιά εμπιστοσύνη στο σύστημα + καμιά ελπίδα για βελτίωση + έτοιμοι για μάχη.

... Κι όμως στην Κυριακάτικη Αυγή αφιερώνονται δύο άρθρα για να συνεχίσουν το κυνήγι μαγισσών εναντίον της... "βίας" των φοιτητών (αλλά σε αυτά θα επανέλθουμε τις επόμενες μέρες)

Ο Σεπτέμβρης προμηνύεται καυτός.
Η Αριστερά καλύτερα θα ήταν να προετοιμάζεται για μάχες και για νίκες, όχι για μαθηματάκια ηθικής στις πρωτοπορίες.

Οι τριγμοί της χίμαιρας

Ιδιαίτερα σημαντικό το ρεπορτάζ του Αργ. Παπαστάθη στο σημερινό Βήμα.

αντιγράφω την εισαγωγή:
Τριγμοί στην παγκοσμιοποίηση
Η άνοδος της τιμής του πετρελαίου έχει αυξήσει τα έξοδα μεταφοράς των προϊόντων που παράγονται στην Κίνα και οι αμερικανικές εταιρείες σκέφτονται σοβαρά να επιστρέψουν... σπίτι

Πριν από τρεις δεκαετίες οι αμερικανικές επιχειρήσεις μετέφεραν τις παραγωγικές τους μονάδες στην Ασία για να εκμεταλλευτούν το χαμηλό κόστος και την ελαστική νομοθεσία για τα δικαιώματα των εργαζομένων. Σήμερα, με το πετρέλαιο να «φλερτάρει» με τα 150 δολάρια το βαρέλι,οι αποστάσεις- τις οποίες υποτίθεται
ότι εκμηδένισε η παγκοσμιοποίησηαποκτούν ξανά σημασία. Το δυσβάστακτο κόστος της θαλάσσιας μεταφοράς των αγαθών από την Ασία στις ΗΠΑ μέσω του Ειρηνικού Ωκεανού οδηγεί πολλές εταιρείες στον επαναπατρισμό των εργοστασίων τους. Βέβαια, οι μονάδες αυτές πρέπει κάπως να επανδρωθούν:
και έτσι την ώρα που απολύονται χιλιάδες εργαζόμενοι του χρηματοπιστωτικού τομέα εξαιτίας της πιστωτικής κρίσης,προσλαμβάνονται σταδιακά εργάτες σε εργοστάσια!Οσοι βιομήχανοι δεν πέταξαν στα σκουπίδια τον πεπαλαιωμένο μηχανολογικό τους εξοπλισμό αισθάνονται σήμερα τυχεροί...

Ας σκεφτεί κανείς τι σημαίνει αυτή η εξέλιξη για τα αφεντικά στην Ελλάδα, ιδιαίτερα τους εφοπλιστές -και των τάνκερ αλλά και όσων κουβαλάνε τα κοντέινερ από την Κίνα στην Ευρώπη...

Περισσότερα εδώ:
http://www.tovimadaily.gr//Article.aspx?d=20080705&nid=9109738&sn=&spid=

Οι από πάνω δεν μπορούν και οι από κάτω δεν θέλουν

Η σημερινή σελίδα 4 των Νέων είναι δυναμίτης. Παντελής Καψής και Παύλος Τσίμας παρουσιάζουν την κατάσταση στην Ελλάδα με πολύ γλαφυρό τρόπο, αφήνοντας όλους τους κρυφούς εφιάλτες να βγουν στην επιφάνεια.
Τα σημεία κλειδιά είναι τα εξής:

Καψής:

ΗΔΗ πολλοί, άλλοι με φόβο και άλλοι με ελπίδα, προβλέπουν το τέλος του δικομματισμού. Και αν οι σημερινοί συσχετισμοί στις δημοσκοπήσεις επιβεβαιωθούν, το σίγουρο είναι ότι στις προσεχείς εκλογές δεν θα υπάρξει αυτοδυναμία. ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ στιγμή δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Γιατί βέβαια ο συνδυασμός πολιτικής αστάθειας με οικονομική κρίση αποτελεί συνταγή καταστροφής. ΚΑΙ δεν μιλάμε απλώς για μια άσχημη οικονομική συγκυρία. Σε λίγα χρόνια η κοινοτική χρηματοδότηση τελειώνει. Αν η Ελλάδα θέλει να διατηρήσει στοιχειωδώς το οικονομικό επίπεδο που σήμερα συντηρεί με δανεικά, τότε χρειάζονται μεγάλες και επώδυνες αλλαγές. Ποιος θα μπορέσει να τις πραγματοποιήσει; [...] Και μπορούμε να φανταστούμε τι θα γίνει με μια κυβέρνηση απρόθυμη «συνεργασίας»- όπως το 1990 που η τιμή του ψωμιού απαιτούσε διαβουλεύσεις σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών! ΥΠΑΡΧΕΙ άραγε αισιόδοξο σενάριο; Μέχρι στιγμής δεν έχει διατυπωθεί κανένα. Κι αυτό συμβαίνει ακριβώς γιατί τα κόμματα έχουν πάψει να εκφράζουν και να συσπειρώνουν τις ζωντανές και προοδευτικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας. ΜΕΣΑ μας βέβαια όλοι πιστεύουμε ότι τελικά κάτι θα γίνει. Παρά το ότι η Ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα κοινωνιών όπου δεν έγινε τίποτα και αφέθηκαν στην κατρακύλα!

Τσίμας (το παραθέτω ολόκληρο):

Αν ζούσαμε σε άλλες εποχές, όταν ακόμη οι άνθρωποι πίστευαν στο ανέφικτο και ονειρεύονταν επαναστάσεις, κάποιος μπορεί να σκεφτόταν, διαβάζοντας τις δημοσκοπήσεις των ημερών, ότι μια μεγάλη σεισμική αλλαγή επίκειται. Ότι οι κοινωνικές τεκτονικές πλάκες μετακινούνται επικινδύνως. Ότι ζούμε μια στιγμή, όπου- κατά τον κλασικό ορισμό- «οι πάνω δεν μπορούν πια και οι κάτω δεν θέλουν άλλο». Οι «πάνω», οι κομματικές ηγεσίες παρακολουθούν μιαν οικονομική, μια πολιτική και μια ηθική κρίση να εξελίσσονται παράλληλα και ταυτοχρόνως. Παρακολουθούν απλώς- αμήχανες, σαστισμένες, σιωπηλές, σταυρώνοντας τα χέρια και προσευχόμενες στον πατέρα των θεών, τον Μέγα Δημοσκόπο, να περάσει το κακό και να ξημερώσουν καλύτερες δημοσκοπικές ημέρες. Και οι «κάτω», οι δημοσκοπούμενοι πολίτες, απαντούν με ένα στερεότυπο και βροντερό «κανένας», σε όποια ερώτηση και να τους τεθεί. Ποιος μπορεί να αντιμετωπίσει τη διαφθορά; Ποιος την ακρίβεια; Ποιον εμπιστεύεστε; Ποιος είναι καταλληλότερος να κυβερνήσει; «Κανένας» είναι η μοιραία, μονότονη απάντηση σε όλες τις ερωτήσεις. Κανέναν δεν εμπιστευόμαστε, από κανέναν δεν περιμένουμε σωτηρία, ούτε καν από εκείνον που ψηφίσαμε και ίσως, από κεκτημένη ταχύτητα, θα ξαναψηφίσουμε την επόμενη φορά. Σε αυτή την έρημη χώρα, το βασίλειο της μαύρης απαισιοδοξίας, την επικράτεια του Κανενός- που είναι η Ελλάδα των δημοσκοπήσεων- μπορεί να βλαστήσει, άραγε, κάτι νέο; Μπορεί να κυοφορείται κάποια ελπιδοφόρα, μεγάλη αλλαγή; Μπορεί να κρύβουν τα μαύρα σύννεφα των δημοσκοπήσεων μια λυτρωτική καθαρτήρια μπόρα, που θα κάνει τα χρώματα να ξαναβρούν το φως τους και τον στεγνό υδροφόρο ορίζοντα της πολιτικής να ανατροφοδοτηθεί; Όσο και να ΄θελε κανείς να το πιστέψει, δυσκολεύεται. Οι αλλαγές- άσε πια οι «επαναστάσεις»- είναι τέκνα της ελπίδας, όχι της απελπισίας. Και, προς το παρόν, το τείχος της απελπισίας μοιάζει αδιαπέραστο. Ούτε ένας στους πέντε δεν πιστεύουμε πια (κατά τους δημοσκόπους, πάντα) ότι το αύριο μπορεί να είναι καλύτερο από το σήμερα. Δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς τα αίτια αυτής της μαύρης απαισιοδοξίας. Είναι η οικονομίατο τέλος της αυταπάτης, της αφελούς πίστης στην αέναη, μαγική δύναμη των αγορών να παράγουν ανέφελη ευημερία για τους τυχερούς που ζουν στην «καλή» πλευρά του κόσμου και, μαζί, η χρεοκοπία της ανέμελης πολιτικής τού «τρώμε από τα έτοιμα», που πάντα μας έβαζε σε πειρασμό, μα που μετά το 2004 έγινε κυρίαρχο δόγμα. Είναι η παρατεταμένη δυσλεξία του πολιτικού συστήματος, η αδυναμία τού να σαρκώσει ιδέες και να παράγει εναλλακτικές λύσεις. Και είναι και η απονομιμοποίηση του συστήματος αυτού- εν μέρει λόγω της παραιτημένης αναποτελεσματικότητάς του απέναντι στην επερχόμενη οικονομική κρίση, εν μέρει λόγω της πικρής γεύσης που αφήνει το θέαμα των «νεοδιακυβερνητών», που πολιτεύθηκαν για χρόνια ως επιτήδειοι ρεπόρτερ βρετανικού σκανδαλοθηρικού ταμπλόιντ και έκαναν σημαία πολιτική (μόνη σημαία τους, άλλωστε) την από άμβωνος ηθικολογία, και βρίσκονται τώρα οι ίδιοι να τροφοδοτούν καθημερινά τα σκανδαλοθηρικά ανακλαστικά που καλλιέργησαν και τόσο επιδέξια εκμεταλλεύτηκαν στο παρελθόν. Εύκολες είναι οι ερμηνείες. Οι προβλέψεις είναι δύσκολες. Πώς βγαίνουμε από αυτό το σκοτεινό τούνελ; Από πού να πιαστούμε; Σε καιρούς ανόδου, σε καιρούς μεγάλων προσδοκιών και τρελών ονείρων, έλεγε ένας σοφός, είναι οι συντηρητικοί πολιτικοί που περισσότερο χρειάζονται- για να μας προσγειώνουν. Μα στους καιρούς της πτώσης και της απαισιοδοξίας είναι οι ονειροπόλοι που μας πρέπουν, οι ευφάνταστοι, οι προοδευτικοί, που κατεβάζουν νέες ιδέες και τολμούν να τις δοκιμάσουν. Στην επανεμφάνισή τους μπορούμε μόνο να προσδοκούμε τη λύση. Αλλιώς, το έργο το έχουμε ξαναδεί, πολλές φορές, σε πολλές χώρες του κόσμου. Η προφητεία των δημοσκοπήσεων, αργά ή γρήγορα, θα επιβεβαιωθεί και θα εμφανιστεί από κάπου ο περίφημος Κανένας. Και θα είναι, όπως ήταν πάντα, ένας πονηρός, ένας πλανευτής που θα μας γελάσει, θα μας εξαπατήσει και θα μας οδηγήσει στην τέλεια καταστροφή.

Αφήνω κατά μέρος τα περί κανένα-πλανευτή του Τσίμα. Το μήνυμα που πρέπει να πάρει η Αριστερά από τα δύο αυτά κείμενα είναι ότι μας παίρνει. Οτι το σύστημα είναι σε άμυνα και υποχώρηση και ότι αν υπάρξει μια "δύναμη ελπίδας", δηλαδή ένα μαζικό κύμα απεργιών και καταλήψεων θα σαρώσει και τους πάντες και τον κανένα.